Ik had me nog niet eerder gewaagd aan een album van dit gezelschap, maar McAuley's bijdrage op Turkish Delight motiveerde me om dit album maar eens te proberen. En dat bevalt prima!

Black Swan maakt geen muziek waarmee ze de wereld gaan veranderen, maar de band maakt prima 'niets aan de hand' hard rock die uitstekend uitgevoerd wordt. McAuleys stem is nog altijd uitstekend en het spel van Reb Beach om te watertanden. Lekker plaatje!

Philippe Tougas heeft al een indrukwekkende CV opgebouwd. Zo bracht hij geweldige albums uit met Worm, First Fragment, Chthe'ilist en Atramentus. Waar zijn andere projecten/bands vooral in het death-, black-, en roomgenre bewegen, gooit hij het met Exxûl over een iets andere boeg. Sealed Into None staat bol van de epische doom metal, die dankzij de zang ook doet denken aan acts als Crimson Glory en Lethal. Maar dankzij de Spartaanse productie en de pauken in het geweldige Blighted Deity komt ook een naam als Master's Hammer (The Jilemnice Occultist) voorbij.

Tja, die productie.... daar moesten mijn oren wel even aan wennen. Alle instrumenten zijn duidelijk te onderscheiden en gelukkig klinkt de mix niet modern en platgeslagen, maar deze cavemanbenadering haalt misschien ook wel een beetje de kracht uit de muziek. Tegelijk geeft het ook wel een mystieke sfeer.

Polaris Experience maakt een vorm van technische thrash metal met een flinke scheut genre-vreemde invloeden. De energieke metal doet denken aan acts als Vektor, Cynic, Voivod en Coroner, maar heeft wel degelijk een eigen gezicht. De band strooit kwistig met inventieve riffs en melodieën, waarbij de de bassist een prominente rol inneemt. Door de vele afslagen die de band in, zeker de langere, nummers neemt vraagt het album wat meer tijd om tot zijn recht te komen.

Een erg gaaf en verrassend debuut!

(reactie op ander bericht)



Niet bepaald, inderdaad... Sterker nog. Aanvankelijk zette ik de plaat na een tweetal rondjes teleurgesteld in de kast naast zijn drie voorgangers. Wellicht ook omdat het fenomenale Woodcut van Big Big Train dezelfde dag uitkwam en veel tijd speeltijd opeiste.

Dit weekend heb ik weer een poging gedaan en begonnen er wat kwartjes te vallen, misschien ook omdat ik het album met onverdeelde aandacht kon luisteren. En dat is wel nodig, want dit is geen album dat met zich met uitgesproken melodieën en hooks in je hoofd nestelt, maar het meer moet hebben van subtiliteiten. En VOLUME! De fenomenale drumpartijen komen gewoon beter uit de verf als de speakers wat meer lucht mogen verplaatsen. En dan hebben speakers duidelijk mijn voorkeur boven een hoofdtelefoon.

Ik zet voorlopig in op een krappe 4 sterren.

Vanmiddag kwam ik de LP gewoon in het wild tegen bij No Dust . Weer een stapje dichterbij in het completeren van de studio-discografie van de band.

Het is lang geleden dat ik dit album hoorde, maar het is weer genieten nu ik de plaat terughoor. Deze plaat past prima binnen de streak van geweldige albums die de band maakte vanaf Wake The Sleeper. Wat mij betreft is het dan ook niet terecht dat dit album veel minder waardering krijgt dan dat album.

Nog twee te gaan… helaas ook de lastigste uit de discografie…

BBT liet met voorganger The Likes Of Us al horen dat de band met Alberto Bravin een waardig opvolger van David Longdon te hebben gevonden. Inmiddels heeft de Italiaan zich dermate bewezen dat hij als arrangeur en producer een centrale rol heeft bij de totstandkoming van het 16de album van de band. Het leidt ertoe dat de band in zijn 36-jarig bestaan misschien wel het sterkste en meest coherente album uit hun discografie afleveren!

Waar eerdere albums altijd wel een paar tracks hadden die mijn ervan weerhielden om een maximale score te geven, passen de nummers hier helemaal in de flow van het album. Een klassieker in wording!

Legacy of Human Frailty is een heropname van het album Legacy of Frailty. Dit keer heeft Chris Grigg niet alles zelf gedaan, maar vrienden uitgenodigd om het album opnieuw live in de studio op te nemen. In vergelijking met het origineel klinkt deze versie agressiever en zijn er wat toetsen toegevoegd. Productioneel is het echter geen feest om naar te luisteren en ook de nummer zijn te langdradig en komen te weinig to-the-point. En dat is jammer, wat er zijn best wel goede ideeën waar te nemen.

stem geplaatst

Nu ben ik niet zo bekend met het werk van Coldplay, maar dat is de eerste band waar ik aan moet denken bij het intro van DREAM. Geen aanbeveling dus, maar de gedachten gaan gelukkig vrij vlot over naar positievere associaties. Toch blijf ik bij DREAMCRUSH af en toe terugkomen bij de gedachte dat dit album als een postblack-variant van Coldplay omschreven zou kunnen worden.

De nummers zijn voor postmetal-begrippen behoorlijk poppy en catchy, en bevatten de nodige hooks. Ten opzichte van eerder materiaal zijn ze ook korter en van vet ontdaan.

De productie van het album is behoorlijk gepolijst. Soms leidt dat tot best sterke nummers, zoals Young, Hud en het afsluitende CRUSH, maar helaas staan er ook een aantal tracks op waar het kwartje nog niet wil vallen of de band stomweg geen deuk in een pakje boter weet te slaan, zoals op A Former Blueprint.
Ondanks dat ik nog niet heel positief over dit album ben, is er toch iets dat me ertoe zet het vaker op te zetten. Want net als je denkt dat een nummer niets is, weet de band toch een catchy hook naar boven te toveren waardoor de aandacht wordt gegrepen. En dat is op zich best knap. Vooralsnog zet ik in op 3,5 sterren, die nog een halfje omhoog – maar ook omlaag – kunnen.

Op het eerste gehoor klinkt dit album van Tailgunner best lekker, maar de muziek van dit gezelschap blinkt niet uit in originaliteit. De voorliefde voor Judas Priest en Iron Maiden klinkt overduidelijk door, alsook de meer melodieuze hard rock van de jaren '80 diende als inspiratie.

De muziek wordt wel met de nodige overtuiging gebracht en met name de heer en dame op gitaar weten prima de weg op hun instrumenten. Zanger Craig Cairns beschikt over een stel uiterst capabele stembanden en begeeft zich regelmatig in de wat hogere regionen.

Lekker plaatje voor onderweg in de auto, maar niet eentje die ik me aan het einde van dit jaar nog zal herinneren, vermoed ik.

Wicked Smile maakt lekker in het gehoor klinkende hard rock uit de klassieke school. De nummers worden strak uitgevoerd en zanger Danny Cecati heeft een uitstekend stemgeluid. Alles dat Wicked Smile laat horen is in de jaren '80 als eens gedaan en de band voegt daar - behalve een hedendaagse productie - weinig aan toe. Maar het klinkt allemaal wel verdomd lekker!

Mijn review bij Zware Metalen

Finland heeft een aardige reputatie als het gaat om kwalitatief sterke death metal zonder haast. Bands als Swallow The Sun, Shape Of Despair en Skeptisism zijn vaandeldragers namens de Finnen in het doom-genre, maar Marianas Rest is sinds de op richting in 2013 hard bezig om zich bij deze bands te vestigen. Met name op het door collega Joost bewierookte Auer uit 2023 liet de band een flinke stap voorwaarts horen ten opzichte van de al sterke eerste drie albums van de band.

Zelf merkte ik dat Auer enige tijd nodig had om te landen en dat geldt evenzeer voor het nieuwste album The Bereaved, waarvan de nummers – zoals de titel doet vermoeden – handelen over het thema verlies en de pijn van nabestaanden.

Openingstrack Thank You For The Dance neemt de luisteraar in een lang intro mee naar een rouwdienst, waar we ons onder begeleiding van een Hammond-orgel klaarmaken om de overledene naar de laatste rustplaats te begeleiden. Halverwege de compositie bouwt het nummer onder aanzwellende gitaren uit tot een naargeestige track waarin Jaakko met zijn indrukwekkende zang, die het midden houdt tussen een scream en een grunt, het lijden van de nabestaanden vertolkt.

Marianas Rest bedient zich niet van technische riffs of ingewikkelde songstructuren, maar is meester in het scheppen van sferen en het gebruiken van dynamiek in de nummers. Het sterke Rat In The Wall is hier een lichtend voorbeeld. Het nummer wisselt van lichte cleane gitaren, via zware uitbarstingen met donderende riffs, net zo makkelijk naar melodieuze refreinen waar zware grunts en cleane zang hand in hand gaan. Een ander voorbeeld van de zorgvuldige opbouw in de nummers op The Bereaved is het prachtige Again Into The Night.

Omdat alle nummers wel redelijk rond dezelfde ingrediënten zijn opgebouwd, verdient het aanbeveling om het album rustig de tijd te geven. Na meerdere luisterbeurten worden de contouren van de nummers, en daarmee het onderscheid tussen de verschillende nummers steeds duidelijker. Een nummer dat moeiteloos tegenwicht vormt van de doorgaans troosteloos somberende nummers, is het uptempo Diamonds In The Rough. Door het nummer halverwege het album te plaatsen, lijkt het alsof halverwege een regenachtige begrafenisdienst de zon even doorbreekt.Het album eindigt intiem met het grotendeels akoestische The Colour of You, een persoonlijke, hartverscheurende reflectie op rouw en het loslaten van geliefden, waarmee de cirkel naar het openingsnummer zich sluit.

Marianas Rest liet met Auer een enorme groei horen ten opzichte van hun eerdere albums, zowel in de wijze waarop de nummers zijn geschreven als hoe het album als geheel is geproduceerd. Met The Bereaved wordt duidelijk dat de band nog niet is uitgegroeid. Dit is het beste wat de band tot nu toe te bieden heeft.

Score 88/100

Het vorige album ‘A Feast On Sorrow’ was een van de hoogtepunten uit dat jaar en een album dat ik nog steeds erg graag draai. Ik verheugde me dan ook erg op deze nieuwe worp.

Het voorproefje in de vorm van ‘Harken The Waves’ was aardig maar deed me nog niet omver blazen. Helaas blijkt dit veruit het sterkste nummer van ‘Setting Fire To The Sky’. De gelaagdheid van het vorige album is hier niet terug te horen. In plaats daarvan horen we vrij eendimensionale metal horen die me te vaak aan Machine Head in mindere tijden doet denken.

Misschien dat wat meer tijd met deze plaat me milder doet stemmen, maar ik verwacht het niet.

Met Now What?! begint voor Deep Purple een enorm sterke periode onder leiding van producer Bob Ezrin. De heren laten laat in hun carrière opeens weer een bevlogenheid horen die ik sinds de jaren ‘80 niet meer hoorde bij de band.

Elf sterke nummers met een ‘wie dut mie wat’ vibe. En terecht, want deze heren hebben zich allang bewezen. Natuurlijk nemen Airey en Morse regelmatig hun plek in de spotlights, maar mij valt vooral op hoe sterk de band als collectief klinkt en hoe de arrangementen en de klanken van de instrumenten samensmelten.