Vanaf de eerste akkoordenprogressie van De Vlinder En De Dromer is duidelijk dat we van Walg op hun vijfde album geen koerswijziging hoeven te verwachten. De band blijft trouw aan hun herkenbare stijl: grootse, meeslepende en compromisloze symfonische black metal. Het openingsnummer klinkt wat voorspelbaar, en dat geldt voor meerdere tracks op deze plaat. Toch werkt het — en hoe.

Walg weet ook zonder vernieuwing te overtuigen dankzij hun sterke uitvoering. De gitaarlijnen zijn opnieuw leidend, maar de weidse keyboardpartijen geven de nummers grandeur. V is geen revolutionair album, maar wel een ijzersterke bevestiging van de kwaliteit die we inmiddels van deze band gewend zijn.

Net als op Black Rain is Kevin Churko de producer op Scream. Hij geeft dit album wederom een platgecompressed en poppy geluid mee, maar als geheel klinkt dit album wel wat steviger dan de voorganger. De plaat opent vrij sterk met Let It Die, een midtempo beuker dat zich in de solosectie tot een onvervalst heavymetalnummer ontpopt. Ook Let Me Hear You Scream vervolgt lekker stevig, al kan het afgemeten synthetische en industrieel aandoende geluid van de ritmegitaar me niet erg bekoren. Als geheel klinkt het nummer echter erg energiek.

Na het pompende en groovy Soul Sucker krijgen we in de vorm van Life Won't Wait een soort van semi-ballad te verwerken. Aanvankelijk hoor ik de bui al aankomen en bereid ik me voor op een zeikballad zoals Ozzy zo vaak heeft afgeleverd in het verleden, maar wie schetst mijn verbazing als blijkt dat dit een best sterke en afwisselende track blijkt te zijn.

En zo raak ik gaandeweg steeds meer gecharmeerd van dit album, dat energieker klinkt dan de vorige twee album. Na het sterke Diggin' Me Down is het belangrijkste kruit wel verschoten, maar blijft het album aangenaam.

Als ik dat toch een punt van kritiek moet geven dan is het wel de rol van Gus G. Ozzy's band was ooit een broedplaatst van gitaartalent. Gus G. is zeker ook een uitstekende gitarist, maar zijn spel is in tegenstelling tot zijn voorgangers weinig onderscheiden.

Scream is een degelijke, energieke Ozzy-plaat, maar zonder het charisma van zijn beste werk.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain

Met III zet King Witch hun opwaartse lijn onverminderd voort. Waar Body of Light al leen mooie progressie ten opzichte van het debuut liet horen, klinkt het derde album nog meer gefocust en gelaagd. De basis blijft stevig geworteld in de traditie van doom en heavy metal, met onmiskenbare echo’s van Black Sabbath, maar er wordt ook regelmatig gas gegeven, of juist ingetogen akoestisch gespeeld, wat de dynamiek ten goede komt.

Vocaal is Laura Donnelly opnieuw het absolute middelpunt: krachtig, doorleefd en altijd trefzeker. Haar stem tilt de songs telkens weer naar een hoger plan. Tegelijk verdient gitarist Jamie Gilchrist alle lof voor zijn spel: van vette riffs tot melodieuze, haast klassieke solo’s — hij laat horen een meer dan bekwaam gitarist te zijn. III is daarmee niet alleen een logisch vervolg op het eerdere werk, maar ook een overtuigend bewijs van de muzikale groei van deze Schotse band. Hopelijk leidt dat een keer tot een wat groter publiek.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Op Black Rain lijkt Ozzy Osbourne andermaal te willen bewijzen dat hij nog relevant is in een veranderend muzikaal landschap. De keuze voor Kevin Churko als producer — bekend van werk met popartiesten als Britney Spears en Shania Twain — verraadt meteen al de richting: strak, gelikt en op maat van de radiomarkt. Het gitaarwerk van Zakk Wylde, hoewel aanwezig, is vaak naar de achtergrond gemixt, wat het rauwe randje mist dat zijn spel zo karakteristiek maakt.

De plaat begint nog redelijk. Not Going Away heeft een degelijke hook, I Don’t Wanna Stop is aanstekelijk genoeg, en het titelnummer is ook nog aardig. Daarna zakt het niveau echter snel weg. Lay Your World On Me en Here For You zijn typische kitschballads waar Ozzy er in zijn carrière al meer dan genoeg van heeft gemaakt — sentimenteel, bombastisch en zouteloos. The Almighty Dollar is ronduit tenenkrommend.

Toch zijn er ook verderop de plaat nog wat lichtpuntjes. 11 Silver is verrassend energiek en Civilize The Universe opent met een pakkende riff in ware Wylde-stijl, al zakt het nummer na de openingsrijf in als een mislukte taart. Countdown’s Begun en Trap Door hebben een lekkere groove, maar klinken generiek.

Black Rain is geen complete mislukking, maar voelt wel als een krampachtige poging om aansluiting te vinden bij trends die Ozzy beter had kunnen negeren. Een voorlopig dieptepunt in zijn carrière....

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Down To Earth
9. Black Rain

Necroshine vervolgt de koerswijziging die Overkill in het tweede deel van de jaren '90 maakte. De nadruk ligt op groove, in tegenstelling tot in de jaren '80. De riffs zijn log en zwaar, de productie vol en modern, en de tempo’s vaak mid-paced. Dat pakt op momenten goed uit — met name het titelnummer heeft een aanstekelijke drive — maar niet elk nummer weet evenveel te overtuigen.

Sommige tracks missen de urgentie en agressie die Overkill in de jaren '80 kenmerkte. Zo komt Black Line nogal vlak en futloos over, en zijn er meer momenten waarop het vuur lijkt te ontbreken. Toch is Necroshine over het geheel genomen een vermakelijke plaat. De band klinkt strak, Bobby Blitz blijft een herkenbare en overtuigende frontman, en de songs zitten degelijk in elkaar. Geen explosieve plaat, maar wel een solide album.

Breakthrough is precies wat je van een Bonamassa-plaat mag verwachten: verzorgd, professioneel en met vakmanschap gespeeld. Het geluid is wederom tot in de puntjes verzorgd, met een aangename productie en veel ruimte voor zijn kenmerkende gitaarspel. Vernieuwend is het allemaal niet, maar binnen het vertrouwde kader weet Bonamassa een degelijke en overtuigende plaat neer te zetten.

Met Down to Earth levert Ozzy een voor zijn doen redelijk modern klinkend album af. Veel van de nummers leunen op groovende ritmes die goed passen in het begin van de jaren 2000. Er is duidelijk ingezet op toegankelijkheid, en dat hoor je terug in de relatief strakke songstructuren en gepolijste sound. Daardoor voelt het album wat vlak: waar eerdere albums nog uitschieters en klassiekers bevatten, blijven die hier uit.

Zakk Wylde is weer van de partij, maar laat opvallend weinig van zijn kenmerkende stijl horen. Zijn solo’s zijn herkenbaar, maar de riffs missen de rauwe rand en de brute energie die hij op eerdere platen tentoonstelde. Hij schreef dan ook niet mee aan het materiaal en zijn bijdrage doet wat anoniem aan.

Down to Earth is geen slecht album, maar ook geen onmisbare schakel in Ozzy’s oeuvre. Eerder een degelijke, maar enigszins veilige plaat.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Down To Earth

stem geplaatst

Eindelijk kwam dit weekend mijn exemplaar van Nightmares as Extensions of the Waking State binnen en kon ik deze aan enkele luisterbeurten onderwerpen.

Nightmares as Extensions of the Waking State is wederom een solide toevoeging aan het toch al indrukwekkende oeuvre van Katatonia. De band laat horen nog steeds tot de absolute top van de melancholische metal te behoren. De productie is om door een ringetje te halen: kraakhelder, meeslepend en perfect afgestemd op de donkere, introspectieve sfeer die Katatonia al jaren typeert. De nummers zijn vakkundig opgebouwd, met fraaie overgangen, sterke refreinen en die typische combinatie van somberheid en kracht.

Toch is er ook een gevoel van déjà vu. Hoewel de plaat geen zwakke plekken kent, voelt het alsof we een en ander al eerder gehoord hebben op hun vorige albums. Katatonia levert dus geen grote stijlbreuk of nieuwe invalshoek, maar kiest voor voortbouwen op het vertrouwde.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Het debuutalbum van Walg is een compromisloze, nihilistische brok black metal. Enerzijds rauw en direct, maar de subtiele symfonische elementen op de achtergrond geven het geluid van de band een duistere gelaagdheid die het geheel net dat beetje extra meegeeft. De productie is eenvoudig maar effectief, en versterkt de beklemmende sfeer van het album.

Walg is geen album met vernieuwende muzikale inzichten, maar gewoon een heerlijke pot black metal.

Aardige EP met een aantal 'live'-uitvoeringen uit mijn favoriete Ozzy-periode. Blijkbaar is het begrip live op deze EP nogal rekbaar en is alles in de studio opnieuw opgenomen. Toch is er vibe in de nummers die het aardig maakt om dit document terug te luisteren. En laten we wel zijn... sommige van onze favoriete 'live'-albums zijn behoorlijk nabewerkt in de studio.
Niet dat deze EP zich kan meten met Live & Dangerous, Unleashed In The East of Alive! hoor. Maar toch hebben deze uitvoeringen een rauwe energie die op No Rest For The Wicked en The Ultimate Sin mist. Daarmee wil ik niet zeggen dat deze uitvoeringen beter zijn dan de originele studioversies, maar het is wel aardig om de nummers zo te horen.

Aardige, maar rommelige liveregistratie die vooral interessant is vanwege You Said It All, een in de haast geschreven nummer dat een single had moeten worden, maar nooit in de studio werd opgenomen. Erg sterk is het nummer op zich weer niet. De live-uitvoeringen van Mr. Crowley en Suicide Solution zijn ook niet heel sterk maar hebben wel een rauwe charme.

Kort na de release van dit album heb ik dit album grijs gedraaid. Ik was in die tijd helemaal weg van zijn werk en had zijn albums met Black Sabbath inmiddels ook ontdekt. En als klap op de vuurpijl zag ik Ozzy voor het eerst live in Central Studio’s in Utrecht. Er zijn echter misschien al wel een jaar of 20 voorbij gegaan sinds de laatste keer dat ik het album hoorde.

Tijdens Back To The Beginning herinnerde Lzzy Hale me er weer aan hoe sterk het openingsnummer van dit album is. En dat wordt bevestigd als ik deze plaat weer hoor. Ook het meeslepende I Just Want You vervolgt het album prima, maar gaandeweg komt de klad een beetje in de plaat. Ghost Behind My Eyes heeft een sterk refrein met een verrassende zanglijn, maar is als geheel toch wat te cheesy.

Thunder Underground leunt op een logge staccato riff en is een poging om relevant te blijven in het veranderende muzikale landschap van de jaren ’90. Een prima nummer, ware het niet dat er te weinig goede ideeën in zitten om de speelduur van zes en een halve minuut te rechtvaardigen. Helaas hebben meer nummers onder een te lange speelduur te lijden, want ook See You On The Other Side en Tomorrow herbergen te weinig ideeën om een speelduur van ruim zes minuten te rechtvaardigen. En dat is jammer, want in basis zijn dit prima nummers en dan vooral Tomorrow dat een agressiever zingende Ozzy laat horen.

Denial en My Little Man hadden beter van dit album gelaten kunnen worden. Laatstgenoemde nummer is een overblijfsel uit een schrijfsessie met Steve Vai en toont vooral aan dat deze combinatie een mismatch was. Het zware My Jackel Doesn’t Hide doet me nog even opveren, al lijdt ook dit nummer aan speelduur-obesitas. Het afsluitende Old LA Tonight begint gezapig, maar gaandeweg komt dit nummer toch naar me toe.

Al met al een album met sterke momenten, maar met te veel vulling.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis

No More Tears is Ozzy’s meest succesvolle album in termen van verkoop, al zijn er ook bronnen die Blizzard Of Ozz als meest verkochte album noemen. Producers Duane Baron en John Purdell voorziet dit album van een ijzersterk geluid en weten Zakk Wylde enigszins in toom te houden waardoor we veel meer facetten van zijn spel te horen krijgen dan op het voorgaande album. Minder “balls to the wall”, meer nuance – zonder aan kracht in te boeten.

Absolute prijsnummer is het het titelnummer, met de geweldige baslijn, de slidegitaar van Zakk Wylde en Ozzy die bijzonder sterk zingt. En het tweede deel de orkestraties en de fenomenale solo van Zakk maakt het helemaal af.

Daarvoor hebben we al het sterke Mr. Tinkertrain gehad, het swingende I Don’t Wanna Chance The World en heeft Ozzy met Mama, I’m Coming Home zijn sterkste ballad ooit laten horen.

Na het titelnummer horen we nog een paar prima nummers waarvan Hellraiser het meest opvalt. Helaas is na Time After Time de koek wel een beetje op. Zombie Stomp is nog wel aardig en was in een meer gefocusde versie een stuk beter geweest, maar A.V.H. voelt als mosterd na de maaltijd en ook Road To Nowhere kan ik missen op dit album. Als dit album na Time After Time was gestopt, dan had het kunnen wedijveren om een plekje als sterkste album van Ozzy’s discografie.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon

No Rest For The Wicked markeert de entree van Zakk Wylde, de blonde gitaarbeul met een voorliefde voor pinch harmonics en massieve riffs. Zijn spel is rauw, onstuimig en vol bravoure. Daarmee geeft hij Ozzy’s vijfde soloplaat een nieuw, krachtig geluid, dat zich onderscheidt van het werk met Randy Rhoads en Jake E. Lee.

Het album opent furieus met Miracle Man, waarvan de riff onmiskenbaar knipoogt naar Hendrix’ Foxey Lady. Wat volgt is een ijzersterke A-kant, met nummers als Devil’s Daughter, Crazy Babies en Breakin’ All the Rules, die allemaal drijven op Wylde’s spetterende gitaarwerk. Ozzy’s herkenbare vocalen klinken op dit album weer uitstekend en de productie is vet en stevig, precies passend bij de bombastische jaren ’80 metal waar Ozzy zich inmiddels volledig in thuis voelt.

De B-kant doet nauwelijks onder voor de ijzersterke eerste helft. Bloodbath in Paradise is een heerlijk beuknummer, terwijl Fire in the Sky zich langzaam opbouwt tot een epische ballad vol drama en fantastische gitaarthema’s. Ook Tattooed Dancer knalt overtuigend uit de speakers met een furieuze riff, en Demon Alcohol sluit het geheel op passende wijze af.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. Diary Of A Madman
5. Bark At The Moon

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Ik moet een jaar of 13 zijn geweest toen ik kennis maakte met de muziek van Ozzy. No Rest For The Wicked was net uit en een oudere zus van een van mijn beste vrienden had deze samen met The Ultimate Sin meegenomen uit de grote stad.

Wat een magie toen ik voor het eerst die zware riff van The Ultimate Sin hoorde. Nog steeds krijg ik kippenvel als die rif door mijn speakers galmt. Dit is het eerste Ozzy-album waarop bijna alles klopt: een coherente verzameling sterke nummers zonder missers (voor het eerst op een van zijn solo-albums) en Ozzy die bijzonder sterk zingt. Jake E Lee speelt ook nog eens de pannen van het dak. Het enige smetje is de ietwat donkere productie, maar daar ben ik zo aan gewend dat het me geenszins stoort.

1. The Ultimate Sin
2. Blizzard Of Ozz
3. Diary Of A Madman
4. Bark At The Moon

stem geplaatst

Na het tragische verlies van gitarist Randy Rhoads komt Ozzy Op Bark at the Moon met Jake E. Lee in de gitaristenrol. De titeltrack knalt er direct in met een pakkende riff en energiek refrein, en laat horen dat Lee, weliswaar stilistisch onvergelijkbaar, een uitstekende opvolger is van Randy Rhoads.

Het album klinkt wat gepolijster dan het eerdere werk van Ozzy. Synthesizers doen hier nadrukkelijker hun intrede, wat het geheel iets jaren ’80-achtigs meegeeft — niet per se in negatieve zin, maar wel ten koste van de rauwere sound die de eerste twee albums kenmerkte.

Net als op eerder werk is het niveau van de nummers erg wisselen. Knallers als het titelnummer en Centre Of Eternity (of Forever, zo u wilt…) zorgen dat draken van nummers als You’re no Different en So Tired de balans niet naar het negatieve doen overslaan. De overige nummers variëren van prima tot degelijk, maar als geheel is Bark At The Moon voor mij toch weer een stapje terug. Daar kan het geweldige gitaarspel van Jake E Lee helaas niets aan veranderen.

1. Blizzard Of Ozz
2. Diary Of A Madman
3. Bark At The Moon

Qua geluid is Diary Of A Madman een enorme stap vooruit ten opzichte van het debuut. Helaas blijft het songmateriaal wel een beetje achter bij het debuut. Kant A begint sterk met Over The Mountain en Flying High Again, de sterkste nummers van dit album. Ook de andere twee nummers van de eerste speelkant zijn uitstekend, maar houden het niveau van de de eerste twee nummers niet vast. Overigens. wie goed luistert naar de solo van Believer hoort dat deze solo haast de blauwdruk volgt van die van Mr Crowley.

Kant B is helaas een stuk minder en dat is vooral te danken aan het flauwe Tonight en in mindere mate Little Dolls. Bij S.A.T.O. wordt gelukkig herstel ingezet en het proggy aandoende titelnummer is een sterke afsluiter. Net als op het debuut zijn de topnummers op Diary Of A Madman ook gelijk erg sterk, maar is het geheel niet consistent. Omdat Blizzard… wat mij betreft toch net iets meer topnummers heeft wint deze het van de opvolger.

1. Blizzard Of Ozz
2. Diary Of A Madman

stem geplaatst

Gisteren kwam mijn exemplaar van de boxset ‘See You On The Other Side’, met de complete discografie van The Prince Of Darkness, binnen. Een mooie gelegenheid om de komende weken de albums van dit heerschap weer eens de revue te laten passeren. Te meer omdat er dankzij lennert weer wat activiteit is bij de albums van Ozzy.

Het solodebuut van Ozzy Osbourne voelt op productioneel vlak wat rommelig aan, zeker in vergelijking met het werk van Black Sabbath uit hetzelfde jaar. Toch bezit Blizzard of Ozz een eigen charme die niet los te zien is van de briljante gitaarpartijen van Randy Rhoads. Zijn spel tilt tracks als “I Don’t Know” en “Suicide Solution” moeiteloos naar een hoger niveau, terwijl het proggy “Revelation (Mother Earth)” laat horen dat er muzikaal meer op het spel staat dan louter rechttoe-rechtaan metal.

Niet elk nummer is even sterk. “Goodbye to Romance” is een zoetsappige ballad waar Ozzy er later in zijn carrière helaas nog meer van zou produceren, en ook No Bone Movies kan me matig boeien. Die mindere momenten worden ruimschoots gecompenseerd door de kracht van de rest van het materiaal.

De score voor dit album laveert tussen een dikke 4 en een zuinige 4,5..... Ik laat vooralsnog mijn 4,5 sterren staan.

Bij het verschijnen van dit zelfgetitelde album was ik aanvankelijk enigszins teleurgesteld. The Work, dat ik nog altijd beschouw als hun magnum opus, wist met zijn sfeer, complexe structuren en emotie een snaar te raken. Dat ontbreekt op het eerste gehoor op Rivers of Nihil. Het klinkt bij eerste beluistering rauwer, directer en minder gelaagd.

Toch laat dit album zich niet zomaar afschrijven. Integendeel: met elke luisterbeurt groeit mijn waardering voor het album. Het is een groeiplaat — geen meesterwerk zoals The Work, maar wel een overtuigende nieuwe fase in hun evolutie.

Met The Sun brengt Somali Yacht Club een aangename mix van post-rock en psychedelica. De Oekraïense band kiest op dit album voor een warm, dromerig geluid waarin trage opbouw, subtiele gitaarlagen centraal staan. Het album heeft een vloeiend karakter en leunt op sfeer in plaats van op spanning of verrassende wendingen. Hoewel het geheel nergens écht uit de bocht vliegt is The Sun wel een plaat die prettig klinkt.

Met In Penitence and Ruin levert Tribunal een sterk vervolg op het debuut The Weight of Remembrance. De band blijft trouw aan de fundamenten van funeral doom en death, maar zoekt ditmaal nadrukkelijker de variatie op.

De nummers zijn dynamischer opgebouwd, met subtiele tempowisselingen en melodielijnen die soms verrassend lichtvoetig aandoen – zonder dat de zwaarte verloren gaat.

Een prima debuut van het Canadese Tribunal, waarop doom en death op meeslepende wijze worden verweven met neoklassieke en gotische elementen. The Weight of Remembrance klinkt alsof My Dying Bride en Candlemass de handen ineenslaan met een conservatoriumgeschoolde celliste, en het resultaat is zowel zwaar als elegant. De slepende riffs, plechtige zang van Soren Mourne en diepe grunts van Etienne Flinn zorgen voor een gelaagd en beklijvend geluid.