Bijna 15 jaar na Thirteenth Step, levert A Perfect Circle dan eindelijk weer een volwaardig studioalbum af. En ja, Eat The Elephant was het wachten meer dan waard.

Verwacht echter geen klakkeloos vervolg op Mer De Noms en Thirteenth Step. Waar deze albums vooral gitaargedreven waren, hoor je op Eat The Elephant ook elementen uit de triphop en elektronische muziek terug. Hierbij heeft de piano ook een grote rol. Toch klinkt het nieuwe album ook wel degelijk als A Perfect Circle, zij het veel subtieler.

De opener en titelnummer start traag en minimalistisch, met zang begeleid door drums en piano. Gaandeweg worden er subtiel elementen aan de muziek toegevoegd. Ook in het navolgende Disillusioned, dat popachtig aandoet bij vlagen, heeft de piano een belangrijke rol.

Pas bij The Doomed, het vierde nummer, draait Billy Howerdel de gitaarversterker wat meer open en klinkt er een wat meer vertrouwd geluid door. Het navolgende popnummer So Long And Thanks For Alle The Fish, doet deze herkenbaarheid gelijk weer teniet. Let wel, als popmuziek altijd zo zou klinken zou ik veel vaker naar de radio luisteren.

De uitspattingen blijven ook op de rest van het album grotendeels achterwege. Eat The Elephant is vooral een (relatief) rustig en sfeervol album geworden. Met het nummer Hourglass gaat het nog even mis op het einde. Dit nummer doet op z’n best denken aan Marilyn Manson op een slechte dag. Ook het afsluitende Get The Lead Out had achterwege mogen blijven, maar ach, er blijven toch tien erg goede nummers over.

Het valt de heren Keenan en Howerdel te prijzen dat ze voor dit album niet voortborduren op succes uit het verleden. Het levert een uitermate genietbaar album op dat bij mij nog menig warme lenteavond zal opluisteren.

Mijn review zoals geplaatst op Zware Metalen.

Ik tegenstelling tot de twee schrijvers voor mij ben ik wel enthousiast over The Woods en vind ik het album zeker niet saai. De nummers kennen alle drie een zorgvuldige opbouw waarin continu details worden toegevoegd waardoor ik als luisteraar geboeid blijf. Ja, de band bedient zich van de gebruikelijke songstructuren in dit genre maar geeft er wel een bijzonder ge(s)laagde invulling aan. Het nodig mij in ieder geval uit om het eerdere werk van de band te verkennen.

Score: 78/100

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

En de prijs voor de leukste hoes van 2022 gaat naar A-Z....

Net als Jim Matheos brengt Ray Alder, vergezeld door ex-bandmaatje Mark Zonder, een AOR-achtig album uit. Mark Zonder is er interviews niet geheimzinnig over, hij wil graag meer succesvolle, commerciële muziek maken en met dit album moet dit bereikt worden.

A-Z klinkt eigenlijk als een AOR/hardrock-versie van Fates Warning, waar een beetje Van Halen (luister maar eens naar The Machine Gunner), Toto en Foreigner aan toegevoegd is. Joop Wolters en Vivian Lalu zijn daarin met hun spel erg richtinggevend. Het energieke en gevarieerde drumspel van Mark Zonder zorgt daarbij voor de nodige dynamiek. Run Away is een mooi voorbeeld van een relatief eenvoudig nummer dat door hem naar een hoger niveau wordt gedrumd.

Al met al klinkt dit debuut erg aangenaam.

Score: 78/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. Oceans Of Slumber - Starlight and Ash (85)
12. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
12. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
12. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
16. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
16. Sigh - Shiki (83)
16. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
16. Dead Dead - Slave Driver (83)
20. Voivod - Synchro Anarchy (82)
20. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
—. Seventh Wonder - The Testament (81)
—. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Venus Principle - Stand In Your Light (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. A-Z - A-Z (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Crippled Black Phoenix - Banefyre (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. Kardashev - Liminal Rite (69)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Kreator - Hate Über Alles (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Het tweede album van A-Z is in vele opzichten een logisch vervolg van het debuut, maar laat ten opzichte van het debuut een iets steviger geluid horen. Niet verwonderlijk als je bedenkt dat Nick van Dyk, Ray's oude bandmaatje bij Redemption, als gitarist en songwriter medeverantwoordelijk is voor de nummers van dit album. In zijn kielzog heeft hij Simone Mularoni als leadgitarist meegenomen.

Net als op het eerste album krijgen we tien compacte, melodieuze rock/metaltracks voorgeschoteld. De nummers zijn rechttoe rechtaan in structuur, maar worden gedragen door sterke hooks en de herkenbare, emotioneel geladen zang van Alder. Vernieuwend is het nergens, maar wie houdt van solide, goed geschreven melodieuze metal, vindt hier opnieuw veel om van te genieten. Degelijkheid, strak uitgevoerd.

Intrigerend plaatwerk van dit Zwitserse orkest. Ik had nog niet eerder muziek van Aara gehoord, maar interesse voor dit album werd gewekt door de hoes en het verhaal erachter, waar GrafGantz ons op wees.

Eiger blijkt een zeer treffende soundtrack voor de tragedie waarop het werd geïnspireerd. Aara speelt bij vlagen spijkerharde black metal die aanvoelt als de geseling van een ijzelbui op je huid. Maar regelmatig opent het geluid zich voor prachtige melodieën, akoestische passages of volvette midtempo riffs. Dankzij de dynamische en transparante productie klinkt het allemaal ook nog eens uiterst genietbaar!

Extra kudos voor het excellente drumwerk op dit album!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Elian Kantor is een populaire leverancier van artwork in de metalscene. Ik denk dat ik alleen dit jaar al vijf 2025-releases heb aangeschaft met zijn artwork. Deze hoes is wat mij betreft de mooiste en dingt mee voor hoes van het jaar. Helaas geldt dat niet voor de muziek die met de hoes gepaard gaat. A Void Within Existance is geen slechte plaat, maar haalt het niet bij het vorige werk van Sorceron. De platgeslagen productie vergalt al een deel van het luisterplezier, maar ook de composities kunnen niet tippen aan die op Walk Beyond The Dark. De nummers zijn ontdaan van franje en blazen voor grote delen eendimensionaal door de speakers. Dat geldt vooral voor de nummers op de A-kant van dit album. Op de drie langere tracks wordt wat meer afwisseling geboden, maar niet voldoende om mij uit te nodigen dit album nog vaak op te leggen. Sterker nog, de volgende keer dat ik deze plaat in mijn handen heb is dat wellicht voor de verkoop.

Score: 64/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Bandleden van Amenra die met Scott Kelly en Iggor Cavalera een plaat opnemen? Dat klinkt op papier erg goed. Helaas kan het me op vinyl minder boeien en blijkt de som der delen een stuk lager uit te vallen dan vooraf gehoopt van een band met zulke giganten.

De heren laten een industriële postmetalvariant horen die me af en toe aan Godflesh doet denken en die in de basis interessant klinkt. Helaas missen de lange doordenderende nummer de gelaagdheid om mij als luisteraar te blijven boeien.

Score: 63/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Ghost - Imperia (89)
5. Star One - Revel In Time (88)
6. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Satan - Earth Infernal (86)
9. Lalu - Paint The Sky (85)
9. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
11. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
11. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
11. Arð - Take Up My Bones (84)
11. Von Hertzen Brothers - Red Alert In The Blue Forest (84)
15. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
15. Sigh - Shiki (83)
15. Michael Romeo - War Of The Worlds // Pt. 2 (83)
18. Voivod - Synchro Anarchy (82)
18. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
20. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
—. The Flower Kings - By Royal Decree (79)
—. Amorphis - Halo (78)
—. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
—. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
—. Toundra - Hex (77)
—. Messa - Close (77)
—. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
—. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
—. Marillion - An Hour Before It’s Dark (73)
—. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
—. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
—. Sylvaine - Nova (70)
—. The Offering - Seeing The Elephant (64)
—. Absent In Body - Plague God (63)

Bij mij leefde lange tijd het misverstand dat Flick Of The Switch een matig album is. In mijn tienerjaren heb ik dit album wel op cassette gehad, maar draaide ik het weinig. Ik was meer van de Bon Scott-periode. Van dit album draaide ik alleen de eerste twee nummers wat vaker.

Inmiddels kan de periode vanaf Back In Black veel meer op mijn waardering rekenen en voeg ik zo langzamerhand deze albums op LP aan mijn collectie toe. Zo kwam ik dit album vorige week tegen en heeft het inmiddels een aantal rondjes gedraaid alhier. En wat blijkt? Flick Of The Switch is eigenlijk een heerlik album! De band klinkt energiek en in uitstekende vorm. De kritiek die ik lees op de zang van Brian Johnson op dit album, vind ik onbegrijpelijk. Brian klinkt bijzonder fel en levert wat mij betreft een van zijn beste prestaties op een studio-album van AC/DC.

De productie is een kwestie van smaak, maar ik hou van de wat drogere mix van dit album. Hierdoor komt het heerlijke gitaargeluid van Angus en Malcom beter uit de verf dan op vollere producties.

De eerste twee nummers blijven favoriet, maar heel kant A rockt als een malle. Vooral Landslide blijkt echt een pareltje met die heerlijke blueslick. Kant B doet er weinig voor onder, al is Deep In The Hole dankzij het matige refrein een wat minder nummer en kan ook Badlands me wat minder bekoren.

Fake News!

Maar serieus, dit is een aardig album van AC/DC, maar verre van fris. De sponzige productie mist punch waardoor het album aan kracht verliest. Vroeger was niet álles beter, maar producties van AC/DC-albums wel. De nummer zijn OK, zoals we gewend zijn van de band. De fans zullen het prima vinden, maar ik steek mijn geld liever in een andere plak vinyl.

Eens. Er zijn legio nieuwe bands die de jaren '80 op een meer bevlogen wijze doen herleven. Accept klinkt op dit album niet slecht maar het dendert, niet geholpen door de platte productie van Andy Sneap, een beetje onverschillig door. Zoals Edwynn m.i. terecht aangeeft klonken dit soort platen 'vroeger' veel beter. Gewoon een Marshall Plexi, eventueel gepushed met een overdrive, ongetriggerde drums, geen clicktracks... zoals Iron Maiden nog altijd platen pleegt op te nemen, zeg maar....

Deze plaat is op zich verder best vermakelijk. Prima om goedkeurend op mee te knikken op een festival of achter een goed glas bier in een metalkroeg. Je weet wel... vroeger.....

Tijden niet gehoord dit album, tot ik het onlangs uit een tweedehands partijtje plukte.

Ik was bijna vergeten hoe sterk het eerste album van dit gezelschap is. Russel Allen klinkt rauw, fel en krachtig. Waar dat bij Symphony X naar mijn smaak op sommige albums teveel is, past het uitstekend bij de groevende metal van Adrenaline Mob. Ook gitarist Mike Orlando steelt de show met zijn vette riffwerk en solo's. Een beetje over-the-top, maar dat past wel bij dit album. Helaas zijn de albums hierna toch een tandje minder.....

Ook live op Graspop en Bospop stond deze band als een huis.

De muziek van Aeternam is een mengeling van prog- en death metal met oosterse invloeden die vergelijkbaar zijn met bands als Myrath en Orpaned Land. Aan de andere kant doet de band ook denken aan Moonspell. Dat deze band niet is opgepikt door een label is mij een raadsel (al is het debuut ooit door Metal Blade uitgebracht).

Score: 84/100

Lekker hoor! Het vorige album van Aeternam kon ik erg waarderen en Hier Of The Rising Sun is misschien nog wel een beetje beter. Goed geproduceerde symfonische death/prog metal met oosterse invloeden waardoor de muziek ook doet denken aan Myrath en Orphaned Lands. De brute deathmetalpassages geven het gelijkertijd weer een heel andere smoel.

Lang niet geluisterd, deze CD maar ook na 10 jaar klinkt dit nog als een klok. Het album kent enkele fantastische nummers (Equally Destructive, De-energize Me bijvoorbeeld). Ik verbaas me er een beetje over dat dit album zoveel lager scoort dan recente releases van bijvoorbeeld Epica, Nightwish en andere genregenoten.

Mijn review op Zware Metalen:

De Zweedse psychedelische rockers van Agusa leveren met het gelijknamige album hun derde album af. Agusa maakt instrumentale rockmuziek met folkinvloeden, waarin het Hammond-orgel en de dwarsfluit een prominente rol hebben.

Tijdens mijn eerste kennismaking met dit album gedurende een lange autorit kon het gebodene me weinig boeien. Een vlakke en krachteloze productie, eentonige composities waarin weinig spannende dingen gebeuren en die met rock zelden iets te maken hebben. Als mijn recensie slechts een woord zou mogen bevatten zou het futloos zijn.

Is het dan slecht wat Agusa doet? Nee, dat nou ook weer niet. In een iets andere setting, thuis met de voetjes op de bank in plaats van met 130 kilometer per uur op de snelweg komt de relaxte muziek van Aguna veel beter tot zijn recht en klinkt het geheel best aangenaam. Feit blijft wel dat door het gebrek aan spanning in de composities de muziek makkelijk aan je voorbij gaat en niet beklijft.

Ik leerde Agusa kennen toen ik het vorige album kreeg toegewezen voor een recensie. Ik was niet bepaald onder de indruk van wat ik daar hoorde. Ik was dan ook wel enigzins verbaasd dat ik En Annan Värld in menig jaarlijstje naar boven zag komen.

Ik moet zeggen dat ik toch wel met plezier naar dit album heb geluisterd. De archaïsche progrock klinkt bijzonder aangenaam. Wel merk ik dat de twee nummers over de gehele lengte van het album niet altijd blijven boeien. Desondanks wel een album dat ik in een ontspannen setting nog eens zal opzetten.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De eerste 2023-release die mijn platenkast verrijkte dit jaar, en wat voor een! Toegegeven, het album had even tijd nodig om op waarde te schatten, maar elke luisterbeurt geeft dit album meer van zijn schoonheid prijs. Het album kent geen zwakke broeders, maar vanaf het heavy The Sea As A Desert komt dit album echt los. In de nummers daarna groeit dit album alsmaar door. Prachtig zoals de band sfeervolle lichte passages weet af te wisselen met loodzware riffs. Ik verhoog deze met een halve ster.

Jaarlijst 2023:

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Walg - III (4,0)

Wat een lekkere plaat is dit! Een ratjetoe aan stijlen van black-, death-, thrash tot aan progmetal. De nummers zitten boordevol afwisseling. Helaas drukt de zang mijn score wel. De cleane zang is bij vragen niet om aan te horen zo vals. Op andere momenten stoort het gelukkig minder. Er word ook gebruik gemaakt van screams en grunts, die ook niet heel erg overtuigen. Met een sterkere vocale invulling was dit echt een topalbum geworden. Desondanks 4 sterren voor deze plaat.

Wat een bruut album weer van Akhlys. Vanaf de eerste noten van The Mask Of Night-Speaking is duidelijk dat de band niet klakkeloos voortborduurt op het geprezen Melinoë. De industriële accenten geven dit album een geweldige nieuwe dimensie. Akhlys klinkt nóg overweldigender en angstaanjagender dan op de voorganger.

De productie van dit album klinkt enorm opgeblazen en gaat continu in het rood. Dat maakt het ook dat ik nog een beetje worstel met dit album. Onderscheid tussen synths en gitaar is lastig te maken door de vele lagen van de muziek en de effecten op het gitaargeluid. Op het epische Sister Silence, Brother Sleep vraag je je af of er überhaupt gitaar aan te pas komt. Tegelijk klinkt het album hierdoor enorm imponerend. De band laveert continu tussen dungeon synth en zwarte razernij.

Vooralsnog vind ik hetgeen dat Akhlys op House Of The Black Geminus laat horen interessanter dan op Melinoë, ondanks de productie. Voorlopig plak ik vier sterren op deze plaat, al heb ik zeker nog meer tijd met dit album nodig. De tijd zal leren of mijn waardering toe- of afneemt.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Les Chants de l'Aurore heeft dit jaar veel tijd op mijn platenspeler doorgebracht. Kodama was mijn kennismaking met Alcest, maar die plaat deed mijn enthousiasme voor de band nog niet echt ontluiken. In de afgelopen jaren is mijn muzikale dieet behoorlijk veranderd en groeide mijn belangstelling voor post rock/metal, black metal en aanverwante stijlen die raakvlakken hebben met wat Alcest hier laat horen. Wellicht dat daarom dit laatste album van Alcest me nu wel aanspreekt.

Alcest weet op dit album een bijzondere sfeer te creëren die het midden houdt tussen hoopvol, optimistisch en bitter. Op momenten klinkt de band als het zwartgeblakerde broertje van Anathema ten tijde van Weather Systems. Prachtige plaat!

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Ergens in de jaren '90 kocht ik deze LP als tweedehandsje. Behalve de nummers School's Out en No More Mister Niceguy (de versie van Megadeth ) kende ik niets van deze man. Even luisteren voor de aanschaf vond ik niet nodig. Als zoveel metalbands hem als invloed noemden moest dit wel goed zijn.

Dat was even schrikken toen de naald zich voor het eerst in de plaat nestelde... Dit had weinig met rock te maken. Dit album heeft daarna lange tijd niet meer op de draaitafel gelegen. Pas vele, vele jaren later ben ik dit album alsnog gaan waarderen.

De gladde productie van David Foster (op zijn palmares staan vooral pop-LP’s) en de brave instrumentale invulling, door onder andere leden van Toto en voormalige bandleden van Elton John, geven de plaat eerder een musical-esque- dan een rocksound. Af en toe doet de plaat me dan ook denken aan Streets van Savatage. Het zou me niet verbazen wanneer Jon Oliva deze plaat goed kent.

De plaat kent diverse sterke nummers met als hoogtepunten het titelnummer, Jackknife Johnny en Nurse Rosetta. Maar ook de overige nummers mogen er zeker zijn.

Het heeft lang geduurd voordat ik dit album kon waarderen. In die zin is het een groeiplaat met een zeer lage groeicurve . Inmiddels waardeer ik deze plaats met 4 sterren.

Dankzij de vinyl-reissue van Black Gives Way To Blue heb ik de laatste weken regelmatig tijd doorgebracht met deze plaat. Waar ik 'vroeger' vooral gecharmeerd was van het eerste deel van de plaat (Check My Brain is wat mij betreft een van de beste tracks die Cantrell ooit schreef), waardeel ik de tweede helft steeds beter. Vooral Lesson Learned, Take Her Out en Private Hell blijken sterker dan ik me meende te herinneren.

De vergelijking tussen Duvall en Staley is begrijpelijk en misschien had Staley op sommige nummer meer intensiteit kunnen brengen. Toch denk ik dat AIC met Staley nooit meer zo'n sterk album had gemaakt.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Alison Krauss leerde ik kennen dankzij dit fenomenale album maar haar eigen werk of dat met Union Station had ik tot voor kort niet echt verkend. Tot Arcadia dan. En wat een ontdekking is dat gebleken.

Wat meteen opvalt, is de rust die deze muziek uitstraalt. Hier draait het niet om virtuositeit of technische hoogstandjes, maar om gevoel, om ruimte, om subtiele interactie tussen zang en instrumenten. De band neemt de tijd; alles lijkt langzaam uit te waaieren, zonder haast, zonder overdaad. Het is muziek waarin stilte net zo belangrijk is als klank.
De productie is voorbeeldig — helder, ruimtelijk en warm. Het voelt alsof de band ergens in een houten schuur speelt terwijl het langzaam avond wordt buiten. Krauss’ stem klinkt weer even zuiver en breekbaar als altijd, maar de magie zit hem vooral in hoe Union Station haar aanvult. Mandoline, dobro en fiddle dansen luchtig om haar heen, nergens opdringerig, altijd dienend aan het geheel.

Deze plaat vormt een mooi rustpunt tussen mijn doorgaans wat stevigere luistergewoonten.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Wat een dikke plaat is Numen geworden! Vooral op de eerste helft van dit album is het genieten van de afwisselende nummers boordevol vette riffs, solo's en verrassende refreinen. Niet alleen voor de liefhebbers van technische metal is dit genieten, maar de nummers zitten qua opbouw ook nog eens erg sterk in elkaar.

Halverwege, vanaf The Black Siren, verliest het album even momentum en merk ik dat ik een beetje afhaak als luisteraar. Op het titelnummer wordt de Cynic-kaart gespeeld en die blijkt geen sterke troef. Daarna duurt het even voordat de plaat weer op gang komt maar met Alpha Aur sluit het album gelukkig sterk af.

Zoals pos al omschreef is All My Shadows 'gewoon' een Vanden Plas-light. Daar is overigens niets mis mee en ik kan het album Eerie Monsters dan ook wel waarderen.

De nummers kennen doorgaans wat meer het standaard rock-schema en gecentreerd rond de sterke refreinen die de nummers kenmerkt. Een beetje zoals veel AOR-bands uit de stal van Frontiers. Uitzondering is Wolverinezed, dat met 7 minuten vrij lang is en gelijk ook het sterkste nummer van dit album.

Het album kent één misser: het vreselijk kazige Farewell. Dat nummer trek ik echt niet.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2022-releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien óf en waar ze op mijn jaarlijst eindigen.

Damnum is wederom een sterk en afwisselend album geworden. De eerste drie nummer zijn stuk voor stuk topnummers, daarna zakt het album in. Met name ‘To Carry My Grief…’ wordt naar het einde wat ongestructureerd.

Vanaf het majestueuze ‘Called Home’ is mijn aandacht weer helemaal terug. Er wordt wat teruggeschakeld in tempo en de cleane zang krijgt een prominente rol.

Het razende ‘Blight’ is op een totaal andere manier net zo indrukwekkend. Het nummer staat bol van de gave riffs en solo’s, inclusief een pianosolo. ‘The Dopamine Void (1 & 2)’ is de derde knaller op rij, boordevol afwisseling.

Op ‘Saturnine’ klinkt de band als een soort techdeathvariant op Amon Amarth. Lekker, maar na de hattrick van zojuist toch wat gewoontjes.

Het op klassieke gitaar gespeelde ‘In Mourning’ vormt de inleiding voor het laatste klapstuk van dit album. Zanger Riley zet alle registers open en laat vooral met zijn cleane zanglijnen een diepe indruk achter.

Productioneel klinkt ‘Damnum’ ook nog eens als een klok. Absoluut een topalbum van Allegaeon!

Score: 87/100

1. Wilderun - Epigone (96)
2. Elder - Innate Passage (91)
3. Disillusion - Ayam (90)
4. Star One - Revel In Time (88)
5. Allegaeon - Damnum (87)
7. Persefone - Metanoia (86)
7. Lalu - Paint The Sky (85)
7. Cult Of Luna - The Long Road North (85)
9. 40 Watt Sun - Perfect Light (84)
9. Watain - The Agony & Ecstasy of Watain (84)
9. Arð - Take Up My Bones (84)
12. Dark Funeral - We Are The Apocalypse (83)
13. Voivod - Synchro Anarchy (82)
13. Darkest Era - Wither On The Vine (82)
14. Guild Of Others - Guild Of Others (80)
16. Amorphis - Halo (78)
16. Jethro Tull - The Zealot Gene (78)
16. Shape Of Despair - Return To The Void (78)
19. Toundra - Hex (77)
20. Jonas Lindberg & The Other Side - Miles From Nowhere (74)
20. Eight Bells - Legacy Of Ruin (74)
---. Big Big Train - Welcome To The Planet (73)
---. Sarcasm - Stellar Stream Obscured (70)
---. The Offering - Seeing The Elephant (64)

Göteborg-style death metal in een techdeath jasje. Zo zou je dit debuut van Allegaeon kunnen omschrijven. Technisch al erg sterk, maar compositorisch nog zeker niet zo sterk als de albums Apoptosis en Damnum, de albums waarmee ik deze band leerde kennen. De variatie van deze laatste albums ontbreekt nog op het debuut.

Op FOFAM is het nog vooral van-dik-hout-zaagt-men-planken dat de klok slaat en overheersen de Zweedse meodeath-invloeden nog sterk. Dat klinkt nog steeds prima, begrijp me niet verkeerd, maar nog niet zo bijzonder.

Een lichte teleurstelling, dit zevende album van Allegaeon. Dit album is beduidend minder avontuurlijk dan voorganger Damnum. De progressieve melodeath klinkt minder onderscheidend en meer eendimensionaal. Dat komt deels door de terugkeer van Ezra Haynes, die veel minder gevarieerd zingt, maar ook doordat de nummers minder dynamiek kennen en de band veelal voluit gaat.

Pluspunt is wel dat hier rekening mee is gehouden in de speelduur. 45 minuten is mooi voor een album als dit.

Was het debuut Tsar een hele dikke 4 sterren, de opvolger is een krappe vier sterren.... De nummers zitten net wat minder sterk in elkaar en het is soms net wat te cheesy. Toch blijft er genoeg te genieten, vooral dankzij de vette riffs van Smolski.

Heerlijke powermetalplaat, deze eersteling van Viktor Smolksi en kornuiten. Stevige, in de jaren tachtig gewortelde metal met spetterend gitaarwerk, pompeuze refreinen en opzwepende melodieën. Daaronder nog een flink symfonisch tapijt om de boel nog eens extra aan te zetten. Zo lust ik mijn powermetal wel!