Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album werd me getipt door de eigenaar van mijn vaste platenzaak. Jack The Joker speelt progressieve metal, maar dan in het straatje van Frontiers Records: oftewel veel aandacht voor melodie. De Brazilianen mixen complexe riffs, funky bass en Braziliaanse ritmes als maracatu en forró door hun Haken- en Dream Theater-achtige sound in.

De muziek is erg goed uitgevoerd – drummer Vicente Ferreira en bassist Gustavo Pinheiro stelen vaak de show met hun grooves, en zanger Raphael Joer schakelt soepel tussen clean tenor en growls.
Toch klinkt het geheel een beetje steriel en afstandelijk. Daardoor grijpt het me niet helemaal, al snap ik waarom progmetal-fans dit verslinden.

Score: 72/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Alison Krauss leerde ik kennen dankzij dit fenomenale album maar haar eigen werk of dat met Union Station had ik tot voor kort niet echt verkend. Tot Arcadia dan. En wat een ontdekking is dat gebleken.

Wat meteen opvalt, is de rust die deze muziek uitstraalt. Hier draait het niet om virtuositeit of technische hoogstandjes, maar om gevoel, om ruimte, om subtiele interactie tussen zang en instrumenten. De band neemt de tijd; alles lijkt langzaam uit te waaieren, zonder haast, zonder overdaad. Het is muziek waarin stilte net zo belangrijk is als klank.
De productie is voorbeeldig — helder, ruimtelijk en warm. Het voelt alsof de band ergens in een houten schuur speelt terwijl het langzaam avond wordt buiten. Krauss’ stem klinkt weer even zuiver en breekbaar als altijd, maar de magie zit hem vooral in hoe Union Station haar aanvult. Mandoline, dobro en fiddle dansen luchtig om haar heen, nergens opdringerig, altijd dienend aan het geheel.

Deze plaat vormt een mooi rustpunt tussen mijn doorgaans wat stevigere luistergewoonten.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



Herkenbaar, uitgerekend The Malevolent geeft het album dankzij de zang van Ross Jennings wat kleur. Verder is het een uitstekend, maar enigszins flets album. Ik hoor de potentie, maar het lijkt alsof ze steeds met de handrem op spelen.

Score:73/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Op voorhand was ik sceptisch over wat een samenwerking tussen de bassisten Jeroen Paul Thesseling en Steve DiGiorgio. Beide bassisten zijn toppers in het genre, daarover geen twijfel, maar zou een album met twee basgitaren in de hoofdrol niet een beetje teveel van het goede zijn?

Nee dus! De heren blijken uitstekend te kunnen doseren en elkaar aan te vullen in plaats van in de weg te zitten. Daarbij zitten de proggy nummers ook nog eens boordevol lekkere riffs en melodieën en hebben alle instrumenten dankzij de transparante mix van Eve Smith ook nog eens een alle ruimte.

Overigens draait het niet alleen om de basgitaar: Eve Smith - geweldenaar op gitaar - is ook prominent aanwezig en het fantastische dynamische drumwerk van Yuma van Eekelen tilt dit album naar een hoger niveau.

Score: 82/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Helms Deep speelt 'meat and potatoes' heavy metal, geïnspireerd door de NWOBHM en de US metal scene van de jaren '80 en doen dat vol overgave. Het luisterplezier begint al bij de productie, die een old school vibe geeft en voldoende dynamiek heeft.

Ook de uitvoering is overtuigend. De felle en hoge zang van Alex Sciortino doet bij vlagen aan King Diamond denken, maar dan met de agressie van Jon Oliva. Gitarist Ray DeTone zorgt voor de vlammende leads en de ritmesectie bestaat uit Hal Aponte (Ice Age) en John Gallagher (Raven) vormen de solide ritmesectie.

Origineel? Nee, maar de composities zijn sterk en de heren gaan vuistdiep en over the top terug in de tijd zonder oubollig te klinken. Heerlijke plaat!

score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Car Seat Headrest is een van mijn ontdekkingen van 2025. Niet echt een stijl van muziek die ik vaak luister, maar toen ik fragmenten van dit album hoorde was mijn interesse gewekt. The Scholars is een bonte verzameling nummers met het proggy Gethsemane als hoogtepunt. Echt zo’n album waar je je met elke draaibeurt verliest in nieuwe ontdekkingen. En dan heb ik me nog niet eens verdiept in het concept van de plaat.

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Muzikaal is Changeling een enorm indrukwekkende band, maar ook een beetje een vermoeiende exercitie. De productie vergalt het luistergenot en laat de, toch al niet bepaald gemakkelijke, nogal drukke muziek, als het sonische equivalent van een baksteen in je smoel op je afkomen.
En dat is jammer, omdat de band muzikaal echt wel een interessante vorm van techdeath speelt die wat mij betreft een stuk interessanter is dan wt er gemiddeld in het genre wordt uitgebraakt.

Score: 70/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



Deep Water blijft een graag gehoorde plaat en naast het muzikaal gebodene klinkt het album ook productioneel bijzonder sterk. Halfje erbij!

Score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Na het tegenvallenende Liminal Rite, is Alunea een verrassend sterk album. Productioneel klinkt het album frisser en minder dicht en dynamischer. Vooral Mark Garrett laat op dit album meer dan ooit zijn veelzijdigheid horen. In de stroom van releases was dit album ook al even niet meer gedraaid, maar de afgelopen dagen was het weer een regelmatig terugkerende plaat op de draaitafel. Fenomenaal album!

Score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Het is al vaak gezegd, maar de vorm waarin Glenn Hughes vocaal nog steeds verkeert is ongelofelijk. Zeker als je bedenkt dat de beste man in de jaren '70 en '80 er niet bepaald een gezonde leefstijl op nahield. Hij geeft zijn generatiegenoten in ieder geval het nakijken.

Ook muzikaal komt Hughes nog steeds uitstekend voor de dag. Chosen is weer een lekkere rockplaat geworden waarop Hughes zijn kunnen etaleert. Geen hele spannende nummers, maar een lekker plaat voor tijdens een auto- of fietsrit.

Score: 74/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Met opener Doberman lijkt Deafheaven de smaak van Infinite Granite direct weg te willen spoelen. Nu vond ik dat album best geslaagd, maar wat de band op Lonely People With Power laat horen is toch wel een stuk indrukwekkender.

Onder de granieten laag van de openingstrack gaat veel subtiliteit schuil. Luister maar eens goed naar het subtiele bekkenspel van drummer Daniel Tracey. Dat de beste man goed kan drummen laat hij ook tijdens het heerlijk groovende The Garden Route horen.

De nummers op dit album zijn stuk voor stuk erg sterk en veelzijdig. Het ene moment wordt je omver geblazen alsof er een tornado op je afkomt, om vervolgens hard neer te komen tijdens een welgeplaatste breakdown. Dit is echt een plaat die je blijft luisteren om te bevatten wat er allemaal gebeurt gedurende de 62 minuten die dit album duurt.

Score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dani en consorten blijven prima albums afleveren, al is dit album toch minder aan bod gekomen in mijn CD-speler dan andere recente albums van de band. Het album komt wat langzaam op stoom en ik veer voor het eerst echt op met The Trinity Of Shadows en vanaf White Hellebore is het gewoon een sterke plaat.

Score: 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Bij het doorspitten van mijn collectie kwam ik vandaag dit album op CD tegen. Ik vermoed dat ik deze eens van Debemur Morti als giveaway heb gekregen bij een bestelling en onbeluisterd in de kast heb gezet. De CD zat nog in het cellofaan.

Vulturine is een best aardig album waarop Draugnim black metal laat horen met Pagan-invloeden, zoals landgenoten Moonsorrow bijvoorbeeld. Het klinkt dus aardig, maar tegelijk blijft de muziek nergens echt hangen, of het moet het afsluitende Serpent Stone zijn dat behoorlijk groots en meeslepend klinkt.

Deze CD gaat weer de kast in.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De band bestaat bijna een kwart eeuw, maar Shadow Play is het eerste werk dat ik van de band hoor. De sfeervolle black metal die de band op dit album laat horen blijkt een prima introductie en nodigt uit tot verder verkennen van de discografie.

De uitgesponnen nummer moeten het niet hebben van snel opeenvolgende tempowisseling en breaks, maar juist van zorgvuldige transformaties in de nummers. Dat maakt dat nummers wat tijd nodig hebben om te beklijven. Shadow Play maakt die tijd de moeite waard.

Score: 82/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



Dat dus.... Erg lekker plaatwerk met een aanstekelijke energie en sterke vocalen. Dat compenseert voor de niet al te originele nummers op deze plaat.

Score 79/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album heb ik best veel gedraaid, deels omdat het album enige tijd nodig had om het spreekwoordelijke kwartje te laten vallen, maar ook omdat het na enige tijd een prima album bleek. Muzikaal steekt het album sterk in elkaar, maar de nummers missen het onderscheidende van eerdere albums. En ook al zingt John Mitchell hier prima, ik mis de stem van Goran Edman. Ok, hij komt even buurten op een van de nummers, maar juist daar laat hij horen waarom hij zo gemist wordt.

Score: 80/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Jason Isbell is hard op weg om een van mijn favoriete artiesten te worden. Met Foxes In The Snow levert de man weer een enorm sterk album af dat ook zo'n negen maanden na de release nog regelmatig op mijn draaitafel te vinden is. Enorm knap hou hij met slechts zijn stem en akoestische gitaar een ruim half uur weet te boeien. Een heerlijke afwisseling in mijn doorgaand door metal ge domineerde muziekconsumptie.

Score: 88/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

'En de boer, hij ploegde voort'...

Sinds Ian Anderson weer onder de noemer Jethro Tull werkt, brengt hij met regelmaat nieuw werk uit. Curious Ruminant is het derde werkstuk in vier jaar en klinkt - net als de twee voorgaande platen - prima. Toch verdween de plaat al snel in de kast om er niet vaak meer uit te komen. Daarvoor voegt de plaat te weinig toe aan het oeuvre.

Score: 70/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



De hele plaat, maar vooral kant B blijft erg sterk. "All killer, no Filler" heet dat dan. Lang geleden dat een plaat zo'n impact op me maakte.

Score: 93/100

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Na het wat tegenvallende duo ‘Yay!’ en ‘Neigh!’, herpakt Motorpsycho zich gelukkig weer op hun titelloze dertigste (?) album. Indrukwekkend om te horen dat een band met zo’n lange geschiedenis en enorme output 24 jaar na hun debuut het nog steeds in zich hebben om zulke sterke albums te produceren. Helemaal als je bedenkt dat dit album 81 minuten klokt.

Opener Lucifer, Bringer Of Light laat weer die typische drive van Motorpsycho horen en Stanley swingt als een malle. De heren laten hun innerlijke Led Zeppelin los op The Comeback en gaan helemaal los op de epics Balthazaar en Neotzar. En net als je denk dat de speelduur zich een beetje begint te wreken, sluiten ze af met het prachtige en lichtvoetige Dead Of Winter. Fantastische plaat!

Score: 86/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Origins vond ik na het sterke Forgotten Lands een lichte tegenvaller. Op Amidst The Ruins herpakt Andy Marshall zich weer en klinkt de sfeervolle black/folk metal zoals ik het graag hoor. Wijds uitgesponnen melodieën waarmee prachtige sfeerbeelden worden geschilderd. Alleen al zoals het titelnummer naar een prachtige climax werk! Ook het afsluitende Rebirth is een klein meesterwerkje, maar eigenlijk zijn alle vijf nummers zonder uitzondering sterk.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Mijn review op Zware Metalen

Primitive Man is een Amerikaanse trio, opgericht in 2012 in Denver, Colorado. De muziek van deze heren kenmerkt zich door een verstikkende mix van funeral doom, black metal en noise. De kale en van franje ontdane uitvoering van hun muziek doet de naam van de band absoluut eer aan en met het debuutalbum Scorn (2013) en het krachtige Caustic (2017) wist de band de reputatie op te bouwen van een van de meest intense acts in het genre. Helaas maakten navolgende albums minder impact. Nu keert de band terug met Observance en naar eigen zeggen bouwt dit album voort op zijn typische duistere en nihilistische stijl, en reflecteert de plaat tegelijkertijd de groei en verdieping die de band heeft doorgemaakt sinds zijn oprichting.

Binnen het ultra-trage doomgenre voeren zorgvuldig, rond repetitieve riffs opgebouwde nummers vaak de boventoon en is de scheidslijn tussen aangrijpend sfeervol en hopeloos saai erg dun. Op het 68 minuten durende Observance balanceert Primitive Man regelmatig op deze scheidslijn. De geluidsmuur die de band optrekt, heeft op momenten het meeste weg van het sonische equivalent van een ondoordringbare, lange betonnen muur waarop graffiti af en toe voor een onderbreking van de grijze leegte zorgt. Dat maakt dat de zes nummers – Iron Sights is niet meer dan twee minuten geluidsbehang – met een gemiddelde duur boven de tien minuten vaak veel te lang duren om interessant te blijven. Soms werkt de formule van Primitive Man wel, zoals bij Natural Law en Social Contract waar de band de geluidsmuur van wat meer kleur voorziet.

Het is te weinig om de meubelen te redden. Over het geheel genomen is Observance langdradig en biedt de plaat te weinig om de luisteraar aan zich te binden en een blijvende indruk achter te laten.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Great Old Ones komt met Kadath voor het eerst op mijn radar. Getriggerd door de advance-tracks bestelde ik dit album in pre-order bij het label. Ondanks de vele tijd die ik met dit album doorbracht, moet ik bekennen dat het kwartje bij Kadath nooit helemaal is gevallen.

In theorie bevat dit album veel van de ingrediënten die ik gaaf vind in muziek. Echter, op een of andere manier komt de progressieve post-black van The Great Old Ones nooit helemaal bij me binnen.

Voor een deel heeft dit denk ik te maken met de verstikkende productie van dit album, die het beluisteren een vermoeiende zit maakt. Helemaal omdat het album ook nog een fikse speelduur heeft.

En toch blijft het album intrigeren, juist omdat ik genoeg dingen hoor die me aanspreken, vooral in het tweede deel van het album. Under The Sign Of Koth is een bazennummer vol afwisseling, zowel in tempo als in sfeer en ook het instrumentale Leng bevat genoeg wendingen om de speelduur te rechtvaardigen.

Ik ben er nog niet helemaal uit met dit album…., maar ik plus de score voor dit album toch alvast een beetje op.

Score = 79/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Prophet Ilja is zo’n typische groeiplaat. Een plaat die niet direct overtuigt, maar wel nieuwsgierig maakt en met elke luisterbeurt meer onthult. Het was het eerste album uit 2025 dat ik luisterde, maar het duurde nog geruime tijd voordat ik overtuigd was dat dit album aan mijn collectie toegevoegd moest worden.

De plechtige, Bathoriaanse bombastische black metal leunt op momenten tegen de post metal aan en speelt zich voornamelijk in de lage en midtempo’s af, met af en toe felle passages zoals tijdens deel V. Het album is daarmee een stuk afwisselender dan veel genregenoten waar de blastbeats als hagelstenen je trommelvliezen teisteren. Hoogtepunt van dit album, en een van mijn favoriete nummers van 2025, is het epische en zware Wierszalin VIII.

Score: 83/100

Namsaaps Top 20 van 2025