stem geplaatst

Lekkere, energieke thrashmetal die geïnspireerd is door Bay-Area-bands als Exodus en Testament, maar dankzij de zang ook doet denken aan Meliah Rage.

De band blinkt niet uit in originaliteit maar maakt veel goed met de strakke uitvoering. Het sterke gitaarwerk verraadt dan ook dat de gitaristen hun instrumenten aardig beheersen. De productie is lekker ‘in your face’ zonder platgedrukt te klinken. Prima debuut van deze jonge band.

stem geplaatst

Watchtower kende ik lange tijd alleen van het fantastische Control And Resistance. Gisten heb ik de rerelease van het debuut via High Roller Records in huis gehaald. Ik moet zeggen dat het even schakelen was.... De productie is wat kaal en vraagt enige gewenning, maar geeft wel ruimte aan alle muzikale acrobatiek.

De vergelijking met Toxik is voor de hand liggend en er zijn zeker parallellen te trekken tussen de muziek van beide bands. Met name natuurlijk de hoge zang, maar ook het gitaarspel van Jarzombek vertoont overeenkomsten met dat van Josh Christian. Beiden kiezen er ook voor geen slaggitaren achter de leads in te spelen, maar ruimte voor de basgitaar te laten. Wel vind ik Toxik ten tijde van World Circus compositorisch sterker dan Watchtower op Energetic Disassembly.

Desondanks vind ik dit een erg genietbare plaat!

High Roller Records heeft ook een opnieuw gemixte versie van dit album uitgebracht. Iemand bekend mee?

stem geplaatst

Na het sterke debuut is "Astral Sabbath" een prima tussendoortje. Het titelnummer is een heerlijke bezwerende psychedelische track met sterk toetsenwerk en surf-gitaarspel. De hoofdrol is echter weggelegd voor Jess' zang, die ten opzichte het debuut gegroeid lijkt in haar zangwerk.

Lonesome Road is een goed klinkende cover van een voor mij totaal onbekend nummer dat mij nieuwsgierig maakt om het origineel van Shocking Blue eens te checken.

Net als op het debuut is het na twee relatief korte nummers tijd voor een episch lang nummer. More Than Living wisselt mooie rustige passages waarin de piano de toon bepaalt af met meer intense dynamische rockpassage. Het zijn toch wel nummers als deze die laten horen waar de kracht van deze band ligt.

Sterke opvolger van de al niet misselijke debuutplaat!

Het titelloze debuutalbum van Jess and the Ancient Ones is een sfeervol album vol occulte rock, psychedelica met klassieke hardrockinvloeden. Het album trapt krachtig af met “Prayer for Death and Fire”. Hoewel de opbouw en riffs weinig verrassend zijn, wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de vurige voordracht van zangeres Jess, wiens krachtige en expressieve stem het nummer tot leven brengt, vooral in het refrein.

Het navolgende “Twilight Witchcraft” is dan even omschakelen, omdat hier de energie mist en dan eigenlijk een redelijk ‘run-of-the-mill’-nummer overblijft.

Gelukkig is dat van korte duur, want met “Sulfur Giants (Red King)” komt het album volledig op stoom. De dubbele gitaarlijnen, de gelaagde melodieën en het wisselende tempo doen denken aan het vroege werk van Ghost. In ruim twaalf minuten ontvouwt zich een muzikale reis vol wendingen en sfeerwisselingen. Jess’ zang is niet overal even zuiver, maar haar overgave en expressie maken het tot een meeslepend geheel.

“Ghost Riders” is een heerlijke retrotrip, waarbij vooral de Hammond-orgelpartijen schitteren. Het nummer ademt de geest van de jaren ’70 en doet sterk denken aan Uriah Heep, alsof Ken Hensley zélf achter de toetsen zit.

Met “The Devil (In G Minor)” slaat de band een andere weg in: een zompig bluesnummer met een zwierige groove en een lekker rauwe rand.

Het album sluit af met het epische “Come Crimson Death”, een bijna twaalf minuten durende compositie die traag en sfeervol opent met cleane gitaren, mellotronklanken en een ingetogen zanglijn van Jess. Het nummer bouwt langzaam op met een zorgvuldige spanningsopbouw. Waardige afsluiter van een sterk debuutalbum vol duistere klassieke rock.

De muziek van Lik is een ode aan de Zweedse deathmetaltraditie die eind jaren ‘80 ontstond. Ook op het vierde album Necro citeert Lik rijkelijk uit het werk van Nihilist, Carnage en navolgende bands. Niet bijster origineel, maar het klinkt wel bevlogen en enorm strak. Ook productioneel klinkt deze plaat als een klok. Prima plaat!

stem geplaatst

Voorganger 'Master's Command' heb ik al sinds eeuwigheid in mijn collectie en wordt hier nog sporadisch gedraaid. Deze opvolger kwam ik in de bakken bij No Dust tegen en gezien de positieve beoordelingen her en der was mijn nieuwsgierigheid gewekt.

Net als het vorige album is 'Wicked Generation' hevig geïnspireerd door Queensryche. Dit keer werd de blauwdruk van Operation: Mindcrime als voorbeeld genomen. Het levert een wat gebalanceerder album op dan 'Master's Command'. En ondanks de overduidelijke invloeden en daarmee gebrek aan originaliteit is 'Wicked Generation' een bijzonder geslaagd album geworden. Heerlijke heavy metal die naar het progressieve neigt met sterk gitaarwerk en uitstekende zang. Nu de rest van de discografie van deze band ook maar eens opsnorren.....

Het vorige album 'Johannes' - eerste deel in de trilogie geïnspireerd op het werk van Søren Kierkegaard - was mijn eerste kennismaking met het werk van Decline Of The I. 'Johannes' bleek een indrukwekkend, maar lastig beklijvend werkstuk.

'Wilhelm' is in aanpak weinig verschillend van zijn voorganger en bevat eveneens beklemmende en dreigende post-blackmetal met gotische invloeden, filmische uitstapjes met gesproken woorden en triphop-passages. Veel om te verwerken dus en - net als bij zijn voorganger - kon ik aanvankelijk lastig grip krijgen op de muziek. Het is dan ook een plaat om met aandacht te draaien en niet terwijl je met andere zaken bezig bent. 'Wilhelm' is de investering in je tijd echter meer dan waard!

Het vorige album 'Look At You Now' was voor mij een lichte tegenvaller. En album in de categorie degelijk, maar weinig spannend. Het album miste spannende wendingen, een fijne riff, een opvallende melodie.

'Love' borduurt hier een beetje op voort, maar nummers als 'We Claim The Moon', 'How Can You Leave Us Now' en 'Wall Of Shame' tillen dit album toch naar een iets hoger niveau. Het is jammer dat daar tegenover toch weer de nodige fillers staan. Wijsheden als Less is more of schrijven is schrappen zijn aan Roine Stolt niet besteed.... Een kritischer benadering van het materiaal op deze plaat en de speelduur terugbrengen naar een minuut of 55 dat dit album een stuk evenwichtiger gemaakt.

stem geplaatst

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

FYM is een conceptalbum en gaat over de hoofdpersoon Fym Sallow, een introverte historicus die in een jungle woont. Fym gaat op een gevaarlijke zoektocht om scherven van een gebroken mystiek wapen te vinden. Onderweg komt ze mythische wezens, tovenarij en kerkers tegen. Muzikaal is het album al net zo’n avontuur. In een kleine 80 minuten verkent Azure het gehele spectrum van jazz, pop, folk en progressive metal waarbij ik meer dan eens moet denken aan Pain Of Salvation (mooie voorbeeld is Agentic State), mede ook door de eclectische zangstijl van Christopher Sampson, wiens stem overeenkomsten heeft met die van Daniel Gildenlow met het bereik van Michael Mills.

FYM is geen album om even te luisteren terwijl je met andere dingen bezig bent, daarvoor gebeurt er teveel. Het is echt een luisterverhaal waarbij je constant op je qui-vive moet zijn om alle wendingen op dit album te doorgronden. Toegegeven, de speelduur van dit album, in combinatie met het soms wat drukke karakter van de muziek, maakt dat soms best lastig is om geboeid te blijven. Wanneer het wel lukt, wordt je als luisteraar beloond want met elke luistertrip ontdek je weer nieuwe dingen.

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Tobias weet het momentum sinds Meliora goed vast te houden. Ook Skeletá staat weer boordevol pakkende rocknummers in een popjasje. Voor dit album lijkt hij zich nog meer te laten inspireren door de jaren '80 rock van bands als Journey en Def Leppard.

Enkele hoogtepunten: Lachryma (die riff!!), Peacefield en Guiding Lights. Tobias heeft vaker laten horen geweldige meeslepende rockballade te kunnen maken en Guiding Lights is wederom een topper.

Skeletá is een heerlijke lichtvoetige afwisseling tussen het zwar(t)e werk dat hier merendeels draait.

Riff, riff... DEVOURING FRENZY!!!
RIff, riff... HORROR DETOX!!!
Riff, riff... [insert song title]!!!

Zo begint zo'n beetje elk nummer op dit album. Dit album klinkt bijzondere ongeïnspireerd en vlak. Een collectie van eenvormige riffs en solo's waartussen random zinnen worden gegrunt. Af en toe ontstijgt er iets de middelmaat. Zo is het titelnummer best goed en ook Horror Detox kan er mee door, maar door de bank genomen is Resurrection Macabre best een matige plaat.

Wat een heerlijk album blijft Endgame. Ik draai het album zelden en ik vraag me nu weer af waarom.... Dit is wat mij betreft het beste album van Dave sinds de herstart van Megadeth en misschien zelfs na Rust In Piece en Peace Sells... ook het beste album uit het oeuvre van de band.

Ik lees hieronder her en der opmerkingen over een vergelijk met Rust In Piece, maar ik hoor zelf meer de onstuimigheid van So Far, So Good... terug. Het instrumentale intro met aansluitende knaller waarmee dit album begint doet natuurlijk ook terugdenken aan Into The Lungs Of Hell en Set The World On Fire.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

(reactie op ander bericht)



Dat dus.... Erg lekker plaatwerk met een aanstekelijke energie en sterke vocalen. Dat compenseert voor de niet al te originele nummers op deze plaat.

Score 79/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl