stem geplaatst

Mmmm, dat spelletje 'Raad De Slayer-plaat' ga ik van Edwynn verliezen. Ik hoor weliswaar de inspiratie/adoratie, maar het ligt er volgens mij niet veel dikker bovenop dan bij stadsgenoten van deze band. De band klinkt echter wel bevlogener dan hun voorbeeld in deze periode.

Dat dit album zich qua rating kan meten met de 'monumenten' in deze tijd lijkt me wat teveel van het goede, daarvoor is het gebodene op The Nocturnal Silence te weinig onderscheidend. Toch luistert het album lekker weg, mede dankzij de prima productie.

Mijn review bij Zware Metalen

Finland heeft een aardige reputatie als het gaat om kwalitatief sterke death metal zonder haast. Bands als Swallow The Sun, Shape Of Despair en Skeptisism zijn vaandeldragers namens de Finnen in het doom-genre, maar Marianas Rest is sinds de op richting in 2013 hard bezig om zich bij deze bands te vestigen. Met name op het door collega Joost bewierookte Auer uit 2023 liet de band een flinke stap voorwaarts horen ten opzichte van de al sterke eerste drie albums van de band.

Zelf merkte ik dat Auer enige tijd nodig had om te landen en dat geldt evenzeer voor het nieuwste album The Bereaved, waarvan de nummers – zoals de titel doet vermoeden – handelen over het thema verlies en de pijn van nabestaanden.

Openingstrack Thank You For The Dance neemt de luisteraar in een lang intro mee naar een rouwdienst, waar we ons onder begeleiding van een Hammond-orgel klaarmaken om de overledene naar de laatste rustplaats te begeleiden. Halverwege de compositie bouwt het nummer onder aanzwellende gitaren uit tot een naargeestige track waarin Jaakko met zijn indrukwekkende zang, die het midden houdt tussen een scream en een grunt, het lijden van de nabestaanden vertolkt.

Marianas Rest bedient zich niet van technische riffs of ingewikkelde songstructuren, maar is meester in het scheppen van sferen en het gebruiken van dynamiek in de nummers. Het sterke Rat In The Wall is hier een lichtend voorbeeld. Het nummer wisselt van lichte cleane gitaren, via zware uitbarstingen met donderende riffs, net zo makkelijk naar melodieuze refreinen waar zware grunts en cleane zang hand in hand gaan. Een ander voorbeeld van de zorgvuldige opbouw in de nummers op The Bereaved is het prachtige Again Into The Night.

Omdat alle nummers wel redelijk rond dezelfde ingrediënten zijn opgebouwd, verdient het aanbeveling om het album rustig de tijd te geven. Na meerdere luisterbeurten worden de contouren van de nummers, en daarmee het onderscheid tussen de verschillende nummers steeds duidelijker. Een nummer dat moeiteloos tegenwicht vormt van de doorgaans troosteloos somberende nummers, is het uptempo Diamonds In The Rough. Door het nummer halverwege het album te plaatsen, lijkt het alsof halverwege een regenachtige begrafenisdienst de zon even doorbreekt.Het album eindigt intiem met het grotendeels akoestische The Colour of You, een persoonlijke, hartverscheurende reflectie op rouw en het loslaten van geliefden, waarmee de cirkel naar het openingsnummer zich sluit.

Marianas Rest liet met Auer een enorme groei horen ten opzichte van hun eerdere albums, zowel in de wijze waarop de nummers zijn geschreven als hoe het album als geheel is geproduceerd. Met The Bereaved wordt duidelijk dat de band nog niet is uitgegroeid. Dit is het beste wat de band tot nu toe te bieden heeft.

Score 88/100

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Op Progarchives is men erg positief over dit album, maar zoals zo vaak bij albums waar men daar positief is, vind ik het veel te belegen klinken. Degelijk, maar het raakt me niet. Daarbij klinkt het album productioneel ook niet heel goed. De zang staat ver voorin en laat dat nu niet het sterkste punt zijn van Dave Allen, de man achter deze 'band'.

Een ander zwak punt zijn de drums, die weliswaar best goed geprogrammeerd zijn, maar toch afbreuk doen aan het geheel.

Ik kwam dit album onlangs op het spoor via Sea Of Tranquillity, waar dit werd getipt. Wat een prachtig symfo-album is dit! Prachtig uitgewerkte nummer die zorgvuldig opgebouwd worden.

'Megadeth' maakt wel duidelijk dat het prima is dat Dave Mustaine ermee stopt. Op een goede dag weet hij nog een prima nummer uit de pen te krijgen (Let There Be Shred), maar als hij weer een slechte dag heeft komen er gedrochten als Another Bad Day of Hey God uit en zijn er blijkbaar geen betere nummers voor handen.

De zwanenzang van Megadeth is te wisselvallig. Twee goede nummers, veel middelmaat, twee draken van nummers en een cover waar alleen Mustiane zelf blij mee is. Het is mooi geweest.

stem geplaatst

stem geplaatst

Helaas… op basis van enkele singles had ik best hoop dat Krushers Of The World de nare smaak van Hate Uber Alles kon wegspoelen. En ja, er staan een paar aardige nummers op dit album, maar als geheel genomen klinkt me dit album weer veel te formulematig in de oren en ontstijgt dit album het niveau van de voorganger maar net.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Om te vieren dat het 25 jaar geleden was sinds de eerste release op het Escape label verscheen, bracht mede-labeloprichter Kahlil Turk met behulp van songwriters en een hele zwik aan muzikanten en zangers zijn eerste Turkish Delight-album uit in 2022. Dat smaakte blijkbaar naar meer, want inmiddels is deel drie uitgebracht.

Net als op de eerste twee delen staat dit album bomvol met compacte, strak gemusiceerde melodieuze hardrock. In elk nummer is de hoofdrol weggelegd voor een van de geweldige zangers die op dit album meedoen. Een van de grootste verrassingen is voor mij Andrew Freeman, die op I Am The Night echt een fantastische prestatie levert. Ik moet Last In Line ook maar eens checken….. Naast het sterke vocale geweld is er voor de liefhebbers van spetterend gitaarwerk ook veel te genieten. Dit derde deel is, net als de eerdere delen, een heerlijke mix van melodieuze rocknummers, die ondanks de vele muzikanten en stijlen toch coherent aanvoelt.

Score: 85/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Elevation is een degelijk en prima melodisch death/doom-album, maar weet zich niet boven het maaiveld te verheffen. Daarvoor bieden de nummers te weinig onderscheidend vermogen in een genre waar de paden al redelijk platgewalst worden. In deze relatief releaseluwe periode krijgt zo'n album nog een beetje aandacht, maar over een maandje ben ik deze waarschijnlijk weer vergeten.....

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

(reactie op ander bericht)



Heel herkenbaar.... Ik heb de eerste ronde erop zitten. Het is dat ik weet dat ik het nieuwe album van Soen heb opgelegd, maar dit is wel erg Memorial deel 2. Bij dat album schreef ik al dat de band wel een nieuwe impuls kan gebruiken om de sleur te doorbreken.... Ze hebben het niet gelezen .

Na het redelijke USA for MOD en de flauwe EP komen Billy en consorten met een erg potente plaat in de vorm van Gross Misconduct. Vooral op kant A klinkt de band erg sterk en doet de plaat instrumentaal bij vlagen denken aan het Anthrax van die tijd. Sterke, bondige nummers met de energieke zang van Billy.

Helaas komen op kant B de flauwigheden van het eerdere werk van de band weer teveel aan de oppervlakte. Desondanks verhoog ik toch naar 4****.

Zo af en toe bestel ik wel een wat bij Hammerheart Records en vul ik mijn bestelling aan met wat laaggeprijsde CD's, zoals dit keer dit album. Soms wordt ik dan positief verrast, maar dit album laat geen diepe indruk achter.... Dit is aardig doom-album, maar ook wel een beetje 'run of the mill'.

De onlangs verschenen rerelease van dit album is het sluitstuk in het completeren van de discografie van deze band op vinyl. Ik had tot voor kort dan ook nog geen noot van dit album gehoord, op de herbewerking van Em Nome Do Medo op het album 1755 na dan.

Moonspell klinkt als een schaap in wolfskleren op dit album. In basis zijn de nummers op Alpha Noir eenvoudig van opzet, maar ze worden zo enorm heavy en met grandeur gebracht. Op nummers als Axis Mundi en Opera Carne vliegen de thrash riffs voorbij en tijdens het begint van Lyckanthrope is het heel even alsof ik naar Morbid Angel luister. Daarnaast komen de bekende gothic-invloeden natuurlijk ook voorbij en doen de industriële invloeden af en toe aan Rammstein denken. Maar bovenal klinkt Moonspell op Alpha Noir ook gewoon als Moonspell. Enorm sterk album!

stem geplaatst

Deze EP kwam vorig jaar opnieuw op vinyl uit, een mooie gelegenheid om mijn collectie van The Ocean compleet te maken. Waar de band later wel instrumentale versies van hun albums uitbracht is deze EP alleen als instrumentaal album uitgekomen (al benadrukt de band in 2003 al geen instrumentale band te zijn).

Dit album luistert nog als een verzameling losse ideeën. Goede ideeën weliswaar, maar de samenhang ontbreekt soms. Toch laten met name The Melancholy Epidemic en Isla de la Luna al enorm veel potentie horen.

De mix en master van dit album zijn ongemoeid gelaten voor deze heruitgave en klinken prima. Lekker direct en transparant. Een mooi document voor wie de complete ontwikkeling van de band in beeld wil hebben.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

De grootste fout die de heren van Helloween op dit album konden maken, was refereren aan de klassieke 'Keeper'-albums met de titel. Dat schept verwachtingen die in het geheel niet waargemaakt worden. De referentie in de gitaarriff van het openingsnummer aan de klassieker 'Halloween' ten spijt....

Toch staan er best aardige nummers op dit album. De twee epics doen het prima en zijn de beste nummers van de plaat. De rest van de nummers zijn regelmatige te cheesy voor woorden, maar net op het moment dat ik een nummer wil affakkelen, komt er opeens een sterk refrein of solo voorbij. Grootste euvel is dat producer Bauerfeind de heren niet af en toe tot de orde heeft geroepen. Teveel modulaties en herhalingen in sommige nummers. En Silent Rain, Come Alive en Pleasure Drone hadden gewoon achterwege gelaten moeten worden.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5 sterren. Vooralsnog geef ik het album het voordeel van de twijfel....

Mijn laatste aankoop van 2025 was deze EP/demo van Lethal. Het zal geen memorabele aankoop blijken.

Lethal probeert op deze EP wat ruiger te klinken en balanceert tussen hun heavy/power-geluid van het debuut en een meer thrash-achtig geluid. Het terrein waar een band als Flotsam & Jetsam zich erg thuisvoelt. Zanger Tom Mallicoat (of met enkele L in dit boekwerkje) doet af en toe ook denken aan Eric A.K. als hij een ruigere strot opzet.

Het ruigere geluid past niet echt bij de band. Juist als de band wat meer richting het traditionele Lethal-geluid gaat, klinken de nummers beter. Het beste voorbeeld daarvan is The Page Before, en in wat mindere mate het openingsnummer. Op Hard To Breathe laat de band het beste horen dat de ruige aanpak niet bij ze past.

Aardige EP, maar ik ben blij dat Lethal op Poison Seed een andere richting koos.