Lekker hoor, deze nieuwe worp van Black Label Society. Nee, er zijn geen schokkende veranderingen in het geluid, maar Engines Of Creation is weer een heerlijke stevige, ambachtelijke rockplaat geworden waarop stevige, uit stalen gitaarriffs opgetrokken nummers worden afgewisseld met mooie ingetogen liedjes.

De productie is om door een ringetje te halen en laat naar moderne maatstaven een transparant geluid horen. Deze LP gaat veel gedraaid worden in huize Namsaap.

stem geplaatst

Cryptic Shift levert met hun tweede album een erg interessante, maar moeilijke plaat af. Moeilijk, omdat de nummers niet bepaald bol staan van de catchy hooks en riffs die na enkele luisterbeurten in je hoofd zitten. Maar doordat de nummers vol interessante ideeën zitten blijf ik geboeid luisteren, ondanks de forse speelduur van 79 minuten. En dan kan het gebeuren dat na een maand de puzzelstukjes beginnen te vallen en het grotere geheel van de nummers zich openbaart. Nu het debuut ook maar eens zien op te snorren....

Dit album verscheen al eens op vinyl als bonus bij het Arch / Matheos album Sympathetic Resonance. Vorig jaar kwam het album voor het eerst als zelfstandige release op vinyl uit. De persing op 45 toeren klinkt uitstekend en laat horen dat deze EP 23 jaar na de originele release nog niets aan kracht heeft ingeboet.

De titel Relentless doet het nummer zeker recht toe, want onvermoeibaar blijft dit nummer zich gedurende twaalf minuten ontwikkelen en transformeren en de luisteraar boeien, zonder energie te verliezen. Cheyenne heeft dan weer een hele andere energie en moet het veel meer hebben van de dynamiek in het nummer. Het nummer is minder een geheel en lijkt meer opgedeeld in hoofdstukken. Dat is geen diskwalificatie, want het niveau van het gebodene is fenomenaal!

Hierna kwam Arch / Matheos qua niveau nog een keer erg in de buurt met Sympathetic Resonance, maar zo goed als op deze EP klonk het duo niet meer.

Tot mijn vreugde kon ik dit album, samen met The Sleeping City, via een frequent bezochte platenzaak eindelijk ook op vinyl aan mijn verzameling toevoegen.

Waarom dit album in 2022 niet in mijn jaarlijst verscheen is mij een raadsel, maar nu zou deze moeiteloos bovenin meedoen en misschien wel met Wilderun strijden om de topplek in de lijst.

Woe is een dynamische en afwisselende luistertrip van een uur, waarin de band een breed palet aan sferen en invloeden laat horen. Fenomenaal!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2024 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Op hun vierde album blijft Gaerea hun geluid verder ontwikkelen. Iets compactere nummers, iets meer momenten van rust en een wat 'nettere' productie, maar bij tijden laat het gezelschap nog net zo'n razernij horen als op voorganger Mirage.

Als geheel kan Coma voor mij niet tippen aan Limbo en Mirage. Daarvoor mist dit album de eigenzinnigheid van de twee voorhangers. Desondanks is Coma weer een sterke plaat van deze Portugezen (met inmiddels een Nederlandse in de gelederen).

Namsaap's Top 20 van 2024 - MusicMeter.nl

Resultaten uit het verleden........

Gaerea heeft een sterke discografie opgebouwd en op basis daarvan bestelde ik dit album, zonder een noot van de al uitgebrachte nummers te hebben gehoord. Dat was wat betreft deze band de laatste keer....

Op Coma was natuurlijk al een verschuiving van het geluid te horen, maar daar juichte ik de ontwikkeling nog enthousiast toe. Op Loss lijkt de band zichzelf, en mij, echter te verliezen in een kunstmatig opgetrokken modern metalcoregeluid. Door het strakgetrokken geluid zijn af en toe nog flarden te horen van het Gaerea waar ik zo graag meer van zou willen horen, maar de kunstmatige boosheid overheerst op Loss... en die kan me maar matig boeien.....

Aangezien de LP hier toch ligt, zal ik het album ongetwijfeld nog aan een paar luisterbeurten onderwerpen. Wellicht ga ik het licht nog zien....

Van Tiamat kende ik alleen het vroege werk tot en met Clouds, waarna ik afhaakte. Mijn interesse ging indertijd meer uit naar de progressieve metal die in de jaren '90 opkwam. Het enige dat ik van Johan Edlund nog hoorde was zijn sterke bijdrage op Ayreon's 'My House On Mars'.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen toen ik dit album voor een klein prijsje tegenkwam in een bak met tweedehands CD's. En mijn nieuwsgierigheid wordt beloond, wat Prey blijkt een uitstekende plaat! De sfeervolle gothische rock klinkt als een klok. Prachtige, sfeervolle nummers met een fijne productie, wat ik het huidige muzikale landschap helaas een zeldzaamheid wordt. Hoogtepunt is het schitterende 'Divided'.

(reactie op ander bericht)



Niet bepaald, inderdaad... Sterker nog. Aanvankelijk zette ik de plaat na een tweetal rondjes teleurgesteld in de kast naast zijn drie voorgangers. Wellicht ook omdat het fenomenale Woodcut van Big Big Train dezelfde dag uitkwam en veel tijd speeltijd opeiste.

Dit weekend heb ik weer een poging gedaan en begonnen er wat kwartjes te vallen, misschien ook omdat ik het album met onverdeelde aandacht kon luisteren. En dat is wel nodig, want dit is geen album dat met zich met uitgesproken melodieën en hooks in je hoofd nestelt, maar het meer moet hebben van subtiliteiten. En VOLUME! De fenomenale drumpartijen komen gewoon beter uit de verf als de speakers wat meer lucht mogen verplaatsen. En dan hebben speakers duidelijk mijn voorkeur boven een hoofdtelefoon.

Ik zet voorlopig in op een krappe 4 sterren.

stem geplaatst

Eerder dit jaar kwam Philippe Tougas, alias Wroth Septentrion, al acte de présence met het verdienstelijk Sealed Into None van Exxûl. Een maand later brengt hij met zijn maatje Phantom Slaughter de vierde langspeler van WORM uit.

Op de EP Bluenothing speelde de band al wat opzichtiger met blackmetalinvloeden in combinatie met Dungeon-synts en op Necropalace wordt dit geluid verder uitgewerkt. Het levert een interessante en onderhoudende plaat op. Tougas weet zich regelmatig in het middelpunt te soleren met zijn flitsende, aan de tijden van het Shrapnel-label refererende, gitaarspel. Hij heeft daarnaast zijn grote voorbeeld Marty Friedman weten te bewegen tot een gitaarduel in het afsluitende 'Witchmoon: The Infernal Masquerade'.

Philippe Tougas heeft al een indrukwekkende CV opgebouwd. Zo bracht hij geweldige albums uit met Worm, First Fragment, Chthe'ilist en Atramentus. Waar zijn andere projecten/bands vooral in het death-, black-, en roomgenre bewegen, gooit hij het met Exxûl over een iets andere boeg. Sealed Into None staat bol van de epische doom metal, die dankzij de zang ook doet denken aan acts als Crimson Glory en Lethal. Maar dankzij de Spartaanse productie en de pauken in het geweldige Blighted Deity komt ook een naam als Master's Hammer (The Jilemnice Occultist) voorbij.

Tja, die productie.... daar moesten mijn oren wel even aan wennen. Alle instrumenten zijn duidelijk te onderscheiden en gelukkig klinkt de mix niet modern en platgeslagen, maar deze cavemanbenadering haalt misschien ook wel een beetje de kracht uit de muziek. Tegelijk geeft het ook wel een mystieke sfeer.

De hele black-metal-wave van de jaren '90 is grotendeels aan mij voorbij gegaan, omdat ik in die tijd helemaal opging in de progmetalbands die in die periode ook opkwamen. En nu ik wel met enige regelmaat zwartere metalen luister, hou ik het vooral bij recenter werk omdat zonder nostalgische factor de productie van veel van die oude albums niet te harden zijn. 'Je had erbij moeten zijn', zeg maar......

Mayhem kwam met het vorige album pas voor het eerst bij mij op de radar, maar eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat Daemons geen blijvende indruk achter liet. Aanvankelijk leek Liturgy Of Death na de eerste luisterbeurt ook in de vergetelheid te geraken, maar iets deed me besluiten het album toch nog een kans te geven. En nog een keer.... En met elke luisterbeurt hoorde ik meer redenen om het album nog een kans te geven, want onder de razernij die Mayhem laat horen schuilen meer details dan door een achteloze luisterbeurt wordt prijs geven. Wellicht dat ik de voorganger ook maar weer eens een kans moet geven....

Net als Apieknar had ik ook niet verwacht dat er - in ieder geval zo snel - nog weer een NMB-album zou komen. Gelukkig blijkt de werkelijkheid anders, want met L.I.F.T. brengt het gezelschap wederom een erg sterk album uit.

L.I.F.T. is misschien wel het album van NMB waarop het meest duidelijk wordt dat het een band betreft en niet meer Neal Morse en andere bandleden. Natuurlijk is de signatuur van Neal nog hoorbaar, maar niet zo prominent op ander werk van hem. Het levert een afwisselend en fris album op.

Dankzij het topic 'Favoriete Metalnummer per Land - nu in: Zweden!' kwam ik op het spoor van DOOM:VS. Heerlijke Scandinavische treurnis naar Engels voorbeeld!

In het deathdoom-genre zit het onderscheidend vermogen doorgaans niet in inventieve riffs en spetterend gitaarwerk, maar valt of staat een album vaak met de mate van overtuiging waarmee de treurnis wordt uitgevoerd. Dat zit wel snor hier.