Between You, God, the Devil and the Dead klinkt op het eerste gehoord wat 'underwhelming', maar zo langzamerhand begint het album me steeds beter te bevallen. De doomroots zijn nog steeds hoorbaar in de riffs, maar het geluid van Avatarium kruipt steeds verder richting de traditionele bluesy hardrock waar bands als Rival Sons in excelleren. I See You In The Dark is daar een mooi voorbeeld van.

Ik dacht dat ik na twee albums wel klaar was met deze band (alleen Where Greater Men Have Fallen en Exile Amongst The Ruins stonden in mijn platenkast), maar toen ik de stem van Alan Averill op het machtige In Silent Grace van Winterfylleth hoorde, ben ik toch maar eens hun laatste worp gaan checken.

How It Ends is ten opzichte van het tegenvallende Exile... toch wel weer een stap in de goede richting. Het is lastig om de vinger te leggen op waar dat aan ligt, maar How It Ends heeft een energie die ik miste op het voorgaande album. Het wordt tijd de rest van de discografie eens te verkennen.

Nee, dit is het niet voor mij. Instrumentaal klinkt het soms best veelbelovend (lekkere gitaarsound), maar af en toe verzandt de muziek in ondefinieerbare chaos. Als de zanger zijn strot opentrekt haak ik af. Deze staat veel te ver voorin de mix.

Ik heb deze plaat samen met de drie vorige albums ooit eens in een partijtje gekocht en een keer gedraaid om daarna in te kast te zetten. Uit die kast komt eigenlijk alleen Earthshaker nog wel eens. Tot vanavond dan....

En eerlijk gezegd ben ik best wel positief verrast, aangezien de drie sterren die dit album op MuMe had gegeven niet representatief blijken voor hoe ik vanavond van dit album geniet. OK, het album klinkt dankzij de productie erg poppy en als een typisch product van de midden jaren '80, maar onder dat laagje fineer zitten toch best sterke nummers. Vooral de steviger nummers, met Break Out Tonight voorop, zijn erg genietbaar en bieden nog wat gewichtigheid tegen de mierzoete productie. En natuurlijk blijven de talenten van Meniketti en consorten onmiskenbaar aanwezig. Ik hou me in en gooi er een half sterretje bij.

Intrigerend plaatwerk van dit Zwitserse orkest. Ik had nog niet eerder muziek van Aara gehoord, maar interesse voor dit album werd gewekt door de hoes en het verhaal erachter, waar GrafGantz ons op wees.

Eiger blijkt een zeer treffende soundtrack voor de tragedie waarop het werd geïnspireerd. Aara speelt bij vlagen spijkerharde black metal die aanvoelt als de geseling van een ijzelbui op je huid. Maar regelmatig opent het geluid zich voor prachtige melodieën, akoestische passages of volvette midtempo riffs. Dankzij de dynamische en transparante productie klinkt het allemaal ook nog eens uiterst genietbaar!

Extra kudos voor het excellente drumwerk op dit album!

Waar op The Ashen Abhorrence de invloeden van Emperor een podium kregen, wordt op deze opvolger duidelijk ook regelmatig de Cradle Of Filth-kaart getrokken. Da's helemaal niet erg en Sorceries of Sanguine & Shadow levert misschien nog wel meer luisterplezier dan het al sterke debuut. Nog steeds is de black metal van Pestilent Hex gemarineerd in symfonische elementen waar een vleugje romantiek aan is toegevoegd. Een heerlijke symfonische blackmetalplaat!

Mære, mijn ‘instapplaat’, liet in 2021 een diepe indruk achter en prijkte hoog op mijn jaarlijst op gepaste afstand na The Work van Rivers Of Nihil. Het duurde dan ook niet lang alvorens ik de gehele discografie van de band op vinyl aan mijn collectie toevoegde. Echter, geen enkel ander album van dit duo kan vooralsnog aan Mære tippen. Verandert dat met Scorched Earth?

De luxe uitgave van het vinyl-artbook zorgt er in ieder geval voor dat de stemming al opperbest is voordat er één noot gehoord is. Die stemming slaat enigszins over als de plaat zijn rondjes begint te draaien. Op eerste gehoor mist echt de impact die eerder werk van de band had. Het album komt wat moeilijk op gang met Heal Me en ook Keep Me Longing doet me niet gelijk naar meer verlangen.

Vanaf kant B komt het album een beetje los. Without You I’m Just A Sad Song is een nummer dat bol staat van de afwisseling, dynamiek en meeslepende melodieën. No Graves But The Sea is helemaal een parel van jewelste waar de tempowisselingen het nummer telkens een ander gezicht geven.

With Autumn I’ll Surrender begint wat pop-achtig en niet heel spannend, maar gaandeweg worden steeds meer melodietjes geïntroduceerd en wordt je bijna ongemerkt meegezogen in het nummer. I Was Just Another Promise You Couldn’t Keep ken sterke momenten maar klinkt als geheel soms wat pllichtmatig in de overgangen. In het stuwende Too Late For Goodbyes kent Scorched Earth een sterke afsluiter.

Waar ik na de eerste luisterbeurt enigszins teleurgesteld was, neemt mijn waardering voor dit album toe naarmate ik het album vaker hoor. Of dit er uiteindelijk toe leidt dat dit album zich aan mijn jaarlijst opdringt in december betwijfel ik.

Magnus Karlsson heeft naast al zijn andere bandjes en schrijfwerkzaamheden ook tijd gevonden om een nieuwe plaat met The Ferrymen op te nemen. Iron Will staat - net als eerder werk - weer boordevol prima nummers en lekker wegluisterende riffs die iedereen al eerder gehoord heeft. Op eerste gehoor klinkt het best aanstekelijk, maar het beklijft nergens. Ronnie Romero zingt het geheel weer vakkundig in, maar weet het materiaal niet naar een hoger niveau te tillen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Wat een geweldige en intense plaat is de nieuwe Convocation geworden! Ondanks dat het tempo laag blijft gebeurt er zo ontzettend veel in de nummers. Centraal staan de enorm vette riffs en prachtige gitaarmelodieën, aangevuld met strijkers, koren en orgels. Daaroverheen de volvette grunt van Marko Neuman. Beste funeral doom die ik dit jaar heb gehoord.

1. Godthrymm - Distortions (5,0)
2. Urne - A Feast Of Sorrow (4,5)
3. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
4. Dødheimsgard - Black Medium Current (4,5)
5. Horrendous - Ontological Mysterium (4,5)
6. Heretoir - Nightspheres (4,5)
7. Tanith - Voyage (4,5)
8. Convocation - No Dawn for the Caliginous Night (4,5)
9. Haken - Fauna (4,5)
10. Anubis Gate - Interference (4,5)
11. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
12. The Anchoret - It All Began with Loneliness (4,0)
13. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
14. Rival Sons - Darkfighter/Lightbringer (4,0)
15. Soen - Memorial (4,0)
16. Hypno5e - Sheol (4,0)
17. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
18. Marianas Rest - Auer (4,0)
19. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
20. Klone - Meanwhile (4,0)

Lauri Laaksonen is het brein achter de geweldige funeral doom van Convocation en blijkt met Pestilent Hex ook een uitstekende pot symfonische black metal te kunnen maken.

Net als bij Convocation worden alle registers open getrokken om de muziek op The Ashen Abhorrence van de nodige grandeur te voorzien. De vergelijking met Emperor kan snel worden gemaakt, maar Pestilent Hex houdt het allemaal net iets simpeler en klinkt minder bezeten. De vergelijking met Obtained Enslavement, die ik veel lees in reviews, geeft aan dat ik die band ook maar eens moet verkennen.

Maar eerst ben ik nog wel even zoet met dit album en de opvolger uit 2024.

Ingegeven door de aankondiging dat Nicko McBrain met drumpensioen is gegaan, draaide ik de afgelopen maanden veel van het oude werk van Pat Travers, waar McBrain ook excelleerde als drummer (de opname van Rockpalast uit 1976 is volop genieten).

Van Pat Travers (Band) kende ik alleen het geweldige werk uit de jaren '70 en zijn prima bluesalbums uit de eerste helft van de jaren '90, tot ik vandaag Can Do in de platenbakken tegenkwam en uit nieuwsgierigheid meenam.

Can Do blijkt helaas geen onverdeeld genoegen. Ja, zijn uit duizenden herkenbare gitaarstijl blijft genieten, maar lang niet alle nummers zijn sterk. De uptempo rockers zijn over het algemeen prima, maar een nummer als As Long as I'm with You kan me gestolen worden, evenals de overbodige covers. Al met al had dit album enorm aan kwaliteit gewonnen als er een kwartier aan muziek was afgevallen en we gewoon een ouderwetse LP hadden overgehouden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Dankzij de vinyl-reissue van Black Gives Way To Blue heb ik de laatste weken regelmatig tijd doorgebracht met deze plaat. Waar ik 'vroeger' vooral gecharmeerd was van het eerste deel van de plaat (Check My Brain is wat mij betreft een van de beste tracks die Cantrell ooit schreef), waardeel ik de tweede helft steeds beter. Vooral Lesson Learned, Take Her Out en Private Hell blijken sterker dan ik me meende te herinneren.

De vergelijking tussen Duvall en Staley is begrijpelijk en misschien had Staley op sommige nummer meer intensiteit kunnen brengen. Toch denk ik dat AIC met Staley nooit meer zo'n sterk album had gemaakt.

Mmmm, ik ben niet erg onder de indruk van deze zesde plaat van Tremonti. In de eerste plaats knap ik enorm af op de mix die zonder twijfel weer door Michael Baskette is verzorgd. Maar ook de nummers klinken bijzonder ongeïnspireerd en futloos, ondanks het zware gitaarwerk. Maar ja, een goede gitaarriff is meer dan zwaar gezaag op laaggestemde snaren. Cannabooze memoreert de zang op dit album al en ik sluit me daar bij aan. Tremonti is een prima zanger, maar de zanglijnen zijn weinig spannend.

Misschien wordt het voor Tremonti (en ook Alter Bridge) eens tijd om voor een inspiratieboost te wisselen van producer.

(reactie op ander bericht)



Dat dus!

Dit album heeft al geruime tijd niet meer op mijn draaitafel gelegen, dus ik was alweer vergeten hoe goed dit album is. Alustrium speelt technisch uiterst sterk uitgevoerde progressieve (death/thrash/whatever) metal. Er wordt veel in tempo gewisseld, zowel in de nummers zelf als tussen de verschillende nummers. Dit maakt dat het album over de gehele speelduur interessant blijft, in tegenstelling tot de standaard techdeathbands waar ik afknap doordat de nummers maar op hoog tempo voorbij razen.

Extra punten verdient de band met het heerlijke melodieuze leadgitaarwerk, dat af en toe doet terugdenken aan de jaren '80 toen gitaristen als Friedman, Becker en Gilbert nog hip waren.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Prophet Ilja is zo’n typische groeiplaat. Een plaat die niet direct overtuigt, maar wel nieuwsgierig maakt en met elke luisterbeurt meer onthult. Het was het eerste album uit 2025 dat ik luisterde, maar het duurde nog geruime tijd voordat ik overtuigd was dat dit album aan mijn collectie toegevoegd moest worden.

De plechtige, Bathoriaanse bombastische black metal leunt op momenten tegen de post metal aan en speelt zich voornamelijk in de lage en midtempo’s af, met af en toe felle passages zoals tijdens deel V. Het album is daarmee een stuk afwisselender dan veel genregenoten waar de blastbeats als hagelstenen je trommelvliezen teisteren. Hoogtepunt van dit album, en een van mijn favoriete nummers van 2025, is het epische en zware Wierszalin VIII.

Score: 83/100

Namsaaps Top 20 van 2025

Leuk om deze release tegen te komen bij No Dust Records. De single en de demo heb ik in huis, maar de live-opnames zijn nieuw voor mij.

Deze opnames komen volgens mij direct van de mengtafel, klinken verrassend goed en laten horen dat Brain Implosion een strakke liveband was. Daarnaast hoor je hoe getalenteerd Miguel op gitaar is. Jammer dat deze band nooit verder is gekomen.