stem geplaatst

Helaas heb ik deze band nooit live gezien in deze periode, maar dit album maakt wel duidelijk hoe goed de band tijdens de Gutter Ballet tour was. Criss Oliva was echt een fenomeen op de gitaar en speelt de sterren van de hemel. Jon zingt als een bezetene en ook de rest van de band speelt snaarstrak.

De originele radio-opnames zijn behoorlijk opgepoetst en klinken een stuk beter nu, zonder dat de energie verloren is gegaan. Fenomenale livepleaat!

Ik herken me wel in wat Ayreonfreak schrijft. Ook ik was wel een beetje klaar met de band na het matige Machina Viva en had weinig zin in het nieuwe album. Daarbij moet gezegd dat het artwork van de plaat ook niet echt uitnodigde om de plaat te luisteren.

In eerste instantie had ik dt album eens achteloos in de auto opgezet om te checken. Daar is dit album voor mij niet geschikt voor. Nu, in alle rust op een ochtend, komt dit album met de juiste aandacht beter binnen. Voor mijn oordeel maakt het echter weinig uit.

De titel van dit album slaat niet op de muziek, want die is zoals je mag verwachten van Wolverine. Sterk op de zang van Stefan Zell leunende melodieuze, licht proggy aandoende rock met veel gevoel voor dosering en zorgvuldig opgebouwde nummers. Dat klinkt misschien een beetje braaf, en dat is het dan ook.

Ik mis soms een beetje een randje, iets dat me nét iets verder op het puntje van mijn luisterstoel doet zitten. Het album begint prima met A Sudden Demise en wordt beter met het erg sterke My Solitary Foe. Daarna komt er serie nummers waarbij het moeilijk is de aandacht vast te houden, waarin alleen Nightfall positief opvalt. Pas bij de openingsrijf van Losing Game veer ik weer op. Dit is dan ook eindelijk weer een sterker nummer. Het afsluitende Scarlet Tide is een dwarsdoorsnede van dit album, klinkt bij vlagen weinig geïnspireerd, met af en toe sterke momenten.

Het is niet slecht wat Wolverine laat horen, maar het klinkt zo belegen, braaf en mist passie.

Petje af voor Joe Bonamassa en band. Het tempo van zijn releases ligt onverminderd hoog, maar dat geldt ook voor het niveau ervan. Ook dit eerbetoon aan zijn held Rory Gallagher klinkt weer als een klok. Zowel op zang als op zijn gitaar klinkt hij bevlogen en zet hij deze selectie uit het repertoire van Rory respectvol naar zijn hand.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Helms Deep speelt 'meat and potatoes' heavy metal, geïnspireerd door de NWOBHM en de US metal scene van de jaren '80 en doen dat vol overgave. Het luisterplezier begint al bij de productie, die een old school vibe geeft en voldoende dynamiek heeft.

Ook de uitvoering is overtuigend. De felle en hoge zang van Alex Sciortino doet bij vlagen aan King Diamond denken, maar dan met de agressie van Jon Oliva. Gitarist Ray DeTone zorgt voor de vlammende leads en de ritmesectie bestaat uit Hal Aponte (Ice Age) en John Gallagher (Raven) vormen de solide ritmesectie.

Origineel? Nee, maar de composities zijn sterk en de heren gaan vuistdiep en over the top terug in de tijd zonder oubollig te klinken. Heerlijke plaat!

score: 89/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Lekker, deze nieuwe van Khemmis! De afwisselende mix van epische doom en wat meer uptempo heavy metal maakt dat de 42 minuten van deze plaat werkelijk voorbij vliegen! Op een of andere manier wisten eerdere albums niet te beklijven, maar deze is raak! Toch de eerdere platen maar weer eens checken.

Zoals al door meerdere users hier benoemd klinkt het nieuwe album van Draconian weer erg vertrouwd. De plaat klinkt als een klok, maar tegelijk mis ik een beetje spanning in de composities. Er zijn in het melodieuze doom/death-genre spannender albums uitgekomen dit jaar. Wellicht dat dit album nog gaat groeien, maar vooralnog blijf ik hangen op 3,5 sterren.

stem geplaatst

Lekkere AOR-plaat van Malmsteen met Mats Levén op zang en Cozy Powell op drums. Soms zijn de nummers net een beetje te klef, maar zeker het eerste deel van het album is erg sterk. Tussen de zangregels door doet Yngwie zijn Yngwie-dingen. En ja, de man heeft een uit duizenden herkenbare stijl die je kunt typeren als de 'recycling-machine'. Ik geniet van het vuur in zijn spel en hoor hem liever dan menig identiteits- en karakterloze Youtube-gitarist.

stem geplaatst

Van het eerste soloalbum van Einar Solberg werd ik niet erg warm. Niet slecht, maar vergeleken met het werk dat hij met Leprous maakt toch een klap minder. Met Vox Occulta revancheert hij zich echter overtuigend. Ondersteund door The Norwegian Radio Orchestra is dit album in alle opzichten een stuk sterker dan zijn debuut 16.

De sfeervolle composities zijn uitstekende dragers voor Einars uitzonderlijke stemgeluid en ook instrumentaal valt er van alles te beleven. Hoogtepunt is het monumentale Grex — een prachtig sfeervol nummer dat ondanks de lengte een sterke spanningsboog weet vast te houden. De fenomenale gitaarsolo van Pierre Donel maakt het helemaal af.

Naar deze release keek ik erg uit! De live-uitvoering van dit album in de Oosterpoort was indrukwekkend, maar ik miste daar de synergie in het geluid tussen de band en orkest/koor. In de mix van de live-registratie bij de Earbook, is dat hersteld. De studio-versie klinkt ronduit geweldig en laat de details in de muziek in al zijn facetten horen. En de terugkeer van Anneke is ook een meerwaarde. Ook de orkestrale versie geeft een mooi inzicht in hoe dit deel van de muziek in elkaar steekt.

Hou je niet van de volle manier waarop Devin zijn albums produceert? Luister dan de live-versie, die de muziek iets meer lucht geeft.

Na het magistrale Empath leek Devin wat zoekende in zijn muzikale ambities en was het niveau van zijn albums nogal wisselend. The Moth laat gelukkig horen dat de creatieve pijp bij Devin nog niet leeg is en het album schaart zich bij het beste werk van de beste man.

Met Distortions leverde Godthrymm het meest indrukwekkende album van 2023 af. Helaas weet de band dit niveau op Projections niet vast te houden.

De openingstrack 'Trenches Deep' zet meteen een andere toon: uptempo, direct, en allesbehalve de slepende doom die de band doorgaans bezigt. Ook bij 'Truth in My Own' en 'The Sun Never Fell', dat eerder als een patchwork van ideeën klinkt dan als een organisch geheel, weet de band geen indruk te maken.

Opvallend is dat Hamish Glencross — normaal gesproken een dominante vocale aanwezigheid — op Projections merkbaar terughoudender klinkt. Op 'Endure My Skin' is het Alan Stainthorpe die de kar trekt en het nummer overeind houdt. De piek van het album ligt onbetwistbaar bij 'Jewels': het nummer opent atmosferisch en bijna fragiel — Godthrymm doet Messa, zo je wil — waarna de zware gitaren als een muur neerdalen en de band zijn ware gezicht laat zien. Het is een prachtige track die laat horen waartoe dit gezelschap in staat is. Helaas weet 'Hope Is Eternal' dat momentum niet vast te houden; Catherine Glencross neemt ook hier de vocale leiding, maar waar haar stem op 'Jewels' uitstekend werkt, ontbreekt op dit sluitstuk de kracht om tegen het gitaargeweld op te boksen.

Dan is er nog de productie. Projections klinkt opvallend futloos en platgewalst. Hoogstwaarschijnlijk hangt dit samen met de keuze om het album op één enkele LP te persen.

Projections is geen slecht album, maar wel een teleurstellend album — zeker voor wie Distortions kent.

Nieuwsgierig naar deze band op basis van het aankomende album dat via Season of Mist uitkomt, checkte ik deze plaat. Wat een fijne ontdekking!

Todomal combineert doom metal doorspekt met gothic/new wave-invloeden. Wat dat betreft snap ik de vergelijking met CBP en Anathema wel. De sterkhouder van deze band is Christopher Wildman, die met zijn warme melancholische stem een groot stempel op het bandgeluid drukt.

En voor wie nog een hardcopy zoekt (Ayreonfreak?), via rarewaves is de digipack nog verkrijgbaar. Mijn exemplaar is inmiddels binnen.