Mijn review op Zware Metalen

Primitive Man is een Amerikaanse trio, opgericht in 2012 in Denver, Colorado. De muziek van deze heren kenmerkt zich door een verstikkende mix van funeral doom, black metal en noise. De kale en van franje ontdane uitvoering van hun muziek doet de naam van de band absoluut eer aan en met het debuutalbum Scorn (2013) en het krachtige Caustic (2017) wist de band de reputatie op te bouwen van een van de meest intense acts in het genre. Helaas maakten navolgende albums minder impact. Nu keert de band terug met Observance en naar eigen zeggen bouwt dit album voort op zijn typische duistere en nihilistische stijl, en reflecteert de plaat tegelijkertijd de groei en verdieping die de band heeft doorgemaakt sinds zijn oprichting.

Binnen het ultra-trage doomgenre voeren zorgvuldig, rond repetitieve riffs opgebouwde nummers vaak de boventoon en is de scheidslijn tussen aangrijpend sfeervol en hopeloos saai erg dun. Op het 68 minuten durende Observance balanceert Primitive Man regelmatig op deze scheidslijn. De geluidsmuur die de band optrekt, heeft op momenten het meeste weg van het sonische equivalent van een ondoordringbare, lange betonnen muur waarop graffiti af en toe voor een onderbreking van de grijze leegte zorgt. Dat maakt dat de zes nummers – Iron Sights is niet meer dan twee minuten geluidsbehang – met een gemiddelde duur boven de tien minuten vaak veel te lang duren om interessant te blijven. Soms werkt de formule van Primitive Man wel, zoals bij Natural Law en Social Contract waar de band de geluidsmuur van wat meer kleur voorziet.

Het is te weinig om de meubelen te redden. Over het geheel genomen is Observance langdradig en biedt de plaat te weinig om de luisteraar aan zich te binden en een blijvende indruk achter te laten.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Clearing The Path To Ascend laat vooral de indrukwekkende variatie binnen Yob’s oeuvre horen. Het album wisselt moeiteloos tussen loodzware doomriffs, psychedelische klankkleuren en dynamische tempowisselingen. Elk nummer heeft een eigen karakter en bouwt subtiel op naar meeslepende climaxen, waardoor de luisterervaring steeds verrassend blijft. Dit is Yob op zijn veelzijdigst! En de productie van dit album is om door een ringetje te halen. Krachtig en direct!

Waarom ik dit album ooit op 3,5 sterren heb gezet is mij een raadsel.......

1. Clearing The Path To Ascend
2. The Great Cessation
3. The Unreal Never Lived
4. Atma
5. The Illusion of Motion
6. Catharsis
7. Elaborations Of Carbon

stem geplaatst

Ondanks dat ik een liefhebber van zijn zangkunsten ben, was dit album tot gisteren helemaal aan mij voorbij gegaan. De melodieuze hard rock op dit solo-album klinkt bijzonder lekker geeft DC Cooper een mooi podium om zijn zangkunsten te etaleren. En dat lukt hem met verve! Wat een powerhouse is deze man toch en wat een uniek stemgeluid heeft hij. Hij is in ieder geval niet de zoveelste Coverdale-kloon.

Dit album veegt de vloer aan met menig hedendaags Frontiers-projectje...

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze EP kocht ik samen met One For The Road op een 2-CD voor een prikkie via Hammerheart. Ik had op voorhand geen hoge verwachtingen van deze EP, maar ik moet zeggen dat Trouble hier best aardig uit de hoek komt. Niet dat ik dit album zal grijsdraaien, maar een prima album voor deze regenachtige herfstavond...

Hollenthon weet op Domus Mundi een verrassende mix van symfonische en extreme metal neer te zetten. Dat Christofer Johnsson enkele jaren daarvoor met Therion de deur naar Wagneriaanse bombast en klassieke invloeden in de metal al wagenwijd had opengezet, is merkbaar in de muziek van Hollenthon: beide bands delen die drang om metal te verrijken met orkestratie en koorzang.

Hollenthon kiest voor een rauwere, meer compacte benadering. Martin Schirenc – vooral bekend van Pungent Stench – grijpt op Domus Mundi naar epische koren en folkloristische thematieken, maar laat de symfonische lagen altijd samenvallen met logge riffs en een basis die stevig in de death metaltraditie verankerd blijft. De soms haast middeleeuws klinkende orkestratie en ongewone ritmes tillen de plaat boven het gemiddelde metaldebuut uit, zonder de sfeer uit het oog te verliezen.

Heerlijke plaat, dit Domus Mundi, al laat de productie nog enigszins te wensen over. Het album klinkt nogal Spartaans......

Op dit debuut klinkt Hooded Menace nog stevig geworteld in de Funeral Doom-traditie. Stroperige riffs, diepe grunts en onverstoorbaar ploeterende drums domineren het geheel. De duidelijke heavy metal-invloeden van latere platen als The Tritonus Bell en Lachrymose Monuments of Obscuration zijn hier nog maar vaag aanwezig. Toch kan de band in deze vorm verrassend grooven, vooral tijdens de logge tempoversnellingen in Arcane Epitaph.

Heerlijke album!

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Met Vattenkrafternas Spel levert Vintersorg weer een uitstekende plaat af. Echter, ondanks dat het album het complete lijstje afvinkt van essentiële Vintersorg-ingredienten, mist dit album iets waardoor ik het album vaker beluister. Daarom is de CD uiteindelijk niet vaak in mijn speler te vinden geweest. Bij herbeluistering blijkt weer dat het album uitstekend in elkaar zit, maar ik wordt er niet heel warm van.

Score: 71/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Coroner was een van mijn favoriete thrashbands in de jaren ’80 en ’90. Met elk album verkende de band nieuwe territoria en vermeed het in herhaling te vallen zonder hun karakteristieke geluid te verliezen, zelfs op Grin. Het nieuws dat de band na al die jaren weer een nieuw album zou uitbrengen bracht gemengde gevoelens op: enerzijds was ik hoopvol op een sterke comeback, maar ook wel terughouden en bedacht op een teleurstelling. Recente albums van bands als Dark Angel, Atrophy, Toxik en Sadus waren nu niet bepaald voorbeelden van een succesvolle comeback.

Al snel na het intro Oxymoron weet Coroner mijn angst voor teleurstelling weg te nemen. Coroner heerscht nog altijd! Scherpe riffs, de verbeten zang van Ron Brorder en het weergaloze melodieuze soleerwerk…. Het is allemaal nog aanwezig! Qua geluid heeft de band Mental Vortex als vertrekpunt gekozen, maar heeft dat verder uitgebouwd en opgefrist met behulp van producer en mede-componist Dennis Russ. Hij gaf Dissonance Theory ook een uitstekende productie mee!

Tempo Of The Damned het beste comeback-album in thrash metal? Nope....

Score: 92/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Deze live-opname was aanvankelijk alleen op DVD uitgekomen, maar dankzij Hammerheart Records is het album ook op LP verschenen (en als bonus CD bij Simple Mind Condition).

De setlist van deze avond in 2003 is om te smullen en instrumentaal staat de set ook als een huis. Dat er niet gesleuteld is aan de opnames, maakt de zang van Eric Wagner wel duidelijk. Hij klinkt soms wat onvast en onzuiver, maar zijn energie maakt dit enigszins goed. Al met al is Live In Stockholm een mooi document die de live-energie van deze band goed laat horen.

stem geplaatst

Testament levert met Para Bellum weer een prima plaat af, waarop de voorliefde van Eric Petersen voor het blackmetalgenre duidelijk hoorbaar is op tracks als For The Love Of Pain en Infanticide AI. Dit zijn beide lekker felle tracks en het is verfrissend om Testament op deze manier te horen. Op andere nummers klinkt de band meer in lijn met het geluid dat de band sinds The Formation Of Damnation uit 2008 verder heeft ontwikkeld, al breekt het Motorhead-achtige Nature Of The Beast die trend nog een beetje. Met Meant To Be leveren de heren ook nog een semi-ballad in de trant van The Ballad en The Legacy af, die bij momenten trouwens ook best aan Metallica doet denken. Zelf vind ik het een prima nummer, al kan ik me voorstellen dat niet elke Testament-fan hier warm voor loopt.

Al met al een prima plaat die lekker wegluistert. Als slaat dat 'lekker wegluisteren' niet op de platgeslagen productie......

Was je geen liefhebber van het recente werk van de band, dan zal deze plaat je niet van gedachten doen veranderen. Vond je Titans Of Creation en Brotherhood Of The Snake goed? Dan zul je hier ook geen buil aan vallen.

stem geplaatst