Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Ik ben een laatbloeier als het gaat om Deftones en stapte pas bij Kay No Yokan in. Net als bij alle albums die zij sindsdien uitbrachten (ik ben nog niet in hun vroegere discografie gedoken) duurde het even voordat Private Music bij mij tractie kreeg. Dit album heeft een heerlijke flow en daarin zit de kracht van de plaat, maar gelijkertijd heeft het geen echte uitschieter die me bij blijven.

Score: 78/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

In het verleden ben ik niet onverdeeld enthousiast geweest over de output van het Zweedse In Mourning, maar het vorige album The Bleeding Veil was erg sterk en ook op The Immortal komt de band erg sterk voor de dag. Bassist Sebastian Svalland is verkast naar Katatonia, waardoor de band als kwartet dit album heeft opgenomen.

Het heeft geen impact op de kwaliteit van dit album, want The Immortal staat wederom vol sterke melodieuze death metal. Prijsnummer Staghorn schuurt zelfs flink tegen de black metal aan en ook op het afsluitende The Hounding zijn die invloeden terug te horen, terwijl het machtige The Sojourner wat metalcore-invloeden laat horen (zonder te overdrijven gelukkig). Het maakt dat het album zich weet te onderscheiden van de doorgaan generiek klinkende melodeath van sommige Scandinavische collega’s.

stem geplaatst

stem geplaatst

A Feast On Sorrow was een van mijn favoriete albums van 2023 en slechts door één album verslagen in mijn jaarlijst. Ondanks het enthousiasme voor dat album heb ik tot vandaag niet de moeite genomen om het debuut te verkennen. En naar nu blijkt is dit album alleszins de moeite waard!

In vergelijking met de opvolger klinkt dit album minder coherent en lijkt de band nog zoekende naar een eigen geluid. Het is een experimenteel, veelkleurig album waarop de band lijkt te willen laten horen wat het in huis heeft. Ik hoor uiteenlopende invloeden die variëren van thrash metal (Metallica ten tijde van ...And Justice For All), groove metal a la Lamb Of God en meer sludgy prog in de stijl van Baroness en Mastodon.

Serpent & Spirit is een erg vermakelijk en energiek album en een mooie opmaat naar het geweldige A Feast On Sorrow.

Op The Unreal Never Lived zet Yob de lijn door die met The Illusion of Motion werd ingezet: de band omarmt op dit vierde album de meer sludge-georiënteerde benadering nog steviger.

Opener Quantum Mystic is daar meteen een goed voorbeeld van: de logge riffs en brute vocalen grijpen je direct bij de keel. Wat een vet nummer!

Afsluiter The Mental Tyrant is met ruim 21 minuten een tour de force waarin alle facetten van Yob nog eens samenkomen: traag opbouwende dreiging, onheilspellende atmosfeer, en uiteindelijk een gevoel van loslaten. Met The Unreal Never Lived levert Yob hun tot dan toe meest overtuigende plaat af.

De vinylversie van die album heeft als bonus nog het aanbevelenswaardige Essence, waarop de band teruggrijpt op hun wat meer psychedelische sound. Die had op de CD er ook nog prima bij gekund.

1. The Unreal Never Lived
2. The Illusion of Motion
3. Catharsis
4. Elaborations Of Carbon

The Chills borduurt voort op het debuut, maar klinkt wat volwassener. De band kiest nog steeds voor een stevige deathmetal-aanpak met die vertrouwde zagende HM-2 sound, maar de nummers zijn beter uitgewerkt en laten meer dynamiek horen. Her en der sluipt er al wat meer melodie in de composities. Dit album is een overtuigende vervolgstap: minder primitief dan het debuut, maar nog steeds rauw en compromisloos.

De 2014 uitgave van deze EP kwam ik vandaag tegen en heb ik uit nieuwsgierigheid meegenomen. En omdat ik de laatste albums van Horrendous erg sterk vind.

Sweet Blasphemies laat een heel andere Horrendous horen dan ik inmiddels gewend ben. Op dit debuut wordt nog volop geput uit de Zweedse school van death metal, met die heerlijk zagende HM-2 gitaarklank als fundament. De productie is ruw en direct, precies zoals het hoort bij dit soort werk, en geeft de muziek een rauwe charme.

Qua compositie is het allemaal nog vrij rechttoe-rechtaan en minder avontuurlijk dan de meer progressieve en melodieuze albums die later zouden volgen. Maar juist de onbevangen felheid en de compromisloze insteek maken dit een erg vermakelijke plaat.

stem geplaatst

Met het tweede album borduurt Blackbraid grotendeels voort op de lijn van het debuut, maar alles klinkt net wat ambitieuzer en uitgewerkter. De black metal is opnieuw strak en vol overtuiging uitgevoerd, met melodieën die meer ruimte krijgen en productie die wat voller en dynamischer klinkt. De folky passages zijn nadrukkelijker aanwezig en het tempo ligt gemiddeld wat lager.

Hoewel ook II geen radicale vernieuwing brengt, is het wel een stap vooruit tov het debuut.

1. Blackbraid - II
2. Blackbraid - I

stem geplaatst

Dankzij de Reforged boxset hoor ik Generation Nothing voor het eerst, ruim tien jaar na de oorspronkelijke release. Gezien de overwegend negatieve recensies die het album destijds kreeg, begon ik met lage verwachtingen – die gelukkig onterecht bleken.

De productie is strak en helder, en Ronny Munroe levert een sterke vocale prestatie. De band klinkt herkenbaar als Metal Church: stevige riffs, midtempo beukwerk en een vleug melancholie. Het is misschien niet zo urgent of baanbrekend als het vroege werk, maar wel degelijk en overtuigend uitgevoerd.

Qua dynamiek blijft het album wat aan de veilige kant, zeker in vergelijking met hun beste werk, waarop de band ook sterke semi-ballands laat horen. Echte missers ontbreken echter ook. Wat mij betreft is Generation Nothing toe is aan een herwaardering.

stem geplaatst

De muziek rond dit project/deze band van Jon Krieger was ik al wel eens tegengekomen op Youtube, maar verder had ik er nog geen aandacht aan gegeven, tot ik onlangs wat previews van het derde album hoorde die mij toch verleidden om de discografie van deze beste man eens door te lichten.

Op het debuut horen we vurig en vakkundig uitgevoerde black metal waarin af en toe wat folky elementen te horen zijn. Origineel is het zeker niet, maar de overtuigende uitvoering en de goede productie maken dit toch een erg fijne plaat om te luisteren. Daarbij is het ook nog eens een erg behapbare speelduur.

Bij toeval kwam ik deze band tegen in de webshop van Prophecy Productions en werd aangetrokken door de hoes van dit album. Een check op Apple Music zorgde dat ik het album niet meer af wilde zetten. De band laat op dit album heerlijke psychedelische stonerrock horen met een progressief randje en af en toe een vleugje punk/hardcore. Lekkere gevarieerde muziek die in de uitvoering doet denken aan Elder, King Buffalo en aanverwante bands. Fijne ontdekking!

Braiding the Stories had een geweldig album kunnen zijn, maar kent helaas flinke inzinkingen. De sterke momenten — zoals het titelnummer, Visions And Time, Time And The Timeless Timeline en vooral Root The Will met zijn messcherpe riffs — laten horen dat de band echt kan vlammen.

Tegenover die hoogtepunten staan echter niemendalletjes als Voices In My Head en And The Now, die de flow stevig onderbreken. Het resultaat is een plaat die op zijn beste momenten overtuigt, maar als geheel onevenwichtig blijft.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Circling From Above is na het uitstekende The Mission en het al even sterke Crash of the Crown het derde album sinds de herstart van Styx. En voor de derde keer op rij leveren de heren een bijzonder overtuigende plaat af.

De opening is luchtig en bijna Floydiaans van sfeer, met het titelnummer en het daaropvolgende Build and Destroy, die beide subtiel refereren aan de progressieve kant van de band. Tegelijk blijft het onmiskenbaar Styx: melodieus, rijk gearrangeerd en gedragen door de kenmerkende samenzang. Waar de vorige albums nog enkele stevige uitschieters kenden (Radio Silence, Save Us From Ourselves), kiest Circling From Above vaker voor een lichtvoetiger, poppier benadering. Toch wordt er her en der nog flink gerockt, zoals op King of Love en It’s Clear, al blijft het allemaal net wat ingetogener.

Dat klinkt misschien als kritiek, maar het is vooral een compliment: Styx laat horen ook in deze fase van hun carrière nog te willen evolueren. Circling From Above is opnieuw een sterk album, waarop de band niet teert op oude glorie, maar blijft zoeken naar nieuwe invalshoeken binnen hun vertrouwde geluid.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Lekker man! Na een aantal wat mindere platen dekt de titel Unleash The Beast hier wel de lading. Saxon gaat hier weer lekker los met onvervalste stevige heavy metal. De voorgaande twee albums hadden zeker hun sterke momenten, maar veel te wisselvallig met een knieval naar een commerciëler geluid.

Op Unleash The Beast doet Saxon waar het goed in is. Op bijna het hele album dan.... Absent Friends, de ballad, doet het niet voor mij. Verder een prima plaat!

Deze CD stond al een jaar te verstoffen in mijn kast. Eind 2023 besteld bij het label op basis van gloedvolle reviews (en dat destijds mederedacteur bij ZM Cor (Wrok) in de band speelt), maar halverwege 2024 pas ontvangen. En toen waren andere releases interessanter .

Deze releaseluwe periode is een mooie aangelegenheid om eens wat verweesde albums uit mijn collectie een kans te geven en zo komt dan ook eindelijk In Black Ashes uit het cellofaan.

Onheil speelt prettig in het gehoor liggende melodieuze black metal, met een grote rol voor de drie gitaren die de nummers van veel harmonieën voorzien. Amok vuurt de troepen overtuigend aan met zijn vocalen die het midden houden tussen grunts en screams. De veertig minuten van deze CD vliegen voorbij voor je er erg in hebt.

kritiekpuntje: de gitaarsolo's zijn wat saai en worden nogal vlag gespeeld. Ik mis een beetje vibrato, een beetje ballen en agressie! En de opgedrukte noten klinken her en der wat onzuiver. Desondanks een erg onderhoudende CD die ik nog wat vaker zal opzetten.

Na het fantastische Tavastland, brengt Svart Records nu ook de eerste drie albums uit van deze geweldige band, te beginnen met het debuut.

Nu is de band op hun laatste album niet bepaald een tweede Def Leppard, maar dit debuut klinkt rauw en meedogenloos! De Wagneriaanse grootsheid van de latere platen mist hier nog grotendeels, maar de potentie is al duidelijk hoorbaar. Geweldig debuut.

Na twee veelbelovende albums is de band opgepikt door Metal Blade en brengt de band het derde album in 2,5 jaar uit. Onder de vleugels van het nieuwe label maakt het geluid van de band opnieuw een ontwikkeling door. Dit keer zaagt de band wat dikkere planken en worden de psychedelische elementen van voorganger Catharsis verdrongen door de meer sludge-gerichte aanpak van dit album. De productie klinkt voller en steviger doordat de gitaren een groter aandeel in het geluid hebben.

1. The Illusion of Motion
2. Catharsis
3. Elaborations Of Carbon

Catharsis verschijnt nog geen anderhalf jaar na Elaborations of Carbon, maar klinkt als het werk van een veel volwassener band. Waar het debuut productioneel tekortschoot, is het geluid op deze tweede plaat een stuk voller en beter in balans. Ook muzikaal maakt Yob een stap richting een psychedelischer en hypnotischer geluid, zonder daarbij de logge kracht van hun stoner/doom roots te verliezen.

Opener Aeons is een monster van achttien minuten waarin Yob de luisteraar langzaam in een trance trekt. De opbouw is traag, haast ritualistisch, maar kent voldoende erupties en spanningsbogen om te blijven boeien. Ether vormt met zijn meer compacte en rockende aanpak een welkome afwisseling, met duidelijke Sabbath-invloeden.

Het titelnummer, dat de volledige B-kant vult, doet zijn naam eer aan. Het is een verstikkende, intens geladen track waarin Yob op meeslepende wijze de grenzen van hun kunnen opzoekt. Al met al is Catharsis een mooie stap voorwaarts na een veelbelovend debuut.

1. Catharsis
2. Elaborations Of Carbon

Het debuut van Yob laat al goed horen welke richting de band op wil, maar klinkt nog net iets te rudimentair om écht te overtuigen. De productie is daar de boosdoener in: het gitaargeluid mist diepte, de bas is nauwelijks aanwezig in de mix en de drums klinken wat dun. Daardoor komt de beoogde massieve sound van Mike Scheidt en co nog niet volledig tot zijn recht.

Desondanks zijn er op dit album al genoeg tekenen van wat komen gaat. Revolution en Clear Seeing grossieren in slepende Sabbath-achtige riffs, zonder hun eigen smoel te verliezen. Naarmate het album vordert, nemen ook de composities in kracht toe. Het agressieve Pain of I is wat atypisch voor de plaat, maar juist daardoor een van de hoogtepunten: sneller, feller en met brute grunts vormt het een welkom contrast binnen de verder logge sludgeklanken. Elaborations of Carbon is en interessant startpunt in de carrière van de band.

Waar ik dit album aanvankelijk net als Ordinary Man wegzette als een zwakke late carrièremove, moet ik daar bij herbeluistering op terugkomen. Patient Number 9 is wel degelijk een stap vooruit, zeker qua productie. Het geluid doet een stuk minder plastiekerig aan dan op de voorganger.

Ook het songmateriaal blijkt beter overeind te blijven. De titeltrack zet direct de toon met een energieke riff en prima zanglijn. De bijdragen van onder andere Jeff Beck, Zakk Wylde en Tony Iommi zorgen bovendien voor welkome afwisseling in het gitaarwerk. Niet elk nummer is even sterk, en richting het einde begint het album wat lang te voelen, maar als geheel is dit een verdienstelijk werkstuk en bij nader inzien zijn beste soloplaat van deze eeuw.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Patient Number 9
9. Scream
10. Down To Earth
11. Black Rain
12. Ordinary Man

Bij herbeluistering blijkt Ordinary Man minder desastreus dan ik me herinnerde, maar het album blijft geplaagd door de overproductie van Andrew Watt. Alles klinkt klinisch, met nauwelijks ruimte voor adem in het geluid. De zang klinkt als een door AI gegenereerde versie van Ozzy. Er zal ongetwijfeld veel kunst en vliegwerk aan te pas zijn gekomen om de vocalen van de beste man acceptabel te laten klinken.

Toch valt het eerste deel van de plaat alleszins mee. Zelfs de ballads, doorgaans de zwakste momenten in Ozzy’s oeuvre, zijn hier redelijk verteerbaar. Today Is The End en het stiekem best aanstekelijke Scary Little Green Men zijn kleine hoogtepunten op kant B. Helaas zakt het geheel met de laatste twee nummers finaal door het ijs.

1. No Rest For The Wicked
2. The Ultimate Sin
3. Blizzard Of Ozz
4. No More Tears
5. Diary Of A Madman
6. Bark At The Moon
7. Ozzmosis
8. Scream
9. Down To Earth
10. Black Rain
11. Ordinary Man

Wat een indrukwekkend livealbum is dit. Hake laat met Liveforms horen dat de band live waar kan maken wat ze in de studio opnemen. De setlist is om door een ringetje te halen, met een mooie balans tussen recente nummers en ouder werk. Muzikaal staat dit album als een huis en ook Ross Jennings weet zijn lastige zangpartijen hier uitstekend neer te zetten. Wellicht geholpen door wat werkzaamheden achteraf, maar dan nog…..

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren