stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Dit debuut van Kings Of Mercia is bij vlagen een erg lekker in het gehoor klinkend AOR-album. De hoofdrol is weggelegd voor Steve Overland met zijn warme stem, maar ook instrumentaal staat deze band als een huis. Nummers als Wrecking Ball, Humankind en Set The World On Fire klinken erg sterk en hebben een heerlijke groove dankzij het drumwerk van Simon Philips. Helaas zijn niet alle nummers van dit niveau, maar over het algemeen luistert deze plaat lekker weg.

Geen moeilijkdoenerij, gewoon lekker in het gehoor liggende niets-aan-de-hand-hardrock. En dat is soms best prettig.

Mijn review voor Zware Metalen:

Na het verschijnen van het uiterst sterke laatste album van Fates Warning in 2020 was er om wel bekende redenen geen mogelijkheid om te toeren voor dat album. De tijd die hij noodgedwongen thuis doorbracht spendeerde hij om andere muzikale wegen te verkennen. Dat leverde onder andere het debuutalbum van Kings Of Mercia op in 2022. Op dit album bundelt Matheos zijn krachten met zanger Steve Overland (F.M.), Simon Phillips (Toto, The Who) en Joey Vera (Armored Saint, Fates Warning), niet bepaald de minste namen in de rockwereld. Op het titelloze debuut laat de band melodieuze hardrock horen zoals die in de jaren ’80 populair was, maar dan wat steviger. De liefhebbers van Fates Warning zoeken echter tevergeefs naar referenties aan het vroegere werk van Matheos.

Battle Scars is een logisch vervolg op het debuut en laat wederom tien nummers horen volgens het beproefde recept. Centraal in het geluid staan de sterke vocalen van Steve Overland, die met zijn soulvolle stem doet denken aan Paul Rodgers. Zijn stem is de aanjager van de sterke melodieuze meerstemmige refreinen die her en der op Battle Stars de kop op steken. Jim Matheos’s gitaargeluid klinkt vol en zwaar als op het recentere werk van Fates Warning, maar qua spel houdt hij het een stuk eenvoudiger. De ritmesectie klinkt enorm solide en Simon Phillips weet met zijn spel een enorme groove aan de nummers te geven. Klinkt goed toch?

Nou, helaas is het niet allemaal hosanna op dit album. Guns & Ammunition, een lekkere uptempo rocker, opent de plaat prima. Muzikaal is het een weinig verrassend nummer, maar er zit een lekkere drive in het nummer en de sterke zang van Steve Overland tilt het nummer naar een hoger niveau. Helaas duurt het daarna wel even voordat dit niveau weer gehaald wordt. Eye For An Eye en Between Two Worlds klinken behoorlijk belegen. De nummers missen een goede hook of verrassende zanglijn om om de aandacht van de luisteraar vast te houden.

Dat lukt met Legend gelukkig een stuk beter. Alleen al die fijne gitaarriff, die niet had misstaan op een album van Fates Warning, doet je aandacht weer op de speakers richten. Het drumwerk van Simon Phillips geeft het nummer een geweldige swing mee en waar de solo’s van Matheos tot dan toe beperkt bleven tot pentatonisch gefröbel, treedt hij hier wat meer buiten de clichés. Het melancholische titelnummer dat kant A afsluit draait vooral om de zang van Overland, maar zijn sterke stem kan het in basis erg matige nummer niet redden. De keerzijde van kant A klinkt gelukkig een stuk consistenter en sterker. Met Don’t Ask, Hell ’n’ Back en Cold laat men horen dat de kracht van deze band toch echt ligt in de nummers die een wat hoger tempo hebben. Ook Angels & Demons komt pas echt tot leven in het tweede, snellere gedeelte waar Overland andermaal de show mag stelen tijdens een sterk refrein.

Toch is uitgerekend het langzame en dreigende Aftermath mijn favoriete track van dit album omdat het qua sfeer een beetje breekt met het AOR-achtige geluid en zelfs een beetje de contouren van een Fates Warning-nummer laat horen. Al met al is Battle Scars een wisselvallig, weinig avontuurlijk, maar bij vlagen uitstekend album geworden dat, als je de wollige en platgedrukte productie op de koop toe neemt, lekker in het gehoor ligt.

Een lichte teleurstelling, dit zevende album van Allegaeon. Dit album is beduidend minder avontuurlijk dan voorganger Damnum. De progressieve melodeath klinkt minder onderscheidend en meer eendimensionaal. Dat komt deels door de terugkeer van Ezra Haynes, die veel minder gevarieerd zingt, maar ook doordat de nummers minder dynamiek kennen en de band veelal voluit gaat.

Pluspunt is wel dat hier rekening mee is gehouden in de speelduur. 45 minuten is mooi voor een album als dit.

Lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2025 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

De band bestaat bijna een kwart eeuw, maar Shadow Play is het eerste werk dat ik van de band hoor. De sfeervolle black metal die de band op dit album laat horen blijkt een prima introductie en nodigt uit tot verder verkennen van de discografie.

De uitgesponnen nummer moeten het niet hebben van snel opeenvolgende tempowisseling en breaks, maar juist van zorgvuldige transformaties in de nummers. Dat maakt dat nummers wat tijd nodig hebben om te beklijven. Shadow Play maakt die tijd de moeite waard.

Score: 82/100

Namsaaps Top 20 van 2025 - MusicMeter.nl

Het nieuwe album van In The Woods… is er eentje waar ik erg naar uitkeek. Diversum groeide uit tot een van mijn favoriete albums van dat jaar en vorig jaar liet de band in Hedon al een voorproefje in de vorm van A Misrepresentation of I horen dat erg naar meer smaakte.

Diversum liet een stijlbreuk horen met de progressieve black/doom die op Cease The Day en Pure te horen was ten faveure van een meer melodieus (death/black)metalgeluid. Stilistisch borduurt Otra verder op dit geluid. Otra is een grote rivier in Noorwegen die uitmondt in het Skagerrak bij Kristiansand, de thuisbasis van In The Woods… De nummers op dit album vertellen verhalen die zijn verbonden aan deze rivier.

The Things You Shouldn’t Know is een zorgvuldig opgebouwd nummer dat de luisteraar langzaam het album inzuigt en meeneemt naar de diverse muziekstijlen die de band in het bestaan heeft omarmd. A Misrepresentation of I mag zich wat mij betreft in het rijtje met We Sinful Converge en A Wonderful Crisis, nummers waar Bernt Fjellestad met zijn krachtige, warme melodieuze stem, helemaal los kan gaan op de heerlijke zanglijnen. Hij heeft weliswaar een ander type stem, maar vocaal is hij net zo’n geweldenaar als een Jon Aldara van o.a. Iotunn. De prachtige zangmelodie van dit nummer komt in het rustige deel van The Kiss And The Lie weer terug. Op dit nummer laat Fjellestad horen ook prachtig ingetogen te kunnen zingen.

Het enige nummer dat me niet weet te overtuigen is het wat slappe Let Me Sing, dat te lang is en niet tot een punt komt. Dat is echter snel weer vergeten bij het sterke Come Ye Sinners en de mooie afsluiter The Wandering Deity. Otra is een sterk en afwisselend album geworden dat hopelijk de weg weet te vinden naar een groter publiek.

'Vroeger' heb ik dit album - een kopie op tape - helemaal stukgedraaid. Het is ook tijdens deze tour dat ik Joe voor het eerst live zag in Utrecht, met Adrian Legg in het voorprogramma. Er zouden nog vele concertbezoeken volgen, tot ik met Engines Of Creation afhaakte.

Die tape is ergens eind jaren '90 op de vuilstort beland toen ik op mezelf ging wonen en sindsdien heb ik dit album niet meer gehoord, tot ik dit weekend de CD uit de tweedehands bakken viste bij een platenzaak. Wat een feest der herkenning bij het terughoren van dit album! Samen met Surfing... is dit denk ik wel het beste dat Joe heeft voortgebracht en dan denk ik dat dit album qua songwriting nog wel een streepje voor heeft op dat andere album. Stuk voor stuk bevatten de nummers prachtige melodieën en gedegen opbouw. Ook de productie van dit album klinkt heerlijk.

Tot en met zijn titelloze zesde album verslond ik de albums van Joe Satriani. En in die tijd bezocht ik zo'n beetje elk concert in ons land. Vanaf Engines Of Creation haakte ik af.

Toen ik deze LP voor een tientje bij mijn platenboer zag liggen kon ik de verleiding niet weerstaan om hem mee te nemen. Het is een goed weerzien met een oude vriend, waarbij na korte tijd duidelijk wordt dat hij ouder is geworden maar zijn streken nog niet verleerd is. En daar wringt de schoen een beetje. Want na een uurtje blijk je wel zo'n beetje bijgepraat en hem je niets nieuws te vertellen. Je komt erachter dat je toch een beetje uit elkaar gegroeid bent.

De opbouw van de meeste nummers op dit album gaat volgens eenzelfde formule. Een gitaarriff wordt ingezet, het hoofdthema wordt gespeeld, een variatie in een hogere octaaf en door naar het refrein. Ik hou nog steeds van zijn spel, maar als songwriter zou hij wat verrassender uit de hoek mogen komen.

Score: 68/100

stem geplaatst