Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Mb.:

Ik ben er nog altijd niet helemaal over uit wat ik nou precies van soul vind. Enerzijds zijn er enorme klassiekers die mij zeker wel bevallen maar die hun klassiekerstatus voor mij niet waarmaken, anderzijds zijn er albums die ik wél fenomenaal vind, zoals het eerder in dit topic getipte Curtis van Curtis Mayfield. Nu werd mij wederom een soul album getipt, één die helaas een stuk minder is bevallen.

Het opent erg sterk met Vampin, wat een heerlijke instrumentale track is, maar daarna zakt het toch behoorlijk in. De instrumentale stukken zijn oké, maar niet bijzonder genoeg om echt te kunnen boeien. Daarnaast ben ik bepaald geen fan van het vrouwelijke koortje dat hier veelvuldig te horen is, een enkele keer vind ik die zelfs irritant. Als er gezongen wordt is het stukken beter, helaas wordt er dan weer véél te veel ge-‘oeh’d, ge- ‘tututu’d en ge-‘oh yeah’d door zowel het koortje als Willie Hutch zelf, wat een enkele keer zelfs ergernis bij mij opwekt. Dit laatste is eigenlijk mijn grootste probleem met dit album, verder is het niet bijzonder maar ook niet slecht, zeker als er 'gewoon' gezongen wordt, zonder koor of extra geluiden, is het goed te doen.

De muziek is dus op zich best goed en zal als filmmuziek ongetwijfeld goed werken. Het is niet echt vervelend, maar weet me, op een enkele uitzondering na, nergens echt te boeien. Hierdoor wordt het toch nogal saai op den duur. Ook zijn er nog enkele echte minpunten, zoals het koortje en het teveel aan ‘oh yeah’s en ‘tutututu’s. Om deze redenen heb ik besloten het geen voldoende te geven. Wel leuk om de intro van Rat-Tat-Tat-Tat van Dr. Dre terug te horen. Toch bedankt voor de tip Mb., dat er eens een tip tussenzit die wat minder bevalt is bijna niet te voorkomen natuurlijk 2,5*