Al veel te lang geleden was dit het review album van de maand. Het wordt dus maar eens tijd voor die review

Want dat is dit post-hardcorewerkje absoluut waard. Het is één van de meest trieste, deprimerende, en tevens intense albums die ik ken. Een overweldigende aanval op het gemoed. Dit is het gevolg van een briljante optelsom door een gevalletje 'geweldige vocalist vindt precies de goede band'. Het zijn natuurlijk die vocalen die in eerste instantie opvallen en de aandacht opeisen. Wanhopig schreeuwend, snikkend, mompelend en roepend sleept Jordan Dreyer ons door zijn ellendige verhaal. Zijn stem zal een hoog 'love it or hate' it gehalte hebben aangezien hij geregeld op het randje zit tussen overtuigend emotioneel en te dik aangezet huilie huilie doen. Gelukkig zit hij wat mij betreft precies aan de goede kant waardoor zijn vocalen bij de meest indringende en aangrijpende horen die ik ken.

Gelukkig dat zijn mede bandleden dit niveau moeiteloos bij kunnen benen, zodat de instrumentatie de emotie nog eens wat dikker aan kan zetten en het geheel nóg overtuigender maakt. Met name het zeer creatieve en subtiele gitaarspel valt op: onmisbaar voor de algehele sound, maar nooit opdringerig en dus in dienst van het krachtige geheel. Het is voor een groot deel verantwoordelijk voor het muzikale decor dat op het juiste moment pure triestheid uitstraalt en wanneer nodig zich juist compleet laat gaan.

Wat Somewhere at the Bottom of the River Between Vega and Altair echter extra bijzonder maakt zijn de teksten. Zoals Gajarigon hierboven al uitlegt verwijzen de lyrics veelal naar een Japanse legende waarbij het draait om twee geliefden die uit elkaar zijn getrokken en elkaar niet zelf kunnen bereiken. Dit onderwerp is de rode draad door dit album en het is dusdanig beeldend beschreven dat je de verhalen bijna als een film afgespeeld ziet worden in je hoofd. De prachtige wijze waarop de teksten zijn geformuleerd en natuurlijk de overtuiging waarmee ze gebracht worden maakt dit album extra indrukwekkend en overdonderend. De ellende is bijna letterlijk voelbaar doordat je zelf zo meeleeft, waardoor dit album ook nog eens geweldig meeslepend wordt.

Het is wel duidelijk: ik ben verliefd op dit album, eigenlijk al vanaf de eerste keer dat ik het hoorde. De intensiteit ervan is overweldigend, de muziek raakt diep en sleept je mee op een manier die maar door weinigen is geëvenaard waardoor mijn hoge cijfer meer dan gerechtvaardigd is.

Deze maand door mij voorgesteld in het ''Het Review-Album van de Maand''-topic.

Screamo is, naar mijn mening, een genre waar muziek met erg sterke melodieën vandaan komt. La Quiete blinkt op dat punt helemaal uit op dit verzamelalbum, bestaande uit nummers uit de periode 2001-2005 (zoals de titel al aangeeft). De ene na de andere geweldige, af en toe zelfs hartverscheurende melodie of scherpe riff krijg je hier op je afgevuurd door deze strak spelende band, die deels uit bandleden van mede-screamoband Raein bestaat.

Het is zeer chaotische muziek. Dit komt enerzijds doordat de muziek af en toe erg hard gaat, maar eigenlijk voornamelijk omdat er bijzonder veel gebeurt, soms zelfs tegelijk. Ook al doen de prachtige intro’s soms vermoeden dat je met een opbouw te maken gaat krijgen, meestal schakelt de band zonder waarschuwing over op herrie-modus, om vervolgens bijvoorbeeld 20 seconden later weer tot rust te zijn gekomen. Zo zet deze band het contrast rustige en harde muziek erg goed tegenover elkaar, maar gaat de muziek nogal van de hak op de tak, zeker aan het begin voelt dat zo. Is dat erg? Wat mij betreft absoluut niet, maar het zorgt er wel voor dat dit niet het gemakkelijkste album is om vat op te krijgen, waardoor het even duurt voordat je het enigszins ‘kent’. Wat daar dan tegenover staat is dat er veel te ontdekken valt en het, lijkt mij, geen plaat is waar je snel op uitgekeken raakt.

Dat deze jongens weten hoe ze met instrumenten om moeten gaat blijkt niet alleen uit hun talent om geweldige melodieën ten gehore te brengen, maar ook uit het strakke spel, zelfs bij de af en toe hoge snelheden. Ook horen we naast gitaar- en drumwerk een keer af en toe heerlijk basspel en zelfs een piano op het nummer Asterix, waar ze een simpele maar doeltreffende pianomelodie meesterlijke combineren met de gebruikelijke screamo herrie, twee schijnbaar contrasterende soorten muziek worden samengebracht tot een geweldig geheel.

Al met al dus een erg goed screamo album die vooral uitblinkt op het gebied van melodieën, maar ook op het samenbrengen van rust en herrie. Het is niet het gemakkelijkste album, maar de moeite die het kostte het volledig te doorgronden was het absoluut meer dan waard.

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Deze keer Lapsushet debuut van een relatief nieuwe band: Light Bearer.

Het zijn dit soort ontdekkingen waar ik hoopte toen ik aan deze ‘missie’ begon. Dat zegt het eigenlijk al: ik ben lichtelijk weggeblazen. Ik was haast enthousiast rondjes door te kamer gaan springen. Misschien heb ik dat nog gedaan ook. Want wat een bak heerlijkheid is dit zeg!

Het begint mij steeds meer op te vallen hoe hoogstaand het gitaarspel bij veel metalbands is. Het lijkt wel of zelfs de meest onbenullige en onbekende metalband, hiermee niet doelend op Light Bearer overigens, een goede tot geweldige gitarist in huis heeft (ietwat overdreven, maar you get the picture). Het zal de stijl wel zijn, dat het mij zo goed bevalt. Ook op dit album wordt bijna achteloos de ene na de andere heerlijke gitaarriff of –melodie tevoorschijn getoverd alsof het niets is. Deze zijn meeslepend, sfeerverhogend en/of gewoon bloedjemooi. Maar goed, zoals gezegd is het gitaarwerk bij veel metalbands dik in orde. Hoe zit het met de rest?

Een klacht die ik namelijk vaak heb is dat de drummer bijna alleen maar in hetzelfde eentonige tempo door blijft roffelen, zo ook bij Slaughtersun (Crown of the Triarchy) van Dawn, het vorige album uit AOVV’s shortlist dat ik besproken heb. Op dit album is daar echter geen spoor van te bekennen. Integendeel, ik heb zelden zo’n indrukwekkende drummer gehoord. Hij kan rake klappen uitdelen die het geheel vooruit stuwen als het nodig is, maar ook rustig en ingetogen drumwerk afleveren. Een schitterend voorbeeld van zijn vakmanschap is als hij op het titelnummer vanaf ongeveer 14:10 zo’n heel zacht roffeltje inzet tijdens een rustig en melancholisch stuk. Kippenvel, puur door de drummer. Briljant gewoon.

Tijdens het desbetreffende melancholische stuk is een viool te horen, die wel vaker een rol speelt op dit album en er perfect bijpast. Er zitten dan ook duidelijk postrock elementen in de muziek. Hierdoor is de muziek episch, meeslepend en zit het boordenvol sfeer (wat voor mij altijd een belangrijk element is bij metal). Ook het gebruik van instrumenten als de piano dragen sterk bij aan deze sfeer. Daarnaast geeft het deze band een eigen gezicht.

Is er dan niets dat deze band fout doet? Weinig, want ook de vocalen zijn van hoog niveau. De zanger/schreeuwer heeft een heerlijke strot die ook perfect bij het donkere geheel past. Hij kent, zoals elk bandlid, zijn plek en doet precies wat goed is voor het geheel: hij is niet te vaak aanwezig, maar als hij dat is, is hij van toegevoegde waarde, en hoe. Alleen als ik echt ga mierenneuken kan ik een klacht(je) vinden: de cleane vocalen (jawel, daar zijn ze weer) vind ik minder. Kennelijk hou ik daar doorgaans gewoon niet zo van bij dit soort metal. Ze zijn echter wel van redelijk niveau en dusdanig weinig te horen (een luttele drie keer en dan ook nog eens kort) dat het effect daarvan op de beoordeling te verwaarlozen is. Daar komt bij dat de cleane zang op Prelapsus eigenlijk wel behoorlijk gaaf is, zeker als ze schreeuwen en zingen tegelijk.

Wat overblijft is dus dat gevoel van: ik heb weer iets moois ontdekt! Ik ben dan ook erg benieuwd naar wat deze band in de toekomst nog gaat doen. Voor nu ga ik me hier in de toekomst ook zeker nog mee vermaken. De 4* staan er, maar mocht ik dat cijfer ooit veranderen dan is de kans groot het om een verhoging gaat.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik denk dat je het antwoord hierop al wel bedacht hebt. Na Neurosis (en misschien Negurã Bunget, maar dat zou weinig schelen) vind ik dit het sterkste album uit je shortlist tot nu toe. Het plaatje klopt gewoon helemaal. Zou zeker niet misstaan dus!