Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Snoeperd:

Allemachtig, wat moet ik hier dan weer over vertellen…... Dit is een moeilijk te beschrijven album. Dit album is namelijk erg bijzonder. Dusdanig bijzonder dat het woord ‘uniek’ hier wel van stal gehaald mag worden. Toch ga ik maar weer proberen te omschrijven wat dit album nu eigenlijk is:

De muziek die op dit album te horen is is wat mij betreft voornamelijk folk, die erg dicht bij de Keltische volksmuziek ligt, daar doet het mij tenminste sterk aan denken, wat het ook een soort Middeleeuws gevoel geeft. Daarnaast zijn er ook wat progressieve rockinvloeden te vinden, her en der doet het wel enigszins aan Jethro Tull denken, maar met name de sfeer is echt compleet anders. Over dit alles is een lading psychedelica gesmeerd, waardoor het album een bepaalde gekte over zich krijgt.

Maar hoe klinkt dat dan? Het is een album van contrasten. Het bevat de subtiele schoonheid van een rustige folkplaat, met prachtige violen, heerlijk gitaarspel en die onschuldige fluit, maar ook de sfeer en venijnigheid van een band als Mayhem, want ja, op bepaalde punten doet dit echt aan black metal denken. Dat maakt dit album zo apart, de enerzijds onschuldig aandoende, wondermooie instrumentatie in combinatie met de bijna manische zang en macabere teksten, die voornamelijk over geweld, verkrachting en meer van dat soort vrolijke dingen gaan. Als er dan ook nog eens zo’n groot verschil zit tussen de geflipte zang van de zanger en de engelenzang van de zangeres is de verwarring compleet. Dit zorgt voor een zeer apart sfeertje, waardoor zelfs de bijna dansbare vioolstukken een soort sarcasme over zich krijgen en juist de rustige stukken dreigend, bijna eng worden. Er zit echt een enorme spanning in deze muziek. Ik heb nog nooit een album gehoord die zo’n sfeer wist te creëren en dat ook nog met vrijwel alleen akoestische instrumenten! Ongelooflijk knap.

Echt een geweldig album die een unieke sfeer weet te creëren. Ik begin voorzichtig met 4*, maar dat zou best wel eens hoger kunnen gaan worden.

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Het betreft deze keer een lang doch meeslepend album van Cult of Luna.

Toen ik mijn allereerste stapjes binnen het metalgenre zette, kreeg ik al gauw Eternal Kingdom aangeraden, een album dat deze band in 2008 heeft uitgebracht. Ik ben dus al bekend met de band, maar niet met dit Salvation, dat, als ik zowel het aantal stemmen als het stemgemiddelde moet geloven, hoger gewaardeerd wordt dan Eternal Kingdom. En dat laatste is zeker niet onterecht: hoewel hun laatste album prima is, gaat Salvation wat mij betreft nog een stuk verder.

Om nog even bij dat andere album dat ik al ken te blijven: dat opent met Owlwood. Al sinds de ontdekking daarvan beschouw ik de kenmerkende riff als één van de, zo niet dé sterkste riff die ik ken. Ook op de rest van dat album zijn de riffs van buitengewoon niveau en dat blijkt niet alleen voor dat album te gelden, want op Salvation ligt het gemiddelde niveau op dit punt zelfs iets hoger. Ik betwijfel of ik eerder een album ben tegengekomen dat zo uitblonk op dit punt: ze zijn van het niveau dat je je kaken op elkaar klemt, je vuisten gebald zijn en je de neiging krijgt heftig mee te bewegen (en ik zal het toegeven, die neiging heb ik niet altijd onderdrukt). Dit om de intensiteit aan te geven waarmee ik dit beleef.

Maar dan kun je als band nog zulke ongekend sterke riffs produceren, daarmee ben je nog niet klaar. Dit album duurt bijna een uur en een kwartier en dan kun je niet continu in het rond blijven beuken, dat zou ten koste gaan van de intensiteit en mijn aandacht. Maar Cult of Luna is meer dan een geweldige gitarist, Cult of Luna laat zien een geweldige band te zijn. Ze trakteren ons namelijk op geweldige, meeslepende opbouwen, rustige intermezzo’s voor de afwisseling en zelfs een kalm nummer dat eigenlijk niets met metal te maken heeft, maar net zo intens is als de rest (ik heb het natuurlijk over Crossing Over, een nummer dat zelfs kippenvelopwekkende cleane zang bevat, iets dat voor mij bijzonder is bij metalalbums). De postrockelementen zijn in deze bedaarde stukken goed terug te horen en het tempo ligt heel de plaat bijzonder laag. Hierdoor wordt het album erg meeslepend en extra intens als de gitaren dan ook daadwerkelijk voluit beginnen te ronken.

En dus is dit album een heuse trip, waarbij je het ene moment heerlijk wegdroomt, het andere moment de spanning voelt stijgen en vervolgens in alle heftigheid intens meeleeft bij de harde stukken. Cult of Luna houdt je langer dan een uur in zijn ban en dat is toch niet elke (metal)band gegeven. Het bevat sfeer en emotie, afwisseling en hypnotiserende herhaling en is erg sterk uitgevoerd.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik vind dit album één van de hoogtepunten uit AOVVs shortlist en het is eigenlijk is het jammer dat hij nu al weet dat deze het niet gaat worden. Was een prachtige aanvulling geweest op je top 10.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Rhythm & Poetry:

Eén van de hoogst gewaardeerde albums van één van de bekendste soulnamen. Toen deze mij getipt werd had ik de verwachting dat ik het een prima doch niet bijzonder geweldig album zou vinden. Dit was gebaseerd op wat ik van het album ‘Superfly’ vind, namelijk wat ik vaak van soul vind: het klinkt allemaal goed, maar echt raken kan het me zelden, soms enkele nummers daargelaten. Ik ben dan ook blij verrast dat deze beter is dan Superfly: dit is één van de beste soul albums die ik ken! Dit heeft voor het grootste deel te maken met de ongelooflijk fijne, funky instrumentatie. Met name de blazers leveren heerlijk werk af en geven dit album, samen met de percussie, een relaxt en zomers sfeertje mee. Als je Move On Up hoort word je toch direct vrolijk? Ook de rest van de rijke en veelzijdige instrumentatie draagt bij aan de sterke sfeer die hier wordt geschept. Daarnaast laat Curtis Mayfield hier met zijn bevlogen zang horen waar de term ‘soul’ vandaan komt. Zijn kenmerkende hoge stem past prima tussen de vaak behoorlijk volle en gelaagde muziek. Overigens is niet alles zonneschijn op dit album, de erg goede teksten gaan vaak over serieuze onderwerpen, zoals sociale en politieke problemen.

Al met al is het een heerlijk album dat swingt aan alle kanten maar ook nog iets te melden heeft. Eén van de beste soul albums die ik ken. 4*