Bij deze mijn review voor ''Het Review-Album van de Maand!''.

‘De man en zijn gitaar’ is haast een genre op zich. Mensen als Nick Drake en Jackson C. Frank zijn bekende voorbeelden van uitstekende beoefenaars van dit vak. Het vergt wel iets van de desbetreffende zanger(es): kan een zwakkere vocalist zich in een band nog enigszins verstoppen achter een volle instrumentatie, als hij zichzelf op slechts een gitaar begeleidt staat zijn stem centraal. Dan is enig karakter in die stem noodzakelijk om het album echt te laten slagen, zeker als dat album vrijwel alleen maar uit dergelijke muziek bestaat.

Aan karakter in de stem ontbreekt het Scott Kelly, bekend als zanger van Neurosis, zeker niet. Zijn zang klinkt een beetje als een kruising tussen Eddie Vedder en Tom Waits en is dus rauw, zwaar en meeslepend. Dat komt mooi uit, want hij maakt het zichzelf met zijn langzame gitaarspel niet makkelijk. Dit gitaarspel zou ik onder ‘simpel maar doeltreffend’ willen scharen. Neem een nummer als Figures, waar de schitterende melodie genoeg is om het nummer te dragen, samen met de prachtige stem van Scott Kelly uiteraard. Een ander voorbeeld is The Searcher, een nummer van meer dan 6 minuten bestaande uit niets dan langzame, slepende akkoorden en een rauwe klaagzang van Scott. En toch de volle 6 minuten weten te boeien, je moet het maar kunnen!

Toch kan deze muziek lang niet op tegen het werk van Neurosis, en dan doel ik met name op The Eye of Every Storm omdat dat hier bij wijlen mee te vergelijken valt. Dat album duurt twee keer zo lang als The Wake maar is toch een pak meeslepender. De conclusie is dus dat dit erg mooie muziek is, maar toch ook weer niet bijzonder genoeg om in de écht hoge cijfers te vallen. Toch is dit een mooie ontdekking, sommige nummers zal ik zeker vaker draaien. En wie weet kom ik hier op een dag eens terug om mijn cijfer te verhogen.

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Vandaag gaan we vrolijk doen met V: Halmstad van de Zweedse band Shining.

Op de hoes van het album prijkt al een dame die ofwel over een paar seconden de trekker over gaat halen, ofwel aandacht wil op Facebook en daarom zo’n foto maakt. Als ik me een beetje inlees over dit album lijkt het erop dat het om het eerste gaat. Want, om er even een hiphopquote van Nas bij te halen, “life’s a bitch and then you die”. Hoewel, de boodschap van dit album is misschien eerder “life’s a bitch and then you kill yourself”. Liefst met een paar schrammen op je armen. Want niet alleen de hoes hint naar zelfmoord, ook de lyrics gaan schijnbaar geregeld over dit onderwerp. Daarnaast lees ik alweer over plaatjes van zelfbeschadiging in het boekje, dus dan weet je wel hoe laat het is. Je zou dan ook kunnen stellen dat dit vrij depressieve muziek is.

Maar in plaats van met je akoestische gitaar of je piano alleen op je kamertje te gaan zitten jammeren over je verloren geliefde of hoe eenzaam je wel niet bent, is dit eerder muziek waarbij je alleen op je kamertje al automutilerend (leuk woord) zit na te denken hoe je het beste voor de trein kunt springen, jezelf kunt ophangen of aan een pistool kunt komen. Dit zeg ik even voor de beeldvorming, dat begrijp je wel. Mijn zusjes betichten mij er weleens van dat ik ‘altijd naar depressieve muziek luister’. Nu vinden zij een wat serieuzer nummer van Coldplay al depressief, dus dat verklaart het voor een deel, en het is heus niet zo dat ik nooit naar vrolijke muziek luister, maar ze hebben ergens wel een punt. Het grappige is alleen dat ze hiermee doelen op muziek als Radiohead en niet eens weten dat ik inmiddels een voorliefde heb ontwikkeld voor allerhande emo en alles wat daaromheen zit. Dus wat zouden ze wel niet van V: Halmstad vinden!

Maar dan moet ik er wel meteen bij zeggen dat het op mij absoluut geen deprimerende uitwerking heeft. Waar emo, screamo en aanverwanten dat nog weleens wil lukken (luister eens naar dit post-hardcore werkje ), is het hier toch vooral het hoge niveau van de muziek die maakt dat ik dit goed vind en niet de emotie. Deze muziek klinkt als ‘moderne black metal’ met een aantal elementen die doen denken aan oudere bands als Mayhem. Dit komt voor een groot deel door de, overigens erg goede, vocalen. Deze zijn buitengewoon smerig. Het zit een beetje tussen zang en rochelgeluiden in, echt schreeuwen is het maar zelden. Deze vocalen dragen hun steentje bij aan het donkere en depressieve karakter van het album, want geregeld klinkt er iets van een snik in door.

Verder kan ik hier weer een standaardverhaaltje houden: uitstekend gitaarspel, zowel tijdens de rustige als de harde stukken, fijn en afwisselend drumwerk en alles wat verder te horen is, onder andere de piano, voegt iets toe. Ik kan dan ook nauwelijks iets aanmerken, zelfs de speelduur is met zijn kleine drie kwartier precies goed. Het enige is dus dat ik er niet echt een klik mee heb, het raakt me niet bijzonder veel. Verder is het af en toe wel erg dik aangezet: zo horen we op gegeven moment een wanhopig meisje huilen (het meisje op de cover?). Klinkt misschien gek voor iemand die groot fan is van het grootste huilgenre dat er is, maar op de één of andere manier komt dat hier net niet goed over. Hierdoor is het een bovengemiddeld sterk metalalbum, maar absoluut niet één van de betere dingen die ik in het genre gehoord heb. Derhalve het prima, maar ook niet bijzonder hoge cijfer.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Het is een goed album maar toch denk ik dat er nog veel betere albums in je shortlist staan. Het is binnen het hoge niveau van die shortlist een beetje een middenmoter (let wel: niet in het algemeen, hè). Ik zou er niet voor gaan dus, al is het een fijn album.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door MAS:

‘Oudere’ hiphop wil door mij nog wel eens ietwat saai gevonden worden, voornamelijk vanwege de beats. Vaak gebeurt er niet al teveel of klinkt het wat te stoffig naar mijn smaak waardoor het mij op den duur gaat vervelen. Het zijn dan ook alleen de echte groten die mij een album lang weten te boeien met dit soort beats, waarvan Pete Rock een goed bijvoorbeeld is.

Ook dit is een album met een dergelijke sound uit dezelfde tijd. Ik was blij met deze tip omdat ik me nog niet zo heel erg in de hiphop uit deze tijd heb verdiept en er zo weer wat van meepik. Tegelijkertijd waren mijn verwachtingen ook niet bepaald hoog gespannen omdat ik al gelezen had dat het hier om vrij kale beats ging en enkele users hier ook tegenaan liepen. Dat in beschouwing genomen is dit album alleszins meegevallen! Ik vind het wel meevallen met de kaalheid van de producties, die door het vele blazergebruik behoorlijk op die van Pete Rock lijken. Er zit aardig wat variatie in de beats die een fantastische sfeer weten neer te zetten, het heeft echt zo’n ‘vibe’. De MC’s die hierop te horen zijn kunnen prima uit de voeten op deze beats en vormen met hun fijne flow een belangrijk aandeel in de sfeer van dit album.

Wel is het een album met duidelijke hoogtepunten en wat mindere momenten. Zo is met name Still Diggin’ niet minder dan absoluut geweldig. Ook op bijvoorbeeld Catchin’ Wreck, Fat Pockets en Silence of the Lambs (Remix), die ik dus beter vind dan het origineel, kun je eigenlijk nauwelijks stil blijven staan, echt heerlijk gewoon. Wel duurt het met zijn zeventig minuten wel erg lang, mede omdat ook weer niet alle nummers van het hoge niveau van de eerder genoemde nummers is waardoor het op den duur toch weer als teveel van hetzelfde aanvoelt en gaat kabbelen. Verder is het gewoon een erg fijn plaatje die me erg goed is bevallen, bedankt dus! Een dikke 3,5*

Tja, funk dus, niet direct een genre waar ik erg bekend mee ben, op wat losse gerelateerde dingen als Herbie Hancock en Breakestra na. Maar met funk zoals hier ten gehore wordt gebracht, is alleen Maggot Brain van Funkadelic te vergelijken als het gaat om wat ik zelf al ken (nee, beste kenner, het is inderdaad niet precies hetzelfde, maar ik neem aan dat je snapt wat ik bedoel). En dat vind ik een geweldige plaat.

Wat we op Stand! vooral horen zijn vrolijke ritmes, een keur aan energieke vocalen, overduidelijk speelplezier en gedeeltes waarin het brede pallet aan instrumenten zijn gang kan gaan, terwijl er in de teksten een serieuze onderlaag aanwezig is. Het 'jamgehalte' is vrij hoog: niet alleen maar in het lange Sex Machine (wat gewoon een jamsessie is), elk nummer heeft een losjes gevoel en bevat stukken waarin instrumenten lekker los kunnen gaan. Dat werkt op zich goed: ik vind het dan ook fijne muziek met een goede drive en een fijn sfeertje, dat lekker doorrammelt.

Toch is er wat mij betreft ook een nadeel, en dat is dat de songwriting niet altijd even sterk is. In dat opzicht vind ik het titelnummer, met die waarlijk pakkende zanglijnen, nog het meest geslaagd. De rest steunt net iets te vaak op dat jamgevoel en de energie van de muziek, maar gaat niet echt ergens heen. Hierdoor is het allemaal 'gewoon' erg lekker maar nauwelijks meer, waardoor dit album geen topper is voor mij, daar waar Maggot Brain, dat voor mijn gevoel veel sterkere nummers bevat, dat veel meer is.

Neem nu het befaamde I Want to Take You Higher: dat ontleent zijn charme wat mij betreft grotendeels aan de blazers. Dit is prima gedaan, want het is een erg fijn nummer en zonder meer een hoogtepunt. De rest doet me muzikaal gezien echter gewoon minder, meestal, en daarom gaat alles ook erg op elkaar lijken op gegeven moment. Het zal niemand dan ook verbazen dat het eerder genoemde Sex Machine me niet bepaald wegblaast. Dit is vooral leuk voor iets vrolijks op de achtergrond of om af en toe eens een los nummer van te beluisteren, maar als geheel grijpt het me gewoon niet genoeg om me bij de les te houden.

Overigens denk ik door dat gezoem in I Want To Take You Higher telkens dat mijn telefoon afgaat.

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door 2MY:

Er bestaan mensen met een stem die mij werkelijk kan betoveren. Het beste voorbeeld is nog altijd Jeff Mangum, maar ook Damon Albarn, Tom Waits en Thom Yorke zijn enkele voorbeelden van zangers met een dergelijke gave. En nu mag een nieuwe naam zich bij het rijtje voegen: Sophie Zelmani. Haar sobere stemgeluid weet mij diep te raken: zang zonder fratsen, maar met een enorm karakter. Met zoiets moet je geboren worden. En als je dan ook nog eens zulke liedjes kunt schrijven kan een mooi album niet uitblijven. Dat is Sing and Dance dan ook zonder meer.

De liedjes zijn stuk voor stuk sober. Geen uitbarstingen, spannende wendingen of bijzonder veel om te ontdekken: gewoon sobere muziek die Sophies stem optimaal de ruimte geeft. Overigens betekent dit niet dat de instrumentatie dus niet belangrijk is. Integendeel: wie dit geproduceerd heeft verdient een enorm compliment. De muziek is werkelijk prachtig en weet uit zichzelf al te raken, neem bijvoorbeeld de trompet in Going Home, maar eist toch nergens de aandacht op en geeft Sophie Zelmani’s stem zo de ruimte om optimaal tot uiting te komen. Deze balans is enorm knap gevonden en wel vergelijkbaar met de instrumentatie van Van Morrisson’s Astral Weeks (en dat mag zeker als compliment beschouwd worden).

Maar dan weer terug naar Sophie zelf. Want de liedjes die zij geschreven heeft zijn ook gewoon ronduit prachtig en passen perfect bij haar stem. Mijn favoriet is moeiteloos How Is Your Heart Doing, nu al één van de mooiste nummers die ik ken. De manier waarop ze dat zinnetje zingt snijdt recht door mijn ziel. Als dat fluitje er dan bijkomt ga ik van binnen helemaal kapot. Niet normaal mooi dus. Overigens wordt dit bizar hoge niveau niet meer gehaald, al komt een enkele uitschieter nog behoorlijk in de buurt, maar dat neemt niet weg dat dit album als geheel gewoon prachtig is. Het enige smetje is Once, het duet met Freddie Wadling. Dat dit een minder geslaagd nummer is komt dan ook enkel en alleen door laatstgenoemde, en dan doel ik op zijn stemgeluid die ik totaal niet boeiend vind en in elk geval in het niet zinkt bij die van Sophie Zelmani.

Een klein smetje op een verder bijzonder mooi album waarvan ik erg blij ben dat ik hem heb ontdekt. Ik ga zeker meer van deze dame beluisteren in de toekomst.

4*