In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Ook de godfathers van de metal staan hierin, en die zijn deze keer aan de beurt.

Wie de grootouders zijn mogen de echte kenners uitvechten, maar Black Sabbath de moeder van de metal noemen is niet te veel eer denk ik. Hun debuut wordt gezien als het eerste metal album ooit, waarop ze de typerende zware riffs min of meer uitgevonden hebben. Een groep dus waar veel metalliefhebbers respect voor hebben om die reden, maar daarnaast ook omdat Black Sabbath gewoon steengoede muziek maak, zo blijkt ook op Paranoid, het tweede album.

De titel ‘moeder van de metal’ heeft de band wat mij betreft dus al in zijn zak, maar de titel ‘koning van de riffs’ mag daar misschien nog wel bij. En dan heb ik het vooral over het simpele maar zeer doeltreffende type riffs, zoals vooral op Iron Man te horen is, het nummer met misschien wel de meest aanstekelijke riff die ik ken. Maar eigenlijk kent elk nummer hetzelfde oerdegelijke gitaarspel dat vrijwel direct blijft hangen.

Bij extremere metal, de vorm die ik toch het meest en liefst beluister, ben ik doorgaans niet zo weg van cleane vocalen en ook bij een band als Iron Maiden of Megadeth willen ze mij nog weleens in de weg zitten. Op dit album niets van dat alles, maar dat heeft er natuurlijk ook sterk mee te maken dat deze muziek nog erg dicht bij de hardrock ligt waar het uit ontsproten is. Ozzy Osbourne, met wie ik ooit kennismaakte als een vreemd figuur met een real life soap en een idioot gezin, heeft de perfecte stem voor deze muziek. Eigenlijk niet eens zozeer duister: er gaat eerder een soort waanzin achter schuil waarbij het gegil van bijvoorbeeld de zangers van Judas Priest en Megadeth verbleekt. Verder is het tekstueel ook absoluut vermakelijk, geweldig hoe hij de gefrustreerde Iron Man in het gelijknamige nummer die zijn wraak voorbereidt neerzet, of de sociaal gestoorde gek vanuit wiens perspectief Paranoid is geschreven.

De vreemde eend in de bijt is het jazzy Planet Caravan, waarop Ozzy Osbourne met vervormde stem zingt. Het doet ergens wel buitenaards aan, wellicht beeldt het wel een drugstrip uit. Ik vind het wel een aardig intermezzo die een andere kant van de band laat zien. Wat mij betreft zijn de hoogtepunten, hoe kan het ook anders, Paranoid en Iron Man, maar het album kent eigenlijk geen minder nummer en is enorm constant. Ja, het bevalt absoluut.. Ik zal me binnenkort in elk geval aan het debuut wagen.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Oerdegelijk en fijn als dit mag zijn, voor écht indrukwekkende metal ben ik toch nog altijd het meest voor wat hardere vormen van metal te porren. Ik vind dit absoluut een bijzonder goed album (zie mijn cijfer!) maar een top 10 plaats is nét iets teveel van het goede wat mij betreft. Maar, zoals gezegd, het is een toppertje dus het zou absoluut niet erg zijn.

Inmiddels een paar luisterbeurten later is dit album ontzettend gegroeid. Waar ik eerst ietwat teleurgesteld was omdat de sound toch wel erg hetzelfde was in vergelijking met de vorige albums en het 'degelijk maar emotieloos' vond, is de stemming hier volledig omgeslagen. Dit album haalt het niveau van het debuut niet, maar is zeker beter dan deel twee in mijn ogen. Hier even een behandeling van de belangrijkste nummers:

Het album begint sterk met Glass House, wat een logische eerste single is. Het is niet één van de hoogtepunten, maar zeker een erg sterk nummer, waarschijnlijk het toegankelijkste met die goed gevonden gitaarmelodie. Blijft lekker hangen.

Dit nummer wordt gevolgd door het enige minpuntje: Go to Hell. Muzikaal is het wel oké, maar de lyrics zijn slecht en de manier waarop het gebracht wordt is erg ongeloofwaardig. ''Fuck you all, fuck you, I don't care, go to hell'' is waar het op neer komt. Dit is dan ook het enige dat continu herhaalt wordt. Dan wordt het ook nog eens op een manier gezongen alsof ze het totaal niet menen. Nee, dit nummer hadden ze er beter af kunnen laten wat mij betreft, hoewel het instrumentale stukje op het einde wel iets goedmaakt.

Gelukkig wordt de draad daarna weer goed opgepakt met twee sterke nummers zoals we ze van Blackfield gewend zijn. Maar nummer 5, Far Away is pas écht bijzonder, het hoogtepunt van het album wat mij betreft. Misschien wel het meest ingetogen nummer van Blackfield ooit, maar toch gaat er een bepaalde kracht vanuit, een spanning die in de lucht hangt, alsof er iets staat te gebeuren door de violen. Eén van de beste nummers die Blackfield ooit schreef. En of hier emotie in zit.

Dan het nummer, Dissolving With the Night. Deze blinkt eigenlijk echt uit vanwege de instrumentatie, het pianospel is werkelijk prachtig en ook de violen mogen er zeker wezen. Enige minpuntje is toch de erg 'geiterige' (de enige term die het echt goed beschrijft) van Aviv waar ik nooit fan van zal worden. Gelukkig is Steven er nog en ook hun samenzang is wel degelijk erg mooi. Al met al toch wel een hoogtepuntje.

Dan het buitenbeentje, het nummer Blood. Dit is eigenlijk het enige nummer waar écht pit in zit. Er gaat een bijna middeleeuws sfeertje van uit in het begin, daarna worden de gitaren ingezet waarin ik zelfs een beetje de metal elementen bespeur die in Porcupine Tree ook gebruikt worden. Ik ben blij dat ze ervoor gekozen hebben een groot deel van de track instrumentaal te houden, want het is echt heerlijk. Dit nummer tilt het album naar een hoger niveau, en niet eens omdat het zo geweldig is, er staan meerdere betere nummers op, maar juist omdat dit het album een beetje opbreekt. Het zorgt precies op het juiste moment voor wat afwisseling. Erg goed gedaan dus.

Hierna gaan we naar een viertal typische Blackfield nummers. Melancholie ten top. Het niveau van deze tracks bouwt zich eigenlijk op tot het geweldige DNA, wat een perfecte afsluiter is en een hoogtepunt van het album. Heerlijke melancholie, het nummer heeft iets van een afscheidsnummer, mede door de lyrics 'go now and never come back' natuurlijk, maar het hele sfeertje geeft mij een gevoel van een naderend afscheid. Uitstekend gekozen dus.

Zoals jullie zien heb ik het merendeel van de tracks besproken, wat ook aangeeft dat het album vol hoogtepunten en bijzondere nummers is. Al met al hebben de heren van Blackfield mij uiteindelijk dus verre van teleurgesteld, ondanks dat het er even op leek. Daarnaast wil ik nog even benadrukken dat de sound van dit album toch eigenlijk wel net iets anders is dan de vorige albums. De Blackfield-sound is nog duidelijk te herkennen, maar dit album heeft een net wat luchtigere, frissere sound dan de voorgaande delen, het is wat minder duister. Dat het voor mij een geweldig album is is in elk geval zeker. Ondanks dat ene missertje geef ik toch 4,5*, dit gaat waarschijnlijk één van de beste albums van 2011 worden voor mij.

Mwa. Dat zou ik zeggen als je me zou vragen wat ik van deze plaat vind. Eigenlijk ben ik het in grote lijnen wel met AOVV eens. Instrumentaal zit dit prima in elkaar, origineel is het ook met een paar instrumentale verassingen als strijkers in enkele nummers en akoestische gitaren (blijkbaar 'flamenco gitaren') en er zit afwisseling in, met nummers die behoorlijk hard zijn afgewisseld door nummers als de ballad 'The River' en zelfs een akoestisch nummer, 'Numb' (die ze misschien als laatste nummer hadden moeten kiezen, al is het grappig om te horen hoe ze er na dit nummer weer keihard invliegen met Calling Out). De zanger is niet slecht, al past hij er niet altijd even goed bij (soms ook juist wel) en kan zeker zingen, maar het geheel weet me wederom niet te raken. Het klinkt allemaal zo standaard om de één of andere reden, alsof ik dit al zo vaak heb gehoord. Weinig memorabel en het zal me waarschijnlijk ook niet bij blijven. Het is allemaal wel goed en degelijk, maar raakt me niet. Een 'gaat wel' plaat, vind ik, niet vervelend maar ook niet heel boeiend. Ene oor in, andere weer uit. Het verdient een voldoende, maar ook niet meer dan dat.

3*