Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door kobe bryant fan:

Rustgevende avondmuziek beschrijft mooi wat dit album is. Een man met een stem die doet denken aan William Fitzsimmons of Iron & Wine en zijn piano die licht melancholieke, sfeervolle en bij wijlen zelfs ontroerende muziek laten klinken. Als er dan ook nog eens af en toe een prachtige blazer of ander fijn instrument bijkomt heb je mij al gauw tevreden, zeker als al het spel gewoon ontzettend goed is. Er staan ook enkele prachtnummers op.

En toch geef ik geen echt hoog cijfer. Ondanks dat dit album nergens minder wordt, vind ik de muziek ook niet boeiend genoeg om mij meer dan een uur in beroering te houden. Onherroepelijk verdwijnt mijn aandacht op gegeven moment, hoeveel moois Jan Swerts ook uit zijn piano weet te toveren. Zeker bij de langere nummers, die an sich best mooi zijn, is dit het geval. Mooie muziek dus, maar toch mist er iets: het is niet echt meeslepend en niet vaak genoeg ontroerend om me zo lang te boeien. Wellicht heeft de kaalheid van de muziek hier ook mee te maken. Het lijkt me meer muziek die je op de achtergrond draait en waar je af en toe eens wat moois van oppikt, met alle respect voor de kunsten van Jan Swerts. Als ik de nummers los beluister kan ik mijn aandacht er wel moeiteloos bijhouden en er behoorlijk van genieten. Had hij het ingekort, dan was mijn cijfer wellicht een halfje hoger geweest. Qua niveau is het dus bovengemiddeld, maar als geheel gewoon te lang. Tenminste, zoals ik het nu beleef: wellicht vallen er binnenkort nog wat kwartjes die nu nog ergens boven mijn hoofd zweven.

3,5*

Op dit album proberen Madlib en J Dilla, samen Jaylib, een bepaald nonchalant 'uit de losse pols' sfeertje neer te zetten. Op één glorieus moment lukt dit meer dan geweldig: the Red is één van de beste hip-hopnummers die ik ken. De vreselijk droge en nonchalante verses van Madlib met zijn typische lage stem over die geweldige beat maken dit een uitzonderlijk goed nummer. Het is dat ik het woord 'swagger' heb afgezworen, anders zou ik zeggen dat het nummer overloopt van de swag. Ook McNasty Filth, Raw Shit en The Official zijn prima nummers, maar voor de rest schommelt het niveau nogal tussen aardig en ronduit saai en slaan ze in hun poging nonchalant te klinken de plank een aantal keer volledig mis.

Wat mij ten eerste regelmatig erg stoort zijn de raps. Madlib en J Dilla zijn producers en geen rappers, dat weten ze zelf ook en de plaat gaat eigenlijk meer om de beats, maar ik moet er toch naar luisteren. Zowel Madlib als J Dilla zijn geregeld vreselijk saai en weten nauwelijks te boeien. Schoolvoorbeeld is J Dilla op Survival Test, waarop hij het hele nummer lang rijmt op 'out here' en 'out there'... Expres uiteraard, maar ik slaakte op gegeven moment een zucht van pure ergenis. Zo weten ze me voor het grootste deel van het album totaal niet te boeien.

De momenten dat het wel lukt ligt het eigenlijk aan de beats. Dat is eigenlijk waar deze hele plaat, met twee topproducers, om zou moeten draaien. En ze 'pompen' als een gek, toch? Een enkele keer: ja. Dat zijn dan ook meteen de hoogtepunten. Verder vind ik het ook met de beats helemaal niet zo best gesteld. Er zit namelijk nauwelijks enige variatie in, hierdoor gaan de stuk voor stuk sterk gekozen loops of samples waar elke beat omheen gebouwd is na een klein minuutje al vervelen. Neem Starz: als die sample begint heb ik even het gevoel 'dit is geniaal', 30 seconden later ben ik er alweer klaar mee. Ook een nummer als the Heist belooft aan het begin heerlijk te gaan worden maar begint in plaats daarvan na een minuut te vervelen. Dit is bij de meeste nummers zo, als ze niet al vanaf het begin vervelend zijn, zoals Heavy en Strip Club. Waar dit aan ligt? Misschien toch het gebrek aan een fatsoenlijke MC.

Al met al ben ik dus lang niet zo positief over dit album. De beats zijn niet boeiend genoeg om de matige rapkwaliteiten van Madlib en J Dilla te compenseren, waardoor dit album erg saai wordt, een enkel hoogtepunt daargelaten.

Het zal komen doordat ik verder totaal niet thuis ben in de jazzrock, maar dit album had wat mij betreft zo van Frank Zappa af kunnen komen. Typische jazzrock zoals hij het maakt, met een hoofdrol voor de gitaar en op dit album van Jean-Luc Ponty ook een flinke rol voor de viool (aangezien hij zelf violist is, is dat natuurlijk niet zo vreemd). Ik bedoel dan dat het qua sound op elkaar lijkt, want wat betreft het niveau doet Ponty wat mij betreft wel wat voor Zappa onder.

Dat neemt niet weg dat hier een aantal prima stukken muziek voorbij komen. Jean-Luc Ponty weet een fijn sfeertje te creëren, maar ook vrij pakkende melodieën. Ik vind het album wat toegankelijker dan de jazzrock die ik tot nu toe van Frank Zappa kende, ik laat het woord ‘pakkend’ niet voor niets vallen. Want waar de muziek van Frank Zappa (sorry dat ik hem er steeds bij haal, maar dat is mijn enige referentiekader vrees ik) vaak flink wat luisterbeurten nodig had om door te dringen, klonk dit gelijk al aardig. Aardig, maar ook niet geweldig. En dat is het, redelijk wat luisterbeurten later, ook niet geworden.

Er is geen specifiek element in de muziek aan te wijzen waar dat aan ligt. Jazzrock zal sowieso mijn favoriete genre niet zo snel worden en als je dan ook nog niet zo bij wijlen geniaal uit de hoek kunt komen als deheer Zappa, dan zal ik hier niet zo snel een hoog cijfer uitdelen. En dus vind ik de muziek alleraardigst, ik heb er zelfs vrijwel niets op aan te merken en het album gaat zelfs niet vervelen, en met name een erg fijn sfeertje creëren, maar het doet me verder niets. Ik heb er geen ‘click’ mee. Het kabbelt heerlijk voort, maar daar blijft het ook bij. De voldoende staat er dan ook dik, maar het is helaas niet heel veel meer dan dat.