Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door chevy93:

Bepaald geen harde plaat, dat moge duidelijk zijn. Dit album straalt rust uit. Koude pianoklanken en sfeervolle strijkers vormen de basis van dit mooie album. Zoals vaker bij platen van IJslandse makelij straalt dit album voor het grootste deel een koud sfeertje uit, bewerkstelligt door de minimalistische delen waaruit dit album voor een groot deel bestaat. Er zijn echter ook momenten waarop er wel degelijk een bepaalde warmte te horen is, vaak als de strijkers een grotere rol krijgen of de percussie erin komt. Met name de stukken met percussie zorgen voor wat meer pit, waardoor het toch wel heel wat anders is als bijvoorbeeld een album van Nils Frahm. Er is een goede balans tussen deze stukken gevonden, waardoor er voldoende afwisseling in de muziek zit en het niet gaat vervelen, al is het voor mij geen plaat die ik kan van begin tot eind kan beluisteren zonder iets daarnaast te doen. Bij de albumdiscussie zelf valt te lezen dat sommigen dit als treurig beschouwen, het woord ‘deprimerend’ valt zelfs. Hier ben ik het persoonlijk niet mee eens. Uiteraard is dit geen vrolijke muziek, maar ik beschouw het vooral als bijzonder sfeervol. Avondmuziek, als het even kan met besneeuwde straten om je heen. Een mooie en sfeervolle plaat. Bedankt voor de tip Chevy!