Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Ataloona:

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: dit album is geweldig. En niet ‘dit is verschrikkelijk goed’-geweldig, nee, dit is ‘dit zou ooit best wel eens in mijn top 10 terecht kunnen komen’-geweldig! Maar waarom is het zo geweldig, dat is natuurlijk wat ik hier uit moet gaan leggen… En verdomme, Dave, je hebt wel een album uitgekozen dat lastig te beschrijven is! Eigenlijk zou ik dus gewoon willen zeggen: ga het album zelf maar beluisteren en kom er zelf achter (dat kan ik je sowieso van harte aanraden). Dat zou echter een beetje flauw zijn en dus ga ik toch maar een poging wagen:

Op dit album zijn twee type stukken muziek te vinden: nummers en geluidscollages (al zijn de ‘nummers’ ook behoorlijk ‘collagerig’, om het zo maar even te noemen). Toen ik dit album een aantal keer beluisterd had en het er met Ataloona over had op Soulseek, wees hij me terecht toen ik het over ‘nummers’ had. Volgens hem staan er geen echte ‘nummers’ op dit album (hij gaf meteen toe dat hij aan het mierenneuken was ). Desondanks begrijp ik wel wat hij bedoelt, al ben ik het dus gedeeltelijk met hem eens. Er zijn wel degelijk echte ‘nummers’ op dit album te vinden, neem Tribolite bijvoorbeeld. Als je dan Bosch Erotique ernaast legt, begrijp ik dat je niet van een ‘nummer’ zou willen spreken, maar meer van een geluidscollage. Ik moet we wel bijzeggen dat veel van de, ehh… ‘composities’ onder de geluidscollages zou scharen. Dus wat dat betreft heeft hij voor het grootste deel volkomen gelijk. Daarnaast is het punt duidelijk. Het album voelt zo aan doordat er zoveel gesampled wordt uit allerlei genres, van industrial tot jazz en van rock tot klassiek, en zelfs uit films. Je hoort dan ook allerlei instrumenten en geluiden voorbij komen.

Samplen is dan ook het belangrijkste ingrediënt van deze bizarre plaat. Het zorgt voor enorm veel details en is een belangrijke oorzaak voor de gestoordheid die dit album uitstraalt. Daarnaast zijn er echter nog wel andere instrumenten, waarvan de cello en viool denk ik de belangrijkste zijn. Vaak weten zij met enkele simpele maar doeltreffende melodieën een duistere toon neer te zetten die op deze plaat vaak aanwezig is, ook dankzij de samples. Verder is er de gitaar die dan weer een groovend riffje neerzet en dan weer flink wat herrie maakt. Dan zijn er nog de vocalen, die een zeer belangrijk onderdeel vormen van hoe dit album klinkt. Deze vocalen zijn erg afwisselend, van geschreeuw, tot gefluister, tot enigszins normale zang en alles ertussenin. De zanger is echt geweldig, hij draagt perfect bij aan de sfeer. Hij klinkt alsof hij de woorden in een giftige waterval over je uit wil spuwen. Want wat het met de zanger op dit album altijd is: hij klinkt altijd gemeen, nooit aardig.

En dat is eigenlijk hoe je de eigenlijk ongrijpbare sfeer van dit album het beste kunt beschrijven: gemeen. En dan niet ‘ik ben een grote zwarte draak, ik maak je bang en spuug vuur’-gemeen, maar ‘wij zijn twintig gniffelende kobolden die uit gaten springen, je vastbinden en je met een kaars doodmartelen’-gemeen. Als je begrijpt wat ik bedoel. Lullaby Land is een heel vervelende plek, zo klinkt het tenminste wel.

Het is een album waarop echt verschrikkelijk veel gebeurd. Zo veel dat je het nooit in één review kunt vatten. Om die reden is het ook een plaat waar je volgens mij na honderd luisterbeurten nóg nieuwe dingen in ontdekt. Dit is ook de reden dat het een album is waar je heel bewust naar moet luisteren. Als achtergrondmuziek werkt dit album totaal niet. Je zou teveel missen en de hele essentie van de plaat zou aan je voorbij gaan. Hoe dan ook, ik ben nog lang niet klaar met dit bizarre album. Ik kan iedereen die eens iets aparts wil horen hem van harte aanraden. Hartelijk dank voor de tip, Ataloona, we trappen af met een heel hoog cijfer!

Wie weet waar het schip strandt met dit album, ik vind het nu al één van de beste albums die ik ooit gehoord heb. Daar hoort een hoog cijfer bij: 4,5*

Laat ik dan maar eens een positievere review plaatsen:

Cosmic Interception is een gestoorde machine. Dit begint al met de stuwende bas en drums die het fundament voor dit album vormen en het geheel iets kouds en mechanisch geven, maar ook iets geflipts. Deze machine trekt je de wereld van Von Lmo binnen. Naast deze stuwende onderlaag zijn de saxofonen een belangrijk onderdeel van dit album: soms klinken ze haast funky, dan weer brengen ze een hypnotiserend gevoel met zich mee en soms gillen ze het uit alsof ze intense pijn leiden. Ze wisselen tussen vrolijke funk en intense free jazz. Ook de gitaar doet een lekker mee met enkele heerlijke solo's. Dit alles zorgt ervoor dat plaat veel verschillende gevoelens met zich meebrengt, maar door de stuwende bas en drums en punky sfeer die dit album uitstraalt is het wel een zeer duidelijk geheel. Daar draagt de opvallende stem van Von Lmo zelf natuurlijk ook aan bij.

Want die heb ik de eerste luisterbeurten onderschat. Ik zag de zang als iets dat de prima instrumentatie niet verpestte, maar ook niet veel toevoegde. Het was toch een beetje saai, het klonk me ook wat emotieloos in de oren en hij leek niet echt een eigen gezicht te hebben. Dat is inmiddels flink verandert: Von Lmo zingt hier juist vol passie! Een enkele keer schreeuwt hij het haast uit. Dan weer praat hij meer, maar weet je moeiteloos mee te slepen in zijn absurde verhalen uit zijn absurde wereld met zijn prachtige, rauwe stem.

Opvallend is ook hoe constant het album is. Hierdoor lijkt het album aan het begin te verzanden in een verzameling van dezelfde nummers, waardoor de verveling dreigt toe te slaan. Wie echter vaker luistert ontdekt dat elk nummer wel degelijk een heel eigen gezicht heeft: dan weer heb je een nummer vol ironische vrolijkheid te pakken, dan weer een duister en verontrustend nummer. Favorieten zijn ook moeilijk aan te wijzen, elk nummer heeft zijn eigen kracht.

Dit album dendert als een gestoorde trein vol emotie over je heen. Rauw, vol passie, gestoord en verschrikkelijk lekker. Hoe vaker ik het luister, hoe beter hij bevalt. Wie weet dus waar het schip strand met dit album, ik ben er nog lang niet mee klaar. Misschien stijgt hij nog wel verder in mijn waardering, want een groeibriljantje is het absoluut.