Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Teunnis:

Electronic en dance: ik weet het jongens, ik moet er nog veel van leren kennen. Teunnis hielp me alvast een stap in de goede richting door met een invloedrijk pioniersalbum op te proppen te komen in mijn topic. Manuel Göttsching ken ik als de gitarist van de krautrockband Ash Ra Tempel, van wie ik dan weer het debuutalbum ken. Dat album vond ik altijd moeilijk te verteren, lange nummers waarin veel gebeurt maar waarop moeilijk grip te krijgen is (zal het binnenkort weer eens proberen, het is lang geleden dat ik dat album voor het laatst hoorde). Wat dat betreft is dit soloalbum een stuk overzichtelijker.

Dat zeg ik omdat het concept en de structuur heel duidelijk is. Het belangrijkste onderdelen van dit album zijn het electronicriffje, de percussie en de bas, die zich allen 60 minuten lang op exact dezelfde manier herhalen. Het is de basis waar Manuel van alles omheen gebouwd heeft. Dat betekent niet dat je het album in no time kent, want er gebeurt heel erg veel. Op de eerst helft van het album is dit allemaal puur elektronisch, op de tweede helft pakt Manuel Göttsching zijn gitaar erbij om met speels en relaxt overkomend bluesspel voor wat nodige variatie te zorgen.

Maar toch, hoeveel er ook moge gebeuren: er is toch zestig minuten lang herhaling. En dan is de grote vraag: blijf je zo lang geboeid, of slaat de verveling op den duur toch toe? Dat verschilt een beetje hoe ik dit beluister. Als ik mijn koptelefoon opdoe en zestig minuten lang alleen op dit album geconcentreerd wil blijven, wordt dat lastig. Dan komt de verveling inderdaad op gegeven moment een om de hoek kijken, hoe hoog het niveau van de muziek an sich ook is. Doe ik er wel iets naast, zoals nu het typen van dit stuk, dan is het heerlijke muziek die ook geen moment verveelt, zelfs al besteedt je er flink veel aandacht aan. En dus is het antwoord op de ‘grote vraag’ geen eenduidige.

Vaststaat dat dit geweldig interessante muziek is waar ik erg kan van genieten, maar 60 minuten lang mijn aandacht erbij houden is veel te veel gevraagd. Aan de andere kant: dat is bij veel muziek zo. Het cijfer zal dan ook niet tegenvallen. Daarnaast ben ik blij wat meer kennis op te hebben gedaan over het genre door een echte pionier aan het werk te horen. Want allemachtig: dit komt uit de jaren 80?! Als je me vertelt had dat het uit 2010 kwam had ik je zonder enige twijfel geloofd.

3,5*

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Vandaag het allerlaatste album uit deze shortlist, een album van Marduk.

En dat is een band waar ik nog nooit van gehoord had. Nou lijkt het er niet op dat dit een grootheid is, dus ik hoef me daar hopelijk niet voor te schamen, al zal dit in bepaalde kringen best een vrij bekende naam kunnen zijn. Waar het om gaat is de muziek en daar had ik op basis van de hoes en het jaartal toch wel een bepaald beeld bij: black metal met een typische 90's sound waarin nauwelijks plaats is voor adempauzes. Het is een beetje hokje Mayhem, dunkt me. Dat beeld bleek te kloppen.

Waar hedendaagse black metal ook behoorlijk hard kan gaan, heeft het subgenre zich over het algemeen toch een heel andere sound aangemeten. Vaak is er veel ruimte voor rustige stukken en lange instrumentale partijen, opbouwen en herhaling. Deze muziek is echter heel anders. De manier waarop dit album er aan het begin in knalt is daar exemplarisch voor. Oké, er zijn wel nummers en stukken waarop Marduk het wat rustiger aandoet, het atmosferische titelnummer bijvoorbeeld, maar over het algemeen dendert de band door hun nummers heen alsof de Duivel zelf ze op de hielen zit. En dat is precies hoe dit album aanvoelt: geen dreigende trip door de ziel, maar het gevoel dat je door een woud rent dat in lichtelaaie staat, op de vlucht voor monsters en demonen die je geen seconde met rust laten.

Waar ik naartoe wil is dat ik dit type black metal doorgaans goed kan waarderen, maar vaak niet echt top vind. Dat dacht ik tot ik dit album tegenkwam, tenminste. Want wat is dit een partij loeisterke nummers. Voor elk bandlid niets dan lof voor de rol die hij vervult. De drummer weet precies wanneer hij een rustige vibe neer moet zetten en wanneer hij zijn drumstel tot moes moet meppen, de gitarist kan zowel meesterlijk sfeer zetten als briljante beukriffs afleveren terwijl de bas op de basis van strak spel voorziet. En dan tillen de vuige vocalen, die over lijken te lopen van haat en agressie, de boel nog eens naar een hoger plan. Nummer voor nummer is dit genieten. De tracks zitten goed en met oog voor detail in elkaar waardoor elk nummer als een huis staat, zeker ook los van de albumcontext. Hoogtepunt is voor mij Materialized in Stone, met kippenvelopwekkend gitaarwerk, dat misschien wel één van de beste metaltracks is die ik ken.

Het moge duidelijk zijn dat dit album me uitstekend bevalt. Tevens heeft het me laten zien dat dit soort metal wel degelijk muziek voortgebracht heeft die voor mij persoonlijk met de top meekan, daar waar ik eerst anders vermoedde. Ik zal in de toekomst zeker ook op zoek gaan naar meer uit deze hoek.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik vind dit een erg sterk album, ik had het dan ook zeker toegejuicht als je keuze hier op gevallen was. We weten inmiddels echter al dat het deze niet gaat worden. Dat is niet erg, want er staan nog sterkere albums in je shortlist, maar deze had zeker niet misstaan.

Ik was groot fan van MGMT's Oracular Spectacular. Ik keek toentertijd dan ook enorm uit naar dit nieuwe album van ze. Zodra het uit was meteen gedownload en naarstig op zoek gegaan naar een volgend heerlijk deuntje als Kids of Electric Feel. Ik kwam bedrogen uit. Jammer, ik was behoorlijk teleurgesteld.

Toch nog maar een paar keer geluisterd. Het viel eigenlijk wel mee allemaal. Dat er geen nummer echt heel erg uitsprong, vond ik wel jammer, ik kon er niet zoveel mee. Nog maar een paar keer geluisterd en toen viel het ineens op zijn plaats: dit was nog beter dan Oracular Spectacular!

Congratulations klinkt als een soort samenvatting van de afgelopen muziekdecennia, ongelooflijk hoeveel invloeden dit album heeft. Desondanks past het allemaal wel bij elkaar, zo bewijst bijvoorbeeld het geniale Siberian Breaks, wat eigenlijk uit losse nummers bestaat, die wel allemaal naadloos in elkaar overgaan zodat het toch een prachtig geheel wordt. Als je het vaker luistert, valt het je op dat er wel degelijk aanstekelijke deuntjes inzitten, ze zijn alleen wat moeilijker te vinden dan de dikke elektronische deuntjes op Oracular Spectacular. Het gaat van vrolijk (Brian Eno), tot mooi, (Congratulations), tot lichtelijk gestoord (Flash Delirium) of gewoon combinaties daarvan. Je wordt gebombardeerd met parel na parel die stuk voor stuk weer heel anders zijn, maar toch bij elkaar passen. Na het heerlijke applausje aan het einde van het nummer 'Congratulations' blijf ik nog even tevreden nagenieten.

Je kunt veel van deze jongens zeggen, maar niet dat ze commercieel zijn. Je zou je eerder gaan afvragen of ze niet geforceerd niet-commercieel zijn. Heerlijke plaat, ik kan niet wachten op wat ze de volgende keer in petto hebben.

Het is niet wat veel mensen verwachtten te krijgen van MGMT, ik denk dat een hoop mensen niet de tijd hebben genomen die ik ervoor heb genomen, want ik vind het cijfer toch een beetje aan de lage kant voor zo'n meesterwerk. Maar goed, wie ben ik

MGMT - Oracular Spectacular was zo'n plaat die ik ongeveer een jaar geleden ontdekte, dankzij de top 100 van 'The Pirate Bay'. Ik werd erdoor verrast, het was apart, maar toch vond ik het bijzonder goed. Ik had toen nog nooit één hitje ergens anders gehoord, dus ja, Kids sprong er wel meteen uit. Die toen heel vaak gedraaid, langzaam ook de andere nummers. Vond het geweldig. Toendertijd vond ik het heel wat, in mijn ogen was het een enorm onbekende plaatje wat ik ontdekt had (nu weet ik wel beter ). Heb hem toen uiteindelijk zelfs op CD gekocht.

Net weer eens geluisterd en ik ben nog steeds blij met deze aankoop. Als je het een tijdje niet gehoord hebt is zelfs Kids weer leuk. Het blijft voor mij van begin tot eind (ja, dus niet alleen het begin) een geweldige plaat, mijn favoriete nummer is: The Youth. Geen enkel zwak nummer, stuk voor stuk hebben ze iets aparts en zijn ze uniek. Ondanks dat ik nu veel meer van muziek weet, blijft dit als een huis overeind staan. Ik verhoog hem direct weer met een halfje, gigantisch sterke plaat waar ik nog lang van zal genieten.

Ik heb het album nu ook geluisterd. Tamelijk vermakelijke pop-muziek, uiteraard niets vergeleken met de oude Michael, maar dat verwachtte ik ook totaal niet te krijgen. Het zijn vooral erg makkelijke pop-liedjes die wel erg goed in het gehoor liggen. Het niveau ligt niet veel hoger dan die van veel huidige pop-artiesten, hoewel ik dit liever hoor dan bijvoorbeeld Rihanna. Het is redelijk gemiddelde en simpele pop-muziek en laat ik nou niet zo van dit soort pop-muziek houden (tenzij het natuurlijk van erg hoog niveau is, zoals MJ dat ooit afleverde). Verder viel 50 Cent me trouwens nog wel mee, hoewel hij natuurlijk niet erg goed was.

Al met al 2*, en dat is dan echt voor de kwaliteit van de muziek. Het is me allemaal te gemakkelijk en overgeproduceerd. Ik kan me trouwens goed voorstellen dat MJ fans hier wel van kunnen genieten, zo heb ik hem dus voor mijn zusje gepindakaast en die vond het natuurlijk wel vermakelijk, ook al vond zelfs zij het wel erg gemakkelijk allemaal (terwijl ze wel graag naar bijvoorbeeld Rihanna en dat soort muziek luistert).

Kijk naar de albumhoes, kijk naar de genreaanduiding en kijk naar de artiestennaam. Krijg je een beeld wat voor muziek dit zou kunnen zijn? Dat is exact wat het is. Een 72 jaar oude, zwarte man met helemaal niets anders dan zijn stem en zijn gitaar die zijn hart lucht. In vrij simpele bewoordingen bezingt John de zorgen, dromen, ellende maar ook hoop van de gewone, arme Amerikaan.

De teksten bevatten veel herhaling en zijn vaak kernachtig, er wordt gezegd wat gezegd moet worden om het beeld te schetsen of de boodschap duidelijk te maken. Uiteraard draait het vaak om liefde, het dromen over een vrouw of het uitzitten van een tijd zonder je geliefde. Weinig poespas dus, iets dat ook geldt voor de instrumentale begeleiding. Slechts een akoestische gitaar, sober gespeeld door Mississippi John Hurt en de perfecte begeleiding voor zijn zang. En zo past het muzikale totaalplaatje helemaal bij de verhalen die verteld worden: alles klinkt sober, maar daardoor ook heel eerlijk. Zelfs de levensloop van de beste man past erbij: hij leidde een rustig leven op een boerderij, had een vrouw en veertien (!) kinderen en schreef zijn liedjes in eerste instantie gewoon als vermaak voor de buurt. Min of meer per toeval werd hij ontdekt, waarna hij in 1928 wat werk uitbracht, compleet werd vergeten en later weer herontdekt werd toen bij het publiek halverwege de sixties de country blues ineens weer populair werd. Ook deze carrière duurde maar kort, simpelweg vanwege Johns inmiddels hoge leeftijd.

Deze ‘Last Sessions’ heten niet voor niets zo: het zijn daadwerkelijk zijn laatste sessies, wat het geheel nog eens een extra lading geeft. Zijn enigszins onvaste stem klinkt oud en zijn zware ademhaling is geregeld gewoon te horen op de track. Het geeft het album wel weer iets extra’s, het doet het nog eerlijker klinken. Wie op zoek is naar pure muziek: veel puurder dan dit ga je het niet vinden. Volledig pretentieloze blues, gezongen door een oude man met uistekende gitaarvaardigheden en een duidelijke passie voor wat hij doet. Ergens is het wel te vergelijken met de American Recordings van Johnny Cash, die bij dat project ongetwijfeld geïnspireerd zal zijn door projecten als deze.

Deze muziek en de sfeer die eromheen hangt bevalt me, al moet ik toegeven ook niet diep geroerd te zijn. Wel is de muziek gewoon fijn, tevens intrigeert het me wel degelijk. De simpliciteit, de rauwheid, het pure: de nummers zijn volgens mij ook gewoon in één take opgenomen, aangezien je nog weleens wat gitaarbuzz hoort, of een te hard aangeslagen snaar. Dit trekt mij bijvoorbeeld ook aan bij emo, een genre dat hier misschien mijlenver vanaf ligt, maar op dit punt eenzelfde filosofie kent. Passie voor virtuositeit (al schijnt John een geweldig gitarist geweest te zijn). Ik zal ongetwijfeld eens meer uit deze hoek gaan opzoeken.

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Na de Zweedse band Shining blijven we nog even in Scandinavië met de het album Verisäkeet van Moonsorrow.

En dat was me nogal een kluif. De allereerste keer dat ik dit album beluisterde vond ik het namelijk vreselijk. De standaard metalelementen (gitaar-, bas-, en drumwerk) waren in orde, evenals de zang. Maar de ‘folkelementen’, die mij gewoon in de oren klonken als afgrijselijke en ontzettend cheesy piratenriedeltjes, deden zo’n beetje alles wat dit album goed maakt teniet. Ik irriteerde me er werkelijk rot aan, evenals aan de lage mannenkoren die me ook enorm tegenstonden.

Ik had het dus al min of meer afgeschreven voor mezelf, maar ja: wil ik een fatsoenlijke bespreking kunnen geven en dat lukt natuurlijk niet na één luisterbeurt. Dus met enige tegenzin zette ik hem een tweede keer op. Tot mijn stomme verbazing bleek dat ik me veel minder stoorde aan de ‘piratenriedeltjes’: ze zijn juist wel aardig voor de afwisseling.

Waar dit mee te maken had weet ik niet, misschien mijn mindstate op het moment van de eerste luisterbeurt, of gewoon dat ik er al een beetje aan gewend was geraakt, maar vaststaat dat ik nu nog steeds weinig grote problemen meer heb met het album. Dat neemt niet weg dat ze her en der nog steeds wat te ver gaan met hun piratengedoe. Neem nu Kaiku (na het stuk met dat geweldige, valse fluitje), waar het net is of ze elk moment ‘yo ho, yo ho’ kunnen gaan zingen terwijl op de achtergrond te horen is hoe iemand rum weg klokt en iemand ‘arrrr’ roept. En zo zijn er nog wel wat momenten: vooral de koren irriteren mij soms. Maar verder kan ik me met het grootste deel erg goed vermaken: het gitaarspel is dik in orde en ook over de zanger ben ik zeer te spreken – vooral zijn emotionele uithalen zijn bij wijlen werkelijk fantastisch.

En toch is er dus wel degelijk wat op dit album aan te merken. Naast wat ik al eerder genoemd heb vind ik het met zijn 70 minuten ook wat te lang duren. Desondanks is het fijn luistermateriaal en zit het sterk in elkaar. Een voldoende is dan ook meer dan terecht, maar helaas verdient dit album voor mij ook niet veel meer dan dat.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Tot nu toe vind ik dit het minste album dat ik ben tegengekomen in je shortlist. Wellicht groeit deze in de toekomst nog, maar ik zou het op het moment toch een beetje jammer vinden als deze het zou winnen van al dat moois dat verder in je lijst staat.