Ages, een solo-album van de grote man achter Tangerine Dream: Edgar Froese. De albumtitel doet mij denken aan 'Zeit' en ook de hoes is grauw en grijs. Hierdoor wordt je eigenlijk op het verkeerde been gezet, de muziek zelf is juist erg kleurrijk.

Mij doet de muziek me denken aan een soort hemel waarin zich God(en) en Engelen bevinden; het heeft iets hemels, iets groots, iets sprookjesachtig. Een paradijs in de wolken. Dit paradijs komt het beste tot zijn recht met de koptelefoon, zodat je zoveel mogelijk van de geluiden op kunt vangen, want er gebeurt veel.

Mijn favoriete nummer is duidelijk Icarus, een echt hemels nummer. Hierin zijn de Engelen zelf te horen. Het is een 9 minuten lang meesterwerk. Het begint met een prachtige bas, gevolgd door mysterieuze electronica waarna de Engelenzang direct begint. Werkelijk heerlijk hoe dit nummer zich opbouwt totdat uiteindelijk een geweldige gitaar zich erbij voegt om het hemelse plaatje af te maken.

Ook zijn er nummers als Era Of The Slaves, die bij de intro net zo paradijselijk aanvoelt als Icarus, maar waar al gauw de spanning voelbaar wordt. Je krijgt het gevoel dat er iets nadert, wat het is zul je nooit weten. Zelfs de zorgeloze (en erg mooie) fluit kan deze spanning niet verbergen. Zo zijn er meer nummers op dit album waarin de spanning duidelijk voelbaar is. Het is niet allemaal even hemels. Wel heel erg mooi.

Het album heeft wel een nadeel: het is wel heel erg lang. Het is prachtige muziek, maar het is wel een hele zit om het in één keer uit te zitten. Bij een album dat zo lang duurt moet ik wat meer afwisseling hebben, want het lukt me niet om hier de volle tijd mijn aandacht bij te houden. Niet alle nummers zijn even geweldige als Icarus, hoewel alle nummers me wel bevallen. Er had wat mij betreft best wat afgekund, dan was mijn cijfer nog hoger geworden.

Al met al een absoluut top album, ik had het alleen graag iets korter gezien. Toch een dikke 4*

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Na achtereenvolgens in Zweden en Finland te zijn geweest komen we nu aan in het altijd gezellige Noorwegen van Enslaved, een band die al een aardig poosje meedraait, maar, als we zijn shortlist mogen geloven, volgens AOVV zijn beste album pas in 2010 uitbracht.

Het betreft een, vergeleken met de meeste albums uit AOVV's shortlist tot nu toe, redelijk rechttoe rechtaan metalalbum. Het bevat geen in het oog springende elementen die deze band een geheel uniek geluid of iets opvallends geeft. Dit is niet als negatief punt bedoeld, maar gewoon een constatering. Dit heeft ook gevolgen voor mijn persoonlijke beleving: het is geen plaat waarbij je depressief gaat zitten zijn, zoals bij V: Halmstad van Shining de bedoeling is, en het is ook zeker niet bedoeld om bij weg te dromen, zoals bij Lapsus van Light Bearer (beide albums die ik al besproken heb). Nee, dit is zo'n echt lekker album waarbij je het liefst de hele tijd wil headbangen. Bij wijze van spreken dan.

Voordat jullie denken dat het hier dus om een ordinaire ragplaat gaat: nee, dat is ook weer niet het geval. Er is wel degelijk erg goed nagedacht over de composities, het plaatsen van rustpunten en het gebruik maken van enkele intermezzo's. Het is dan ook geen album waarbij het tempo continu erg hoog ligt, er zijn ook momenten waarbij je gewoon even op adem mag komen van Enslaved, zoals bij dit soort metalbands altijd wel het geval is.

Voor het geval dit nog niet duidelijk was: instrumentaal is dit lekker. Er komen een paar geweldige riffs voorbij, er is voldoende variatie aangebracht door alle bandleden en er wordt strak gespeeld. Wie pretendeert een review te schrijven en het niet over de vocalen heeft, moet wel het verkeerde album te horen hebben gekregen. Want die zijn me een partij vet! Vuile maar vooral zeer krachtige rochelgebrul, om het zo maar even te noemen. Ze geven de toch al lekkere muziek toch net iets extra's.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik vind het nu al erg goed, maar ook weer niet magistraal. Wel heb ik het gevoel dat ik nog niet klaar ben met deze muziek. Wellicht verander ik mijn cijfer binnenkort nog en ga ik hem nog beter waarderen dan ik nu al doe. Voor nu vind ik het album net niet speciaal genoeg om met blijdschap in je top 10 te onthalen, het haalt het niet bij enkele andere albums uit je shortlist wat mij betreft, al is het zeker erg gaaf.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Masimo:

Van een zomers soulalbum via loeiharde harsh noise naar depressieve screamohardcore, om vervolgens in het oerwoud van de Bahama’s te belanden: tot nu toe vermaak ik me opperbest met dit topic

Maar goed, muziek van de Bahama’s dus, waarvandaan een charismatische Caribische man ons toezingt. Hierin wordt hij begeleidt door vaak erg werelds (als in het genre) aandoende instrumentatie, waarbij een breed pallet aan percussie-instrumenten en de akoestische gitaar de boventoon voeren. De naam Dr. John heb ik verschillende keren voorbij zien komen in verband met dit album als het gaat om de zang. Nu ken ik nog geen muziek van hem (staat wel op de ‘to listen’ lijst, zeker na het beluisteren van dit album ), dus daar kan ik hem niet mee vergelijken. De enige waar ik enige associaties mee heb is Bob Marley. Dit komt deels vanwege Exuma's tongval, maar ook gewoon vanwege zijn stem. Toch prefereer ik puur qua stem Exuma boven Bob Marley, omdat hij in mijn beleving wat gepassioneerder en geëmotioneerder klinkt dan Bob Marley meestal klinkt.

Met deze stem weet hij mij op Dambala, mijn favoriet van dit album en van huizenhoog niveau, diep te raken. Echt een meesterlijk nummer: puur vanwege dit ene nummer is dit al moeite van het beluisteren waard. Dit album heeft echter nog wel meer te bieden dan Dambala: Dit album bestaat uit meer dan prima muziek. Wat er vooral zo fijn aan is, is de sfeer, al is die niet altijd even gemakkelijk. Met name Seance in the Sixth Fret, dat begint met een soort huilgeluiden en snikken en eindigt met een schreeuwende Exuma, doet ietwat vreemd aan. Verder doet deze muziek je toch op een exotische plek wanen. Waar dat precies is mag je zelf invullen, ik zie deze man zo in het oerwoud zitten met een groep muzikanten om hem heen, maar ook op een rotsblok bij de zee of in een dorp, bij een kampvuur. Niet in een luxe appartement met vloerverwarming in elk geval, al zou deze muziek daar bij wijze van spreken best opgenomen kunnen zijn uiteraard.

Toch is er wel degelijk een minpuntje. Zo besluit Exuma op Junkanoo het oerwoud (of het strand, zo u wilt) te verlaten en een voetbalveld op te gaan. Nu weet ik niet hoe hoog de Bahama’s op de wereldranglijst staan als het om voetbal gaat, maar als dat niet zo hoog is zou het me niet verbazen. De spelers luisteren namelijk zeer slecht naar de scheidsrechter waardoor die continu op zijn fluitje moet blazen. Ik zou geïrriteerd weglopen, Exuma heeft het opgenomen, er wat percussie en nog wat fluitjes aan toegevoegd en het op zijn album gezet. Nu goed, laat ik niet overdrijven: het is aan te horen, maar ik vind het erg weinig toevoegen aan het geheel. Verder vind ik het album aardig constant, al doet het laatste deel toch wel iets onder voor de eerste drie nummers, en dan met name voor Dambala.

Al met al dus een zeer sfeervol album dat op één missertje na redelijk constant is. Het is een fijne luisterervaring, waarvoor ik Tomas dank. En wie weet gaat dit in de toekomst nog wel meer indruk op me maken. Voor nu in elk geval 3,5*