Dit album is door AOVV aangedragen als Review-Album van de Maand. Het werd ons voorgesteld als 'doodnormaal popalbum'. En ja, dat is het inderdaad. Echte popmuziek zonder fratsen, gezongen door een schattig zangeresje, met een hoofdrol voor de zang en de gitaar. Met zijn korte tijdsduur verwachtte ik een 'gewoon' leuke popplaat die lekker wegluistert.

Helaas blijkt dit niet het geval te zijn: al duurt dit album minder dan een half uur, na 3 nummers heb ik het alweer lang en breed gehad met deze saaie en oubollige popmuziek. Er is werkelijk niets te beleven. Niet dat muziek altijd spannend hoeft te zijn, maar ik vind dit album bijna nergens ook maar enigszins leuk worden. Het enige dat nog wel eens voor wat geinigs wil zorgen is het gitaartje, zo lijken zang en gitaarspel af en toe wel tegen elkaar te hebben, als een soort gesprekje. Helaas weet dit het album lang niet te redden, sterker nog, op die gitaar raak ik ook snel uitgekeken. Wat verder overheerst zijn saaie coupletten en refreinen, al is het prima ingezongen, en instrumentatie waarin heus wel eens een aardig melodietje voorbij komt, maar het weet totaal niet te beklijven. Sterker nog, een enkele keer lopen de rillingen van irritatie zelfs over mijn rug, zoals dat 'hmm hmm, ah ah' in Oh Oh Cheri (wat sowieso een vreselijk irritant nummer is) en zo zijn er meer stukken, meestal gezongen, die ik niet alleen saai vind maar ook nog eens vervelend.

Ik waardeer het dat AOVV ervoor gekozen heeft dit album te kiezen, toch een tamelijk originele keuze, maar helaas is heeft Françoise Hardy mij niet kunnen overtuigen.