Ook bij mij sprak dit album mij aan, het werd beschreven als wat moeilijkere muziek met een sfeertje dat een beetje richting Sigur Rós gaat: echt iets voor mij dus

En ja hoor, dit is inderdaad een album voor mij. Doet dit aan Sigur Rós denken? Een beetje wel ja, zeker aan het begin. Dit door de manier van zingen en omdat het toch dat ijle sfeertje neerzet. Je zou dit album echter tekort doen door te stellen dat het op Sigur Rós lijkt. Het is een wat moeilijker album, met meerdere lagen. Ook worden hier veel meer instrumenten en andere (elektronische) geluiden uit de kast getrokken, die een erg mooi geheel vormen.

Juist door die elektronische geluiden krijgt dit album een heel eigen sfeer. Waar doet dit aan denken? Dat verschilt heel erg, ik vind dat er best wat variatie in dit album te vinden is, ook al blijft de overall sound wel hetzelfde. Af en toe doet dit denken aan de Deense kust, dan weer aan de grasvlaktes, dan weer aan hogere sferen: Het Walhalla? Soms waan je je in de Middeleeuwen, door het gebruik van de klavecimbel bijvoorbeeld, dan ben je niet meer op deze planeet.

Vaststaat verder is dat ze een ongelooflijk goede zangeres hebben, ze heeft echt een engelenstem. Ik kan er geen woord van verstaan, maar dat is niet zo erg, de sfeer wordt erg mooi neergezet, ze draagt de emotie prachtig uit. Daarnaast vind ik dat Finse taaltje wel iets hebben.

Al met al kan ik zeker genieten van dit prachtige album, er is geweldig gebruik gemaakt van elektronica, die perfect past bij de instrumentatie en de engelenstem. Erg mooi album, 4*

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door Don Cappuccino:




Het moge duidelijk zijn: mijn nieuwsgierigheid naar dit album was aangewakkerd naar aanleiding van dergelijke reacties op Don Cappuccino’s tip. Mijn verwachtingen? Een soort gestoorde metal/grindcore in combinatie met jazz. Gezien de quotes hierboven toch niet zo vreemd dat ik dat dacht, lijkt me. Daar ben ik toch wel iets in teleurgesteld: hard gaat dit namelijk, op een aantal gillende saxofonen na (als je dat hard wil noemen), helemaal niet. Teleurgesteld in die zin dat ik toch wel benieuwd was hoe echt harde muziek zou klinken in combinatie met jazz. Misschien maar eens op zoek gaan naar een ander album van Painkiller/John Zorn daarvoor (tips zijn welkom). Overigens is er wel degelijk flink wat gekte te horen, zoals al eerder gezegd zijn er de gillende saxofonen en wat gefreak op de achtergrond is ook weleens hoorbaar (het einde van Ahamkara bijvoorbeeld, het beste stukje van de plaat met die vuile vocalen). Verwacht dus geen vrolijke jazzplaat als je het gaat luisteren, maar qua ‘hardheid’ valt het ontzettend mee.

Maar goed, dat het niet zulke herrie is als verwacht heeft helemaal niets te maken met de kwaliteit van de muziek natuurlijk. Ook wat dat betreft is dit album me niet bijster goed bevallen. Het bestaat voornamelijk uit een geïmproviseerd saxofoonspel, behoorlijk aanwezige percussie en op de achtergrond nog wat instrumenten als bas en gitaar en andere (noise)geluiden. Er is dus ook weinig structuur te vinden. Dat hoeft helemaal niet erg te zijn allemaal, integendeel, maar dit album doet me gewoon niet zoveel. Er zitten wat aardige stukken tussen (grappig genoeg vooral op de twee korte nummers), maar al met al weet het me niet zo te boeien, zeker geen 50 minuten lang. Ik vind het vooral veel gedoe en weinig wol, daardoor wordt het toch een beetje saai. Verder irriteert het me ook niet echt (al zijn er momenten waarop de saxofoon íets te lang doorgilt), maar het laat me allesbehalve 'op het puntje van mijn stoel zitten'. Dan duurt zo’n plaat toch wel erg lang. Derhalve geef ik hier ook geen voldoende voor, al is het echt niet zo dat het een vreselijke plaat is, een lage onvoldoende is het dan ook niet. Live was het misschien zelfs wel indrukwekkend geweest, op deze manier komt het niet helemaal goed over in elk geval.

2,5*

Ook ik leerde Pink Floyd kennen met The Dark Side of The Moon en ook voor mij werd het de groep die de muziek maakte die te horen is van Atom Heart Mother t/m The Wall. Ik hoorde ook pas veel later dat deze megaband ooit een heel ander soort muziek maakte. Gewaagder en experimenteler, minder toegankelijk daardoor, maar in bepaalde kringen zelfs meer gewaardeerd dan het latere werk. De band onder mafkees Syd Barrett.

Ik ben er lang benieuwd naar geweest, maar het is weer zo'n typisch gevalletje 'nog niet aan toegekomen'. Tot nu dus. Gelukkig maar, want het is heerlijke muziek! Psychedelische, dromerige pop/rock die veel meer aan Sgt. Peppers doet denken dan aan hoe Pink Floyd een paar jaar later zou klinken (zoals verwacht, overigens, het is ten slotte ook een ander subgenre). De teksten zijn vaak vreemd en spookjesachtig, op een luchtige manier. Ook muzikaal gezien gebeuren vreemde dingen, maar de uitwerking ervan is niet duister, eerder gewoon wonderbaarlijk. Aan de basis liggen vaak fantastische popliedjes die regelrecht pakkend zijn, waardoor het allemaal lekker wegluistert terwijl het toch een telkens weer verrassende en mysterieuze trip is.

Is het ook beter dan de latere albums? Op dit moment heb ik The Dark Side of the Moon en Wish You Were Here denk ik net een beetje hoger zitten. Opgemerkt moet echter worden dat ik die natuurlijk al veel langer ken en dat het eenvoudigweg nauwelijks te vergelijken is met dit eigenzinnige werkje. Ik beschouw het haast als van een andere band. Toch grappig, dat één van de grootste groepen uit de muziekgeschiedenis zo'n interessant, compleet ander verleden heeft dat een klassieker van een heel ander kaliber en soort heeft opgeleverd.

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)