Die echte sixtiesshizzle. Want natuurlijk hoor ik hier The Beatles, The Kinks en The Beach Boys. Dromerige psychedelische popnummers met volle en veelgelaagde arrangementen. Die vele lagen tillen deze muziek wat mij betreft echt naar een hoger niveau, het is heerlijk om je op te laten nemen in de instrumentatie en te horen hoeveel er gebeurt, alles uiteraard in schijnbaar perfecte harmonie met elkaar en de zang. Daar komt bij dat de liedjes gewoon ontzettend sterk geschreven zijn, zoals ze dat in dit tijdperk zo goed konden.

Voor mijn gevoel is het allemaal nog net wat waziger dan bijvoorbeeld bij The Beatles, er lijkt een nog wat dikkere laag LSD-invloed overheen te liggen. Luister eens naar die totale verdwazing die Natural Harmony oproept, met die toffe, subtiele versnellingen en vertragingen in de muziek en de soundscape-achtige effecten. De naadloze overgang naar Draft Morning, dat uit dezelfde droomwereld komt, is ook zo mooi. Niet dat dit beter is dan The Beatles, maar hierdoor is het gevoel van een muzikale ontdekkingstocht die in een consistente trip is gegoten wel sterker dan bij bijvoorbeeld Sgt. Peppers, iets dat ik altijd erg kan waarderen. Het is een bijzonder knap en sfeervol geheel.

Dieptepunten zijn wat mij betreft niet aanwezig en de hoogtepunten (Wasn't Born to Follow, met die geniale zanglijnen, bijvoorbeeld) ontlopen wat mij betreft het geheel niet zozeer, waardoor het niveau belachelijk constant is. Het album moest wel even groeien bij mij, ik heb het inmiddels ook heel wat keren beluisterd, waardoor het me nu veel meer meesleept en boeit dan ik bij de eerste paar luisterbeurten had verwacht. Een terecht, erg knap gemaakt sixtiesmonument dat je het gevoel geeft dat je in een wazige, kleurrijke en intrigerende droom verzeild bent geraakt en me weer eens doet beseffen wat een goed idee het is om deze lijst door te nemen!

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

Van Can (hier nog The Can genoemd) ken ik de heilige drie-eenheid: Tago Mago, Ege Bamyasi en Future Days. Die eerste vind ik geweldig, de tweede erg goed en de derde zit tegen het geniale aan, zo heerlijk is het. Het is dus wel duidelijk: er is voor mij voldoende reden om benieuwd te zijn naar het debuut, waarop de originele zanger, Malcolm Mooney, nog meedoet.

Monster Movie, getooid met een overigens erg gave hoes, laat duidelijk dezelfde band horen: originele, uitgesponnen rockmuziek met wat experimentjes en onconventionele structuren. Alleen de zang klinkt inderdaad beduidend anders (niet per se veel slechter, al prefereer ik het stemgeluid van Damo Suzuki toch wel een beetje). En ook op dit album is het geregeld genieten van instrumentale passages, zoals het gitaarspel in Mary, Mary So Contrary, de felheid van hoogtepunt Outside My Door, het indrukwekkende drumspel of hoe de gitaar invalt in Yoo Doo Right. Helaas kan ik ook melden dat ik het over het geheel beduidend minder spannend en meeslepend vind dan later werk. Het geheel is in mijn optiek gewoon veel minder sterk. Yoo Doo Right, wat met zijn twintig minuten het hoogtepunt zou moeten zijn, vind ik een zeer aardige trip, maar als je het dan naast Bel Air legt... dan is het toch allemaal beduidend een slag minder goed uitgewerkt en spannend gemusiceerd, waardoor er toch wat taaie momenten inzitten.

Mijn conclusie is dan ook weinig interessant: ik vind het zeer aardig, maar niet geweldig (op prijsnummer Outside My Door na!). De potentie om tot iets groots te komen is overduidelijk hoorbaar (hier zou men een kleine twee jaar later natuurlijk al veel meer van laten zien, op Tago Mago), maar als geheel is het allemaal nog net niet meeslepend genoeg, naar mijn smaak, om in aanmerking te komen voor een hoog cijfer. Overigens denk ik wel dat dit album nog best een stukje kan gaan groeien.

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

In het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’ gaat de desbetreffende user op zoek naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten. Ik heb het tot mijn missie gemaakt de shortlist in zijn geheel door te nemen. Ditmaal een dubbelalbum van een Duitse band die op veel lof kan rekenen. Ook door mij?

Waar ik bij het vorige album uit de shortlist (Lapsus van Light Bearer) voorbij ben gegaan aan een groots opgezet concept, kan men daar hier nauwelijks omheen. De titels bestaan stuk voor stuk uit periodes van de geologische tijdsschaal, allen uit het precambrium (niet geheel toevallig de naam van de albumtitel). Verder laat de cover een beeld zien dat doet denken aan een gesmolten stuk steen of een lavakamer: ook iets dat verband houdt met het ontstaan en de ontwikkeling van de Aarde.

Waar de meeste dubbelalbums uit twee albums bestaan van ongeveer eenzelfde lengte, is dat hier zeker niet het geval. Cd 1 duurt namelijk een flink stuk korter dan cd 2. Het begint bij Hadean (voor het gemak hou ik de Engelse termen aan), de periode waarin de Aarde ontstond en de eerste gesteentes zich vormden, tot het Neoarchaean, toen de Aarde voor het eerst een echte korst kreeg. Roerige tijden dus voor de Aarde, en dat is te merken in de muziek. Het eerste schijfje bestaat namelijk vooral uit nietsontziende no nonsense metal die heerlijk door de koptelefoon knalt. IJzersterke riffs, die niet zelden aan Meshuggah doen denken, spelen hier de hoofdrol, maar de rol van het prima drumwerk en sterke vocalen mag niet onderschat worden. Her en der is er wat van dat echte technische spel te horen waar ik niet zo dol op ben, maar daar kan ik me hier niet aan storen.

Lekkere muziek dus, maar het valt in het niet bij wat cd 2 te bieden heeft. Want daar wordt het pas écht interessant. En lastig te beschrijven. Deze cd beslaat een nog veel ingewikkeldere tijd, van de tijd waarin op Aarde de mogelijkheid ontstond om leven te vormen doordat er zuurstof in de lucht komt (dit gebeurde in het Palaeoproterozoic) tot de periode waaruit de eerste eenvoudige fossielen stammen (dit betreft het Neoproterozoic). Dat dit proces ingewikkeld is en zowel extreem roerige als stabiele en rustige periodes heeft gekend hoef ik jullie niet te vertellen. En anders doet The Ocean het wel met een haast monumentaal muziekstuk waarin zoveel gebeurt dat het haast geen doen is om er een goede beschrijving van te geven. Schitterende rustige passages met een heel arsenaal aan instrumenten, met onder andere usual suspects als de viool en de piano, maar ook een glockenspiel, worden afgewisseld met gitaargeweld boordevol heerlijke riffs en melodieën. Overigens sluit het één het andere niet uit: de viool en de gitaar zijn bijvoorbeeld ook geregeld tegelijk te horen. Ook in de vocalen is er flinke afwisseling: de brute grunts, ijzige screams en cleane vocalen zijn allemaal even goed uitgevoerd. Ingewikkelde muziek dus, die overigens nergens bombastisch wordt omdat meestal niet al teveel instrumenten tegelijk spelen, een pluspunt wat mij betreft. Hierdoor is het ook zeer interessant: men kan er elke keer van alles in ontdekken. Hierdoor is deze cd een ware beleving. Weer een hoog cijfer dus, je hebt wel smaak AOVV

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik heb het woord ‘monumentaal’ al in de mond genomen, dit is een werkje dat dusdanig interessant en goed uitgevoerd is dat het niet je top 10 zou misstaan. Het is haast jammer van de al prima eerste cd, die onder doet voor de geweldige tweede, maar aan de andere kant zou dan het gave concept (dat overigens in de teksten helemaal niet voorkomt als ik het goed begrijp, ook wel weer grappig) weer teniet zijn gedaan. Hoe dan ook: zo is het ook al een geweldig album.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door ArthurDZ:

Na al dat moeilijke gedoe in dit topic werd het eens tijd voor een heel ‘normaal’ album, aldus ArthurDZ. Het werd het debuut van the Shins: ‘Oh, Inverted World’. De bandnaam komt me bekend voor en gezien de populariteit van de albums op MusicMeter lijkt me dat niet zo vreemd: het blijkt een vrij grote band te zijn. Nummers ervan kende ik er echter niet (voor zover ik weet, hebben ze hits gehad?). Het werd dus tijd om daar eens verandering in te brengen!

Van die ‘normale’ poprock bandjes, daar heb je er bijzonder veel van. Ook the Shins zou ik tot die groep (oké, oké, de term is vaag, ik weet het, maar je begrijpt hopelijk wat ik bedoel ) willen rekenen. Dit hoeft echter totaal niet erg te zijn als de band maar voldoet aan het volgende criterium: leuke muziek maken!

En dat doen ze hoor: Zomerse liedjes die opvallen door het brede pallet aan instrumenten en elektronische geluidjes waar ze zich van bedienen. Kort (slechts zo’n 33 minuten!) maar absoluut krachtig als het gaat om vermaak. Door de leadzanger met zijn hoge stemgeluid en de samenzang doet het mij sterk aan the Beach Boys denken, waar ze overduidelijk een groot deel van de mosterd vandaan hebben gehaald. Geen gezeik, gewoon leuke riffjes, fijne melodietjes en mooie zanglijnen schrijven en spelen.

Of het mij ook benieuwd heeft gemaakt naar de volgende albums, die volgens enkelen veel sterker zijn? Enerzijds een beetje, anderzijds heeft het nou ook weer niet een dusdanige indruk gemaakt dat ik al mijn andere muzikale plannen ervoor opzij wil zetten: Wellicht komt het ooit. Tot die tijd staan hier absoluut een paar nummers op die het erg goed zouden doen in een zomer playlist. Zorgeloosheid op een schrijfje. 3,5*

Ik kende The Stranglers eigenlijk alleen maar van Golden Brown, wat echt een meesterlijk nummer is. Dit album bewijst dat dit een band is met veel meer in zijn mars, de enorme veelzijdigheid van de band is op dit album goed te horen. Geweldige basspartijen en geniale keyboardloopjes, die enorm veelzijdig worden ingezet, tekenen dit album. Ook de manier van zingen is bijzonder variërend.

Het begint al bij Longships, een ietwat chaotisch maar zeer opzwepend nummer. Geweldig drumwerk en een keyboard die er schijnbaar willekeurig doorheen loopt, toch past het bij elkaar. Erg goede intro op wat nog komen gaat.

The Raven is meteen één van mijn favorieten van dit album, dat keyboard We worden hier getrakteerd op erg goede zang, die er perfect bijpast. Ik krijg er een beetje een dubbel gevoel bij, aan de ene kant maakt het keyboard het erg vrolijk, maar er gaat ook iets dreigends vanuit.

Bij Dead Los Angeles meende ik The Doors te horen, zowel het keyboard als de lage stem van de zanger doen hier heel erg aan denken. De bas is wederom erg sterk, samen met het keyboard wordt de zang hier echt perfect begeleidt. De 'keyboardsolo' doet dan weer wat minder aan The Doors denken.

Bij Ice doet het keyboard me weer denken aan een oud computerspelletje, door de snelheid van het loopje. Dit nummer klinkt weer een stuk frisser dan Dead Los Angeles. De bas doet het wederom geweldig.

Baroque Bordello doet in eerst instantie inderdaad exotisch aan. Het is vrij vrolijk, hoewel het 'ohhh het' toch weer wat dreigends geeft. Het andere keyboardloopje dat na ongeveer 2/3 begint te spelen is ook heel erg goed.

Nuclear Device is wederom een nummer die een applausje verdient. Een beetje een vreemde intro, waarna een snel, weer bijna vrolijk keyboard, die me weer aan een oude arcade machine doet denken, begint te spelen. De manier van zingen is hier weer anders dan voorheen. Weer een nummer wat me dubbele gevoelens geeft, de zang is dreigend maar het achtergrondkoortje maakt het weer vrolijk. Wederom een prachtige keyboardsolo na het midden. Goed refrein.

Shah, Shah a Go Go, aparte opening, daarna begint de bas weer geweldig. De gitaar valt in dit nummer voor het eerste echt op terwijl het keyboard hier wat meer op de achtergrond treedt. De zang lijkt hier weer op dat van The Doors, de muziek zelf niet echt.

Don't Bring Harry wordt prachtig begeleidt door een piano, het meest ingetogen nummer van het album. Melancholie ten top, ook door de manier van zingen. Ook hier valt op hoe goed dit in elkaar zit, hoe goed alle instrumenten op elkaar zijn afgestemd, zoals op de rest van het album. Eén van de beste nummers van dit album, The Stranglers laten zien dat ze weten hoe ze een echt mooi nummer moeten maken.

Dan worden we direct teruggegooid naar het snellere werk met Duchess, dat weer lekker vrolijk is. Dat roffeltje is echt heerlijk, de drums doen het hier verder ook geweldig.

Meninblack is een vreemd nummer, het begint al met die vervormde stem: 'We are here to destroy'. Beangstigend nummer, ook de instrumentatie ondersteunt dit gevoel perfect, de dreigende drums, het vage keyboardgebruik. Die lach (als dat het is) geeft me de rillingen. Je moet ervan houden, ik hou er niet van.

Genetix begint meteen met een fijn staaltje drumwerk, dan voegt de gitaar zich erbij. Heerlijke psychedelie. Het drumwerk blijft fenomenaal. Het keyboard heeft hier iets mysterieus. Door de combinatie heeft het iets drammerigs, als een woeste oorlogsdans. Goede afsluiter van een erg goed album.

The Raven is een enorm veelzijdig album, waarin met name keyboard en stem erg verschillend ingezet worden. Als je me dit album had laten horen had ik nooit kunnen raden dat dit de band is die Golden Brown heeft gemaakt. Al met al vond ik het erg goed, nogmaals complimenten voor deze keuze dazzler, deze verdiende inderdaad meer aandacht.

4*

(Ik heb nu toch zin gekregen in Golden Brown )

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door bennerd:

Bennerd beschreef het juist: een kruising tussen hardcore, screamo en een vleugje emo. Een kruising ook die me erg goed is bevallen: dit is een erg sterk album! Ik prefereer screamo boven hardcore omdat ik de screamovocalen vaak stukken mooier vind dan die van hardcore albums, er wordt veel meer emotie in gelegd, er klinkt meer wanhoop in door. De zanger op dit album combineert hardcore- en screamovocalen eigenlijk: het zijn geen echte ‘screams’ (niet dat de zanger niet schreeuwt ) maar het ‘screamorandje’ zit er onmiskenbaar aan. Dit is voor mij absoluut een pluspunt. Overigens is de zanger opvallend goed te verstaan en daardoor gewoon prima te volgen (iets wat toch wel een rariteit is binnen zowel de hardcore als de screamo). Ik heb het ‘tekstenboekje’ dan ook niet nodig gehad om af en toe wat van de teksten op te pikken en ik moet zeggen, die zijn inderdaad de moeite waard (en weinig gezellig uiteraard).

Niet alleen de zanger is goed, ook op instrumentaal vlak weet deze band van wanten: alles is zeer strak gespeeld. Mooie melodieën, fijne riffs, goed basspel: allemaal meer dan dik in orde. Een extra compliment voor de geweldige drummer, die hier werkelijk vreselijk goed werk aflevert (Art Official! ). Ook een mooi moment is het wonderschone nummer Condolences, waar de schreeuwen van de zanger gecombineerd worden met niets dan gevoelig pianospel, een combinatie die ik van La Quiete al eens gehoord had en die ook hier niet minder dan fantastisch uitpakt.

Valt er deze band dan helemaal niets te verwijten? Eigenlijk doet deze band inderdaad weinig echt fout. Het enige dat je zou kunnen aanmerken is dat zeook weer niet een erg onderscheidende sound hebben, maar dat maakt mij als je zulke goede muziek maakt geen klap uit. Een fijne tip dus, bedankt! 4*

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door sxesven:

Harsh Noise dus. Voor wie niet bekend is met het genre: er zijn weinig genreaanduidingen die de muziek zo nauwkeurig weten te beschrijven als de term ‘noise’, want dat is doorgaans precies wat het is, al hoeft dat wat mij betreft zeker niet vervelend te zijn. Ook voor dit album geldt dat voor het grootste gedeelte, al dient er wel enige nuancering te worden aangebracht. Wat we hier horen is voornamelijk een soort stuipentrekkende en neurotische noise die af en toe wel wat aan breakcore doet denken (al zal dat wel aan mij liggen) en die vaak verandert. Dan weer hoor je stukjes die aan een wall doen denken, dan is er alleen een zachte ruis te horen, dan weer is het slechts een hoog gepiep. De stuiptrekkende variant voert hier echter de boventoon en vult het grootste gedeelte van dit album. Tegenover al dit geluidsgeweld wordt juist rustige muziek en zelfs stilte geplaatst, als een soort contrast. Vaak worden de twee ook gecombineerd. Zo is er een piano te horen, evenals enkele verschillende soorten ambient-achtige stukken die voor rust zorgen, maar die voor enige vorm van structuur zorgen en melodie aanbrengen waardoor dit album een soort rustpunten kent, al giert de noise er soms gewoon dwars doorheen.

Er zit dus ook een aardige mate van afwisseling in de plaat, waardoor de lengte van 40 minuten, toch niet gering voor zo’n uitdagende plaat, goed vol te houden is. Het is erg interessant door de tegenstelling van subtiele, rustige muziek en vrijwel structuurloze herrie. Deze muziek is echt een ervaring, zoals altijd bij noise, je moet het gewoon over je heen laten komen en op ontdekkingstocht gaan om te ontdekken wat er allemaal gebeurt, al zijn er hier dus ook de meer als traditionele muziek herkenbare stukken om af en toe ‘uit te rusten’. Het is als het ware een soort trip. Je zet de muziek aan en laat je mee laten voeren door deze vrijwel continu aanhoudende stroom rukwinden van noise. Is dat dan fijn, al die herrie? Ik vind van wel. Waarom precies vind ik echter erg lastig om uit te leggen, maar ik heb in deze alinea een poging gedaan. Wel is het muziek waar ik niet altijd even veel zin in heb. De ene keer slaat de verveling toe en denk ik als ik op de helft zit: ik heb hier echt geen zin meer in, terwijl het me de keer daarop juist opvalt hoe snel de tijd eigenlijk gaat en ik het moeiteloos uitzit.

Zowel interessant als concept als als luistervoer. Een sterk HN album dus die me wéér een andere kant van noise heeft laten zien. Ik kan dit erg waarderen, bedankt voor de tip, Sven! Écht hoge punten zie ik aan dit soort muziek toch niet zo snel uitkeren (tot nu toe alleen aan Yasukuni Jinja van the Gerogerigegege, maar dat komt ook omdat die erg kort is). Derhalve krijgt dit album op dit moment 3,5*.

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door hoi123:

Roeland noemde mij een ‘niet heel ervaren waverd’ toen hij deze tip plaatste en daar had hij het woordje ‘heel‘ best weg mogen laten. Het is inderdaad één van die genres waarin ik nog een totale leek ben, en dat terwijl ik een new wave album in mijn top 10 heb staan, namelijk The Modern Dance van Pere Ubu. Zo goed als die laatste is dit album niet, maar het is een heel behoorlijk album.

Ik wil deze bespreking beginnen met een diepe buiging voor East/Jinx/.../Music #1. Want wauw Dat duistere basloopje in combinatie met de gezellige saxofoons, die eigenlijk helemaal niet bij elkaar passen, waarna de boel compleet wordt omgegooid en een briljante melodie tevoorschijn wordt getoverd. Neem de ietwat dramatische maar toch erg fijne zang erbij en je hebt een trip van jewelste. Voor dat nummer alleen al was deze tip de moeite waard.

De rest is ook erg fijn, al wordt het niveau van het eerste nummer niet meer gehaald, al scheelt het niet veel. Dit is een album waarop de basgitaar en de saxofoon de hoofdrol spelen, wat wel verfrissend is aangezien dat toch ook niet alledaags is. De combinatie tussen de basgitaar, die op voortreffelijke wijze een duistere sfeer creëert, en de saxofoon die geregeld aan een gezellig café doet denken, twee dingen die dus totaal niet bij elkaar passen, leveren een apart sfeertje op. Ook de synths leveren een erg sterke bijdrage: bescheiden, maar onmisbaar. De sterke, dramatische zang maakt het geheel compleet. Dit is een geweldig album met een briljante opener en verder niets dan sterk materiaal. Eén van de beste tips van dit topic tot nu toe.

4*

Goblin van Tyler, the Creator. Een album waar ik enorm naar uitkeek vanwege de drie geniale nummers die al te beluisteren waren. Heb dit album nu flink wat beluisterd, waarin het trouwens ook behoorlijk gegroeid is, en heb hier op een paar punten een beetje een dubbel gevoel over.

Allereerst, kwalitatief best een aardig album. Er staan enkele zeer dikke tracks op, Tyler komt ontzettend hard met ontzettend vette lyrics en over het algemeen is het niveau vrij hoog. Maar er is zoveel waarvan ik denk: waarom Tyler? Zoveel dingen waarvan ik denk: had dat anders gedaan en het was beter geweest. Het begint al bij de opening, het titelnummer Goblin. Hier zit Tyler bij een soort psycholoog (die later zijn eigen bewustzijn blijkt te zijn) en hebben een gesprek over zijn problemen. Leuk concept, maar deze track duurt veel te lang! Hij had de helft korter gemoeten, minstens, want na 3 minuten heb ik het allang gehad, mede ook door de beat die na een tijd gaat vervelen.

En dit blijkt het probleem van meer tracks. Neem Radicals, Tyler komt hier vreselijk hard, het refrein vind ik persoonlijk enorm vet, alleen... het duurt gewoon te lang. Waarom wordt er 100x 'you gotta let 'em go' herhaald aan het einde? Dat is gewoon vervelend en volstrekt onnodig, voegt niks toe, ook al wordt er nog wat doorheen gemompeld op gegeven moment.

En zo zijn er nog veel meer van dergelijke dingen. Fish en Window zijn bijvoorbeeld ook vette tracks, maar gewoon te lang. Van dit hele album hadden van mij hele stukken geschrapt kunnen worden. Het wordt gewoon veel te langdradig zo, veelal ook door de best vette, maar niet al te lang interessante beats.

Iets anders is het verlagen van zijn stem. Dit moet de psycholoog/het geweten voorstellen, die vaak voorkomt op het album en de nodige rode draad verschaft. Zoals ik al zei een ontzettend vet concept en voor een groot deel ook goed uitgevoerd, maar soms wordt het gewoon nét iets teveel doorgetrokken en al helemaal als hij met deze stem gaat rappen. Bij een track als Transylvania blijft bij mij daarom ook een beetje een dubbel gevoel hangen. De goede raps en een sterk refrein zorgen voor een vet nummer, maar ik denk dat ik het nog beter had gevonden als hij gewoon in zijn gewone stem had gerapt (refrein is wel erg vet met die stem).

Er is gelukkig ook nog een heleboel goeds te zeggen: Sandwitches, Tron Cat en met name Yonkers zijn loei- en loeihard met geniale teksten en een geweldige productie en ontstijgen het niveau van de rest duidelijk. Over de gehele linie vind ik dit album ook erg sterk met de refreinen. Een nummer als She lijkt er dan weer niet helemaal tussen te passen met de R&B achtige zang op het refrein, maar ik stoor me er niet echt aan. Ik vind het eigenlijk wel fijn voor de afwisseling. Verder vind ik vrijwel alle tracks gewoon erg goed (al hadden ze soms dus korter of iets anders gemoeten om nog vetter te worden) en de gastartiesten doen het ook goed, ze passen er goed bij. Transylvania, Nightmare en Golden zijn zeer sterke tracks, met name de laatste is erg indrukwekkend hoewel het misschien ook net iets te lang duurt. Wat het instrumentale nummer AU79 er dan ineens tussen doet vraag ik mij af, ik vind het weinig tot niets toevoegen en had, ondanks dat ik het niet speciaal slecht vind, geschrapt mogen worden, mede om de lange speelduur te verkorten.

Al met al is het dus best een goed album, maar het is veelal te langdradig en de gehele speelduur dus ook te lang. Dit ligt voor een deel aan de beats bij de lange nummers, die, als ze te lang doorgaan, saai worden. Echter, waren de nummers gewoon kort, dan had ik hier waarschijnlijk geen last van gehad. Ik denk dat Yonkers ook saai zou zijn geworden als het 6 minuten had geduurd, ondanks dat het een vette beat heeft. Dit type beats leent zich gewoon niet voor lange tracks. Ik denk dus dat als er (flink) wat dingen geschrapt waren, die in mijn ogen prima geschrapt hadden kunnen worden, en de lage stem niet zo vaak gebruikt was, dit album onmetelijk vet had kunnen zijn. Het had misschien zelfs rond de 4,5* uit kunnen komen, want de beats zijn in principe vet en op de raps is niets aan te merken. Het geheel duurt gewoon te lang.

Dat is wat mij betreft duidelijk het probleem en zo blijf ik zitten met een ander dubbel gevoel. Het is aan de ene kant best een vet album geworden, met de verwachte sterke raps, rauwe beats en een aardige rode draad, maar wel zwaar beneden mijn verwachting. Ik had gehoopt op een album die minstens de top 5 van mijn eindejaars top 10 zou bestormen, maar nu komt hij er niet eens in. Al met al toch 3,5* waard.