Ik vind dit album echt een heel eigen sfeer hebben, anders dan Kid A. Natuurlijk lijkt het er wel wat op qua stijl, maar waar Kid A me eigenlijk aan het grootse universum doet denken, is dit album beklemmender. Absolute hoogtepunt is You And Whose Army?, de opbouw is fenomenaal, de climax wellicht het beste wat Radiohead heeft voortgebracht? Verdere favorieten zijn Knives Out en Pyramid Song. Wat een tweede Morning Bell aan het oeuvre toevoegt begrijp ik niet, ik vind het een goed nummer, dus het stoort me niet, maar waarom er zo nodig een tweede (bijna dezelfde) versie moest komen, begrijp ik niet zo goed. Verder had ik me echt nog nooit gestoord aan Pulk / Pull Revolving Doors. Integendeel, ik vond het altijd een erg goed nummer. Het is wat vreemd, maar past precies binnen de sfeer van het album.

2011 zou het jaar worden dat er een nieuwe Radiohead uit zou komen. Eén van mijn favoriete bands, dus ik keek er al reikhalzend naar uit voor er ook maar íets over een releasedatum bekend was. Toen ineens, zomaar uit het niets op de dag na de grammy's, was er de aankondiging: een nieuwe Radiohead! Binnen een week! Ik was uiteraard zeer benieuwd.

Toen was het zo ver, een dag eerder dan was aangekondigd, het nieuwe album, The King of Limbs, was te beluisteren. Ik wist niet zo goed wat ik er van moest denken en vond er niet echt veel aan aan het begin. Maar wat wil je, het is Radiohead. Voor al hun albums heb ik flink mijn tijd moeten nemen, dus voor deze was ik dat ook van plan.

De reacties waren toch vrij negatief voor een Radiohead album. Ook ik was aan het hele begin lichtelijk teleurgesteld. Maar na een tijdje begon dit album toch te groeien. Aan het begin leek het één langdradige elektronische brij, na een tijdje hoorde ik steeds meer dat het toch echt de hele band was, steeds meer instrumenten gingen me opvallen. Ik hoorde steeds meer, dit album zit vol details dus er viel van alles te ontdekken. Na een tijdje vond ik hem geweldig! In de tussentijd is deze nog meer gegroeid, niet in de laatste plaats omdat ik hem nu op CD heb en hij dan toch echt nog stukken beter klinkt dan een mp3'tje.

Nummers die er echt bovenuit steken of duidelijk minder zijn heeft dit album wat mij betreft niet, het niveau is verrassend constant. Het is ook een ontzettend goed geheel. Voor een kleine 40 minuten creëert Radiohead genuanceerd een prachtige atmosfeer met dit album, die als een warme deken over je heen valt. Verontrustende muziek is dit allerminst, al zou je dit haast denken bij de albumcover. Nee, in tegenstelling tot wat ik dacht toen ik dit voor het eerst hoorde is dit de lieflijkste Radiohead plaat, die ik als warm en fijn ervaar. De sfeer is weer totaal anders dan op de vorige Radiohead albums. Ik kom er ook elke keer weer moeiteloos doorheen.

Zoals gezegd zit de magie van The King of Limbs hem vooral in de nuance. Dit album zit vol details. Waar dit is eerst anders leek is de band juist prominent aanwezig. Let maar eens op de basgitaar, die bijna elk nummer als ijzersterke vaste waarde aanwezig is, het geweldige drumwerk, het lieflijke, wonderschone gitaartje aan het einde van Separator, de prachtige blazers aan het einde van Codex die mij elke keer weer kippenvel bezorgen en nog veel meer. Dan is er Thom Yorke, wiens zang meer dan ooit één lijkt te zijn met de rest van de muziek. Zijn stem wordt zelfs regelmatig als instrument gebruikt in bijvoorbeeld Give up the Ghost, Separator en het geweldige Feral, die ik instrumentaal zou willen noemen. Zang en instrumentatie passen perfect bij elkaar op dit album.

Al met al dus weer een zeer geslaagd album van Radiohead, die een prachtige sfeer neerzet. Ze trekken weer hun eigen plan en vernieuwen zichzelf hier wederom mee. Waarom mensen hier minder enthousiast over zijn kan ik goed begrijpen, maar ik kan hier ontzettend van genieten en dat is voor mij toch het belangrijkste. De perfecte wegdroommuziek.

4,5*

Laatst was ik met mijn vader een beetje zijn elpee collectie aan het doorzoeken. Op gegeven moment liet hij mij een album zien. ''Dit is best onbekend,'' zei hij. Het desbetreffende album was The Path van Ralph Macdonald. Ik zocht het op op MusicMeter, daar stond hij niet op. Op Last.fm stond het album wel, maar dan zonder tracklist. Inderdaad, dit is een onbekend album. Wel ten onrechte, het is een machtig interessant staaltje werk dat Ralph MacDonald, percussionist en song writer, met ons deelt.

Het 17 minuten durende titelnummer vertelt ons het verhaal van de zwarte muziek. We beginnen in Afrika, bij een primitieve stam. Afrikaanse drumritmes en zang zijn te horen. Vervolgens komt het Afrikaans klinkende refrein die we vaker zullen horen. Langzaam maar zeker bouwt dit nummer zich op. We worden over zee gevoerd, naar het Caribisch gebied. Hier ontwikkelt de muziek van de zwarten, inmiddels slaven geworden en levend onder verschrikkelijke omstandigheden, zich. De verschrikkingen uit die tijd komen niet aan bod: het gaat hier om de muziek en nergens anders over. Het refrein die we eerder hoorde komt weer langs, nu in een andere context, maar nog steeds heerlijk exotisch. Hierna gaan wij weer verder, we worden naar de Verenigde Staten gevoerd, waar de muziek zich weer verder ontwikkeld. Onder het juk van de blanken hoor je geweldige dingen ontstaan. De basis van de muziek die wij vandaag luisteren wordt gelegd. Blues komt in beeld, dit ontwikkeld zich door tot jazz en uiteindelijk zelfs funk. Het nummer sluit geweldig af met dat Afrikaanse refrein van eerder, om ons nog even te herinneren waar al deze prachtige muziek eigenlijk vandaan is gekomen.

Dit was pas kant één van de elpee, naast dit veel te onbekende, meesterlijke nummer bevat kant twee nog vier nummers. Ook deze nummers zijn zeer de moeite waard. Het zijn heerlijke, sfeervolle, jazzy nummers waar je lekker bij kan wegdromen. Smoke Rings and Wine bijvoorbeeld heeft een heerlijk knus sfeertje. I Cross My Heart is wat meer uptempo, maar ook een heerlijk warm nummer. Het is eigenlijk één lange, erg mooie saxofoonsolo. It Feels So Good is ook weer een lekker feelgood nummer met een wat exotischer sfeertje dan de eerdere nummers. If I'm Still Around Tomorrow is de perfecte afsluiter. Dit is het enige nummer waarin zang een prominente rol heeft. Het wordt gezongen door Gwen Guthrie, die dit lekker soulvol doet. Al deze nummers hebben echter één ding gemeen: de percussie is erg belangrijk. MacDonald, die de percussie verzorgt, varieert er enorm mee en laat er allerlei kanten van zien, gebruikmakend van een heel scala aan percussie-instrumenten.

Al met al dus een zeer knap gemaakt album met het meesterlijke titelnummer en zeer goede, originele percussie van Ralph MacDonald zelf. Ik ben blij dat ik dit dankzij mijn vader ontdekt heb en ik hoop dat meer mensen dit gaan ontdekken.

4*

Ook ik heb dit album beluisterd voor het metal album van de week. Helaas heb ik het gemiddelde even iets naar beneden moeten gooien. Mij beviel het helemaal niet zo. Waar ligt dat dan aan?

Slechts een paar maanden geleden luisterde ik nooit metal. Ja, een beetje Iron Maiden, maar zeker geen metal waarin geschreeuwd werd. Ik was ook van mening dat ik dergelijke metal absoluut verschrikkelijk zou vinden. Ik was van mening dat metal een zooi mannen met lange haren was die achterlijk stonden te doen op een podium en herrie maakte om herrie te maken en schreeuwden om te schreeuwen, in geen geval zou het echt 'mooi' zijn. Tot ik Om van Negurã Bunget beluisterde, min of meer zonder dat ik wist dat er in gegrunt werd. Ik vond het prachtig. Sindsdien dus wat meer metal gaan beluisteren (ben wat dat betreft ook zo groen als gras) en al heel wat mooie dingen ontdekt, ook hele andere dingen dan Om.

Waarom bevallen die dingen mij wel en deze niet? Omdat ik hier een beetje dat gevoel krijg dat het sterk lijkt op hoe ik me metal voorstelde toen ik dacht dat ik het niks zou vinden. Te beginnen bij de instrumentatie. De drummer klinkt alsof hij wil laten zien dat hij zo snel mogelijk kan drummen en meer niet. Hij mept in mijn ogen maar wat raak en maakt veel te vaak zo'n roffel die wat mij betreft niets toevoegd. Dan de gitaren. Op zich best aardig, er zit af en toe best een aardig riffje in, al vervalt het vaak ook in een muur van herrie. Enkel de rock-achtige gitaarsolo's (wat trouwens niet negatief bedoelt is, viel mij gewoon op) vond ik nog wel eens mooi, al zijn ze eigenlijk weinig bijzonder wat mij betreft. Verder geen spannende opbouw, mooie melodieën of iets anders waarmee dit zich onderscheidt of mij weet te raken, zoals bij andere metal albums wel het geval is.

Maar, zoals ik al zei, er zijn nog wel wat goede dingen aan te wijzen in de instrumentatie. Het grote probleem ligt hem echter in de zanger. Screams/grunts kunnen goed zijn. Sterker nog, ze kunnen prachtig zijn, mij diep raken. Er kan zoveel emotie inzitten, pijn, verdriet, woede, ook agressie. Op dit album niets van dit alles. De zanger klinkt in mijn oren alsof hij schreeuwt om te schreeuwen, precies zoals ik het me in mijn vooroordelen vroeger voorstelde (met dat verschil dat ik toen verwachtte dat ik ervan zou walgen, dat is nu niet echt het geval, al irriteer ik me dus wel aan zijn zang). Zijn stem vind ik gewoon vervelend en geenszins mooi.

Het geheel raakt me dus totaal niet. In mijn oren klinkt dit als herrie om herrie te maken zonder mij te raken. Vergis je niet, het is niet zo dat ik niet van herrie hou, integendeel, maar er moet wat meer inzitten dan dat, zeker bij metal, en dat is hier totaal niet het geval. De enige reden dat dit niet lager krijgt is vanwege de toch niet onaardige instrumentatie af en toe (de gitaren).

2,5*