Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door AOVV:

Jazz is een genre waar ik pas een paar stappen binnen heb gezet, maar waar ik eigenlijk nog nauwelijks bekend mee ben. Ik ken slechts het werk van een handjevol grootheden als Miles Davis, Charles Mingus, John Coltrane en Art Blakey. Mijn favoriete genre zal het nooit worden (althans, voorlopig niet, zeg nooit 'nooit' natuurlijk...) en dit album is een schoolvoorbeeld als het erom gaat waarom niet.

Met 'niet mijn favoriete genre' bedoel ik overigens niet dat ik het vervelend vind of iets dergelijks, integendeel. Jazz, voor zover ik het ken, is fijne muziek die ik altijd wel kan hebben en dit album is daarop geen uitzondering. Wel moet ik constateren dat het ook een genre is die zelden meer doet dan 'fijne muziek zijn'. Zo heb ik het grote Kind of Blue 'slechts' op 3,5* staan, puur omdat ik het wel goed vind maar verder doet het niet veel met me. De enige uitzondering op die regel is tot nu toe The Black Saint and the Sinner Lady van Charles Mingus, omdat daar een spanning in zit die ik bij andere jazz mis.

Voor dit album geldt hetzelfde als voor de meeste jazz die ik ken: fijne muziek, maar daar blijft het ook bij. Het kabbelt wat te veel om echt interessant te zijn en werkt daardoor toch het beste als muziek die je aan hebt staan terwijl je iets aan het doen bent. Wel is het een vrij toegankelijk album met stukken met duidelijke structuur en fijne melodieën, dat zijn wat mij betreft toch wel de beste stukjes van de plaat. Overigens wordt er ook flink 'gepingeld', zoals dat bij jazz gebruikelijk is. Deze stukken vind ik ook prima beluisterbaar maar weten me toch minder te boeien dan de toegankelijkere stukken.

Ik kan dus concluderen dat het een fijn jazz album is, maar ook niet ééntje die mijn interesse in het genre heeft versterkt. De jazzliefhebber zal me wel verfoeien na deze opmerking, maar ik vind het vaak toch nogal op elkaar lijken. Leuke muziek, maar niet de meeste boeiende die ik ken. 3*

Naar aanleiding van het het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’, waarin de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten, neem ik zijn shortlist volledig door. Vandaag deel 2 met het tweede en laatste Opeth album uit die shortlist, één van hun vroegere albums: Morningrise.

Laat ik voorop stellen dat het wederom een prima album is waar de kundigheid van Opeth duidelijk te horen is. Toch ben ik niet zo vreselijk positief als bij Still Life en Blackwater Park. Dit klinkt als Opeth, alle potentie is aanwezig, maar het lijkt dat de magie die ze bijvoorbeeld op Still Life tentoon weten te stellen nog niet helemaal aanwezig is. Ze moeten zich nog nét wat verder ontwikkelen, zo lijkt het. De vocalen zijn net wat zwakker, het gitaarspel is goed maar de kracht of schoonheid die ze in later werk laten horen zit er minder in; zelfs het drumwerk lijkt minder speciaal. Het is een wat onopvallender metal album dan wat ik verder van ze gehoord heb. Hierdoor komt het ook dat ze me, in tegenstelling tot eerder genoemde albums, niet de gehele lengte mee weten te slepen. Maar, nogmaals, het is nog altijd meer dan prima muziek die ik absoluut graag beluister, zie ook mijn cijfer. Dat het minder is dan ander werk van Opeth hoeft niet te betekenen dat het niet goed is, het oeuvre van deze band (waar ik overigens nog altijd maar een klein deel van ken) is namelijk uitzonderlijk sterk. Dit is simpelweg lang niet mijn favoriet.

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Mijn keuze zou het niet zijn. Mocht je al voor een Opeth album gaan dan is naar mijn mening Still Life een stuk sterker en er staan meer dan genoeg andere albums in je shortlist die ik veel beter vind dan Morningrise. Ondanks dat het gewoon een goed album is mis ik net dat beetje extra waardoor het als je het mij vraagt niet top 10 waardig is.

Naar aanleiding van het het topic ‘De metalen twijfels van AOVV’, waarin de desbetreffende user op zoek gaat naar het juiste metal album om in zijn top 10 te zetten, neem ik zijn shortlist volledig door. Vandaag trap ik af met deel 1: het vierde album van metalgrootheid Opeth.

Ik heb Still Life nu verschillende keren beluisterd en ik moet zeggen, ik ben onder de indruk. Op zich niet een verrassing, ik had namelijk best hoge verwachtingen. Het gaat hier namelijk om Opeth, een band waar ik nog véél te weinig van ken maar wat ik ervan ken bijzonder goed is. AOVV’s topic is een mooie aanzet om wat meer van ze te ontdekken (het volgende album uit de shortlist is ook van Opeth namelijk, ben benieuwd!).

Onder de indruk dus, al vanaf het moment dat de gitaarriff zich voor het eerst inzette bij The Moor. Onder de indruk ook vanwege het feit dat dit mij ook daadwerkelijk pas dik uur later weer loslaat, toch geen vanzelfsprekendheid. Dit krijgt de band voor elkaar door middel van werkelijk fantastisch gitaarspel, schitterende gevoeligere stukken en die grunts, o, die monsterlijke grunts. Onmenselijk haast. Wat dat betreft moet ik stiekem toegeven dat ik het misschien wel jammer vind dat er ook nog clean gezongen wordt. Die cleane zang is namelijk prima, bij wijlen zelfs erg mooi, maar het kan geenszins op tegen het geweld van Akerfeldts strot als hij het op een grunten zet. De muziek lijkt dan op te veren en ik dus ook. Aan de andere kant, misschien zouden die stukken minder opvallen als het aan één stuk door zo doorging en zijn ze nu extra speciaal. Hoe dan ook, het is een schitterend en overigens ook erg constant album (al denk ik dat Face of Melinda wel mijn favoriet is ). Ik trap af met 4*, maar dat zou zomaar nog meer kunnen worden, wie weet. Misschien vind ik hem nu al zowat beter dan Blackwater Park zelfs. Maar om daar zeker van te zijn zal ik die nog eens opleggen, vandaag maar weer eens doen

Mag dit album in AOVV’s top 10?
Ik zou er allesbehalve rouwig om zijn als dat gebeurt. Het is niet het beste metal album dat ik ken, maar nu al één van de beste (van het bescheiden aantal dat ik ken, dat moet er direct bij gezegd worden). Het bevat alles wat een goed metal album mijns inziens moet bevatten: emotie, schitterend spel en hele ladingen sfeer. Van mij mag het dus!

Deze is nu al een tijdje in mijn top 10 te vinden, de hoogste tijd dus om eens een behoorlijke lofzang af te steken over wat dit album zo geweldig maakt.

Op Eigen Wereld staan 21 heuse composities. Het idee achter het album is hiphop maken met beats die niet bestaan uit een enkele, zich herhalende loop, maar juist het tegenovergestelde zijn: er moest iets gebeuren, het moest muzikaal interessant zijn. Dat is behoorlijk gelukt! Delic levert hier niets dan schitterende beats af die veranderen, in elkaar overvloeien, verdwijnen om even later weer de kop op te steken, opbouwen, etc. Het is hierdoor een behoorlijk vol album waarop van alles gebeurt, soms ook tegelijkertijd, maar die nergens chaotisch of overgeproduceerd aanvoelt. Ook is het verschil tussen de producties van de nummers onderling groot, ze gaan van relaxt en jazzy tot paranoïde, elektronische beats en alles daartussenin. Het gebruik van live instrumentatie wordt ook niet geschuwd, zo is er zelfs een keer een ‘zingende zaag’ te horen!

Dit alles gebeurt in vrijwel perfecte symbiose met rappers Rico en Sticks. De beats vullen de raps aan, maar ook andersom. Daarnaast vullen de rappers ook elkaar enorm aan. Al heb ik een enorm zwak en een voorkeur voor Rico, beide rappers ontlopen elkaar qua niveau niet veel en passen perfect bij elkaar, ondanks dat ze eigenlijk behoorlijk verschillend zijn. Waar Rico een enorm gevarieerde, af en toe gepassioneerde flow heeft, klinkt Sticks veel monotoner en een stuk droger. Beide hebben, elk op hun eigen manier, een vrijwel perfecte stem om mee te rappen en een ongekende flow. Dit laatste is ook te danken door het vernuftige rijmwerk dat beide heren laten horen: moeiteloos worden klankrijmen van enkele lettergrepen, soms meerdere zinnen achter elkaar, waarbij ook nog wordt gelet op zaken als alliteratie om het allemaal nog vloeiender te laten klinken ten gehore gebracht. En dan ook nog eens scherp, grappig of zinnig uit de hoek komen!

Want ja, de inhoud van dit album...… Hoe geweldig is die nu eigenlijk écht? Daar zijn de meningen nog weleens wat over verdeelt. Wat mij betreft is het ongelooflijk hoe goed deze teksten zijn, ik zal ook even proberen uit te leggen waarom. Verwacht op dit album geen filosofische, diepzinnige teksten of ingewikkelde zinnen vol moeilijke woorden; ze hebben ook nergens die pretentie. Op dit album nemen Rico en Sticks je hun wereld in, vandaar dat de titel ook zo ontzettend treffend is: elk nummer laten ze een onderdeel van hun leven of hoe zij de wereld beleven zien. Dit doen ze vrijwel perfect, bijna elke line is scherp, volledig raak en nodig om dit album te maken tot wat het is. Dát maakt deze teksten zo ontzettend goed. Simpele zinnetjes als “Van de dagen van de 3es//De flow is magisch//Een extra sok onder de lip van je Nikes” op Vroeger/Nu, waarin herinneringen aan vroeger worden opgehaald, geven in één klap de sfeer weer: je begrijpt precies wat hij bedoelt. Een line als “Vreet fruitella voor mijn dagelijkse portie fruit” op Balans doet naast de licht ironische, haast grappige inslag hetzelfde, evenals “Ik vermaak me nog steeds met één van die stokoude actueels uit de leesmap” en “Een kind download de nieuwste Nokia ringtones//Terwijl Phreako rico amper Windows inkomt”: geweldig gewoon. Op deze manier worden persoonlijke zaken weergegeven, maar ook grotere onderwerpen worden aangehaald: zo wordt op Made in NL effectief kritiek geleverd op het vaderland: “Je hebt mensen die durven en de jeugd die wat aankloot//Politiek Den Haag dat Amerika achterna loopt//Geef poot, Balkenende, niet blaffen//Aggressieve gasten op straat, wie snapt ze?//Niemand die daar zit//Beseft hoe de kern van de zaak in elkaar zit//En de gedachtegang van iemand die een jaar zonder baan zit”. Op Gekkenhuis wordt het zelfs breder aangepakt en commentaar geleverd op problemen van de complete wereld, wat prachtige lines oplevert, zoals “Ik zie het nieuws, het vliegt naar m’n keel//Op die momenten weet ik zeker dat ik geen kinderen wil//Maar, waarschijnlijk ben ik egoïst, neem ik 2 kids
en leer ze leven in het gekkenhuis dat deze wereld is” of “Geef ons heden ons dagelijks brood
en vergeef ons onze schulden langs de Gazastrook//Op 5 mei brandt de fakkel voor de vrijheid//Maar waar de fuck is dan die vrijheid?”.

Zo wordt meermaals een serieuze toon aangeslagen, zorgen geuit en kritiek geleverd. Waarschijnlijk hierdoor hoor je vaak dat het om een donker en erg serieus album gaat. Hier ben ik het niet geheel mee eens, in elk geval niet dat het hele album zo is. Zo worden ook de serieuze tracks regelmatig met een flinke dosis humor gebracht, met name door Rico. Ook wordt regelmatig een luchtiger toon aangeslagen, waar geweldige zinnen als “Als onze Hanzestad taxichauffeurs in de nacht//Hier een zak snoep je word thuis gebracht” uit voortkomen. Dit album bevat zelfs een erg positieve track over de mooie kanten van het leven, Regendans, met dat prachtige refrein: “Ik deed de regendans, ik kreeg de zegen van de zon//Vergeet die donkere wolken//Dit zijn de tijden dat ik blij ben dat ik leef” en ook weer die rake sfeerzettende lines als “Ik zie je later, geen zin in praten//Ik zit in een fase, voel me vis in ’t water//Fakkel in mijn hand en hangend op de bank//Sticket zonder drank, de winter in volle gang//Me voeten op tafel, regen tegen ’t raam//Ik laat eventuele problemen gaan”. Er is zelfs een track over seks te vinden: Passievrucht/Bosmuis, één van de weinige nummers over dat onderwerp die me ook echt kunnen bekoren doordat het allemaal niet zo serieus gebracht is: “Weet je nog die ene keer boven op de spoorbrug?// In het zwembad, in de stad, het was een goed feest//In het niet nader te noemen café// In de buitenlucht, vlak na het avondeten//Midden in de winter, je gaf me blaasontsteking…... maar dat geeft niet!”. Verder zijn er ook enkele van lines die inhoudelijk misschien niet zo veelzeggend zijn, maar gewoon ongelooflijk leuk in elkaar zitten en heerlijk klinken, iets waar met name Rico een koning is met lines als “Zelfs als ik kostmisselijk ben//Of me vergis rip ik het fris met me Fishermen Friends” en “Phreak en Steez en beatmaker Delic//Samen sneller dan dat je op een tafeltennistafel tafeltennist”. Verder is er nog zóveel te quoten, zóveel om aan te halen over al het voorgaande dat ik heb gezegd en de moeite waard is, maar dat wordt gewoon echt teveel. En dat alles gebeurt over die fenomenale producties van Delic die de sfeer van het desbetreffende nummer perfect weergeeft en de teksten van de rappers kracht bijzet.

Dan zijn er ook nog enkele gastbijdrages. Deze zijn doorgaans erg geslaagd, al hadden ze de bijdrages van Duvel en Jawat! van mij achterwege mogen laten. Verder voegen de gastartiesten zeker iets toe, al wordt het niveau van Rico en Sticks door niemand echt gehaald. Daarnaast zijn er heus wel wat onvolmaaktheden te vinden, zoals de eerder genoemde bijdragen, maar dit zijn kleine, weinig storende smetjes op een verder ongelooflijk sterk album dat keer op keer heerlijk is om te beluisteren, van begin tot eind. Een album met geniale producties, geweldige teksten en heerlijke flows. Het beste Nederlandse hiphop album en moeiteloos één van de beste in het algemeen.