Totaal niet wat ik ervan verwacht had.
Grotendeels instrumentaal. Er blijft niets hangen; geen enkele noot.

Het zit muzikaal goed in elkaar, maar ik vind de muziek totaal niet boeiend.
Slaapverwekkend. Een gevalletje 'leuk voor de makers'. Bij mij slaat het niet aan.

Zonde van mijn tijd; ik had beter de nieuwe van Blaudzun aan kunnen zetten.
Of iets anders..

Twaalf jaar na het vermaarde Concert For George werd er een tweede grootschalig concert gegeven ter ere van George Harrison. Zoon Dhani is de enige die op beide concerten meedoet. Verder bestaat de line-up hier veelal uit Amerikaanse muzikanten van de jonge generatie - en Brian Wilson.
Een tweede groot verschil is dat de begrafenissfeer hier ontbreekt; George Fest is waarlijk een viering van de muziek van George Harrison.

Dat die muziek goed is, hoeft niet nog eens gezegd te worden. De enorme variëteit in de muziek die tijdens dit concert wordt gespeeld laat zien hoe veelzijdig George Harrison als muzikant was. Met als enige uitzondering misschien Old Brown Shoe, klinken de nummers alsof ze allemaal de afgelopen twee jaar zijn geschreven: tijdloos. De uitvoeringen blijven muzikaal dicht bij de originele versies maar klinken allemaal fris.
De liedkeuze en de mix tussen Beatles- en solo-nummers (en natuurlijk ook nog een Traveling Wilburys-nummer) vind ik overigens heel erg geslaagd.
Dhani zelf speelt zijn eigen favoriete nummers van zijn vader, die zijn vader zelf nooit live heeft gespeeld. Verder worden er veel nummers gespeeld die niet zo vaak live worden uitgevoerd: It's All Too Much; Any Road; Art of Dying...

Verrassende uitvoeringen, in positieve zin, vind ik Taxman, What Is Life en Ballad of Sir Frankie Crisp. Daarnaast behoren Let It Down en Behind That Locked Door tot mijn favorieten. Missers zijn wat mij betreft Here Comes The Sun en My Sweet Lord.

Dit album beargumenteert voor mij dat George misschien wel de coolste Beatle was.
Kom over 4 jaar maar met een all-star integrale uitvoering van George's meesterwerk, All Things Must Pass, ter ere van het 50-jarig jubileum daarvan. Graag, Dhani!

Ik weet niet wat ik aan het doen was de vorige keer toen ik deze plaat beluisterde, maar ik lijk me aardig te hebben vergist!
De eerste helft van de plaat vind ik erg goed. Bowie hoor ik nog steeds terug. "Like A Wolf" lijkt zelfs het beroemde 'Heroes' deuntje te hebben gesampled! Ik hoor ook een beetje invloeden van ELO, en Madness ('Night Boat to Cairo' in 'Serpent of the Nile'). Oh, en deze moet je niet ál te serieus nemen, maar ik hoor een klèin beetje Ilse DeLange (Incredible) in 'Stars Will Shine', haha. En qua stemgeluid/feel van de muziek doet het me zo nu en dan aan Anne Soldaat denken. Toch wil ik, ondanks deze laatste twee vergelijkingen, deze plaat van 'onnederlandse kwaliteit' noemen, en ik ben niet echt een fan van zulke bewoordingen. Het klinkt gewoon heel.... distinct: anders dan wat we uit Nederland kennen.

Misschien ontgaat het hele concept mij, maar de tweede helft van het album vind ik toch echt een énorm stuk minder goed dan de eerste helft! Serpent of the Nile en Stars Will Shine zijn aardig, maar 'Golden Beast, Raging Sea' tot en met 'Soul Contact' wil ik het liefst skippen.
De teksten zijn nog steeds niet helemaal mijn smaak, maar de muziek compenseert daar heel aardig voor hoewel net niet goed genoeg. En dan vooral in het gedeelte in de tweede helft dat ik net opnoem.

Muzikaal en wat betreft productie steekt het album ontzettend goed in elkaar. Wat 'gekunsteld' misschien toch, maar omdat het geclassificeerd wordt als 'pop' vind ik dat niet erg. Wel ben ik benieuwd hoe Gerhardt deze muziek live weet te reproduceren! Er wordt namelijk behoorlijk wat gebruikt gemaakt van studiotrucage!

Ik zal mijn stem herzien: 3 sterren. Zonder nummers 7, 8 en 9 waren het er wellicht vier geweest!

De prachtige samenzang tussen David Crosby en Graham Nash zal mij nooit vervelen.
Dit vind ik de mooiste plaat van deze twee heren, hoewel ik iets mis waardoor niet alle nummers blijven hangen. Misschien zijn het Stephen Stills en Neil Young die ik mis? Wie weet.
Misschien zijn de nummers gewoon niet hitbestendig genoeg, of moet ik er nog even meer naar luisteren.

Wat ik wel weet is dat nummers als Southbound Train en Immigration Man er met kop en schouders bovenuit steken. Ook nummers als Page 43 (heel mooi!) en Strangers Room vind ik heel mooi. Zeker sinds ik weet over het verhaal achter dat nummer.
Ik hoorde Graham Nash op Another Stoney Evening (geloof ik) al zeggen: "Dit lied gaat over 's ochtends wakker worden na de verschrikkelijke dag ervoor".

'Blacknotes' had van mij ook niet echt gehoeven.
Liever nog een 'echt lied', hoewel ik me voor kan stellen dat het gebruikt werd als 'voegsel' tussen 'Whole Cloth' en 'Strangers Room'.