Album is nu te beluisteren op De Luisterpaal (of is het NPO vpro 3voor12 De Luisterpaal tegenwoordig?).

Na de eerste vier nummers denk ik dat ik deze plaat lekker in de winkel laat liggen.
Ben een fan van de vorige twee CDs maar hier kan ik niets mee. Het tweede nummer doet me erg denken aan Paul McCartney in de jaren '90. Het vierde nummer wordt gekenmerkt door Paul Simon-esque Afrikaanse gitaarpartijen. Nu valt het me op dat dit album veel te vol geproduceerd is (volgens mij heb ik dat al een paar keer eerder gezegd bij Excelsior releases...) en dat de broers Brinks een veel te poppy, commercieel geluid hebben gekozen voor deze De Wereld Draait Door-Effect release.

In het begin van het vijfde nummer merk je dat ik gelijk heb. Tangarine moet je niet te groot maken. Twee gitaren en wat percussie is genoeg, eventueel een piano, maar meer heeft deze act niet nodig.

Heerlijke winterplaat. Perfect voor de Kersttijd.
Mooie rustige muziek die een gevoel van gezelligheid en de warmte van een haardvuur uitstraalt.

'Dreamland' maakt dit echt een Kerst-CD, tot mijn ongenoegen.
Dat, en de titel, maakt deze CD zo beperkt.
Je kunt haast niet in Juni hiernaar luisteren.

Live met slechts twee gitaren kan Tangarine een mooi optreden neerzetten,
op plaat -met band- krijgt het toch een andere dimensie!

Dit album werd me aangeraden door een vriend. Het schijnt de grammy gewonnen te hebben voor Beste Bluesalbum (2011).
Ik vind het tegenvallen. De vrouwenstem is niet mijn ding: vind ik erg vlak overkomen voor een 'beste bluesalbum'. Ook de gitaar en andere instrumenten, hoewel zeker virtuoos, geven mij niet dat gevoel van heerlijk hartezeer dat blues voor mij betekent.

Had het mij aangeraden geworden als 'beste popalbum van 2011' had ik een stuk positiever geweest.

Prima muziek, maar het duurt allemaal net iets te lang.
Het is nèt iets saai.

Prima om een of twee liedjes in een playlistje voorbij te laten komen
maar het album is me allemaal iets te langdradig en saai...

Wat moet iemand hier nu van zeggen?
Een verloren pareltje. John Lennon noemde het in 1968 (een van) zijn favoriete nieuwe plaat.

You're The Biggest Thing In My Life is zeker het hoogtepunt op deze LP. Voor de rest kan het grappige 'I Wonder If Louise Is Home' mij wel smaken, met het bijzondere tweede deel, 'Chez Louise'.
Bijzonder zijn de dialogen en monologen tussen de nummers door.

The Sorry State of Staying Awake moet ik misschien nog een keer of twee naar luisteren, maar die vond ik na de eerste luisterbeurt een dieptepunt op de plaat.

Ik vind dit een prima album met wat mooie nummers erop, maar niet hun beste album.
'Come Together', 'Maxwell' en 'I Want You' zijn niet mijn favorieten nummers.
Vooral het eind van I Want You vind ik een grote afknapper op dit album.
Maar dat zal voornamelijk kennen omdat ik de CD digitaal heb. Het idee van de doorlopende groef op de LP heb ik dus gemist (mede omdat ik nog maar 17 jaar ben) en komt niet mooi tot zijn recht op de CD en op digitale versies.

De tweede kant (van de oorspronkelijke LP) vind ik beter. Met bijvoorbeeld de twee medleys.
Toch kan ik Because, You Never Give Me Your Money en Sun King niet tot mijn favorieten rekenen.
Golden Slumbers is ook niet mijn favoriete nummer, maar in de Medley komt hij mooi tot zijn recht.

3,5 ster

Ik wil mijn mening van een tijdje terug wat bijscherpen.
Ik vind het nog steeds een slecht album, hoewel ik absoluut een Beatles-fan ben.
De productie is vreselijk. Er is geen touw aan vast te knopen.

Het ene moment luister je naar nummers die in feite gewoon demo-opnames zijn. Inclusief studiogepraat en -grapjes.
Het moment erna luister je naar een perfect 'clean' "Across The Universe".
Daarna weer naar een klein 'excerpt' van nog geen minuut van een jam, gevolgd door weer een mooie-kwaliteits opname.

Arghh, Phil Spector! De overgeorkestreerde nummers klinken gewoon niet 'oprecht' meer, en is niet in lijn met het idee dat The Beatles hadden met deze plaat: 'Terug naar de roots. Niet al teveel studio-opsmuk meer!'.

Hier staan gewoon prachtige nummers op.
Slechts twee nummers die ik persoonlijk wat minder vind, maar voor de rest is het geweldig.
4,5 ster

Mooie plaat, goeie nummers.
Tja, wat kun je nog meer zeggen over The Beatles?

Beatles zijn natuurlijk altijd goed.
Met dit album sloegen ze een andere weg in, muzikaal.
Dat waardeer ik erg.
Ook de historische waarde die dit album heeft (het was bijvoorbeeld het eerste album met alleen eigen nummers, en het eerste album dat als 'album' werd gezien en niet als een verzameling liedjes) heb ik meegeteld bij mijn beoordeling.

Mooi conceptueel album, hoewel het concept in het middenstuk een beetje wegvalt.
Toch staan er mooie nummers op en is de productie prima!

Het gebruik van bijzondere/afwijkende geluidseffecten (haangekraai, het simuleren van een 'publiek') vind ik heel mooi en het aan elkaar plakken van de eerste twee nummers vind ik behoorlijk inventief voor die tijd.

Bij nader inzien verlaag ik mijn waardering met een halve ster naar 3,5 omdat er veel nummers op het album staan die niet mijn favourite Beatles-nummers zijn. (Mr. Kite, When I'm 64, With A Little Help From My Friends)

'Gemiddeld'. Ik vind het niet superbijzonder.
Het is allemaal heel fijn, maar nergens raakt het me echt
en ik heb er toch al een aantal luisterbeurten op zitten.

The Poet is het enige dat min of meer blijft hangen.
Daarnaast is de opener tamelijk sfeervol. Voor de rest heeft dit schijfje geen echte hoogte- of aandachtspunten voor mij.

Deze muziek is niet bepaald voor mij weggelegd. Veel te rustig en doet nogal inhoudsloos aan. Voorspelbare afwisseling van man/vrouw-zangstemmen. Nergens weet het me echt te grijpen.
Het zal vast goed in elkaar zitten, maar er is niets spannends aan. Bij vlagen zelfs vervelend (Forget Me Not).

Jammer. Bij de hoes verwachtte ik iets als Iron & Wine, maar dat is dit totaal niet. De hoes is heel mooi, overigens. Titelnummer Barton Hollow valt totaal uit de toon op dit album, maar is wel een lekker stevig bluesnummer: het enige nummertje dat zijn kop boven het maaiveld uitsteekt.

Een tandje minder dan 'The Crane Wife' voor mij, maar nog steeds erg goed.
Een mooie opener en 'Los Angeles, I'm Yours' blijft me steeds bij.
Met wat drukkere nummers wordt het een beetje spannend met als hoogtepunt van de spanningsboog voor mij 'I Was Meant For The Stage'.
waarna we eindigen met het simpele, doch treffende, 'As I Rise'.

Iets toegankelijker dan The Crane Wife, maar toch vind ik die nèt ietsje beter.

Toen ik in de platenzaak The King Is Dead beluisterde op de koptelefoon wist ik al: deze ga ik kopen.
Ik heb hem thuis een aantal keren geluisterd en nadat ik hem op mijn werk heb aangezet om aan mijn collegas te laten horen schrok ik. Het was country!
En dat konden mijn collega's niet waarderen.

Een bevriende muzikant zei dat hij de stem van de vrouw op The King Is Dead storend vond.
Maar dat ze gelukkig al een kleinere rol heeft dan op de eerdere CDs.
Eerdere CDs? Ja. The Decemberists bleken nog meer CDs te hebben.

Dit is de eerste van de andere The Decemberists-albums en hij is... super!
Het is heel wat anders dan The King Is Dead.
Minder country. Minder americana. Iets meer folk. Meer rock.
Enkele PRACHTIGE composities van 10+ minuten.
Ook gewoon wat fijne, 'korte' liedjes.

Het album begint al te gek. 'The Crane Wife 3' is een mooie, folk-rockend openingsnummer dat wordt gevolgd door het epische The Island.
Yankee Bayonet begint opeens met een vrouwenstem. Wat verrassende variatie.
Het album gaat lekker door. Nummer 5 en 6 vind ik een beetje te poppy
en het verlangen naar iets 'groots' kruipt op...
En dan komt The Crane Wife 1 and 2!
Het album sluit daarna mooi af met een coda aan het eind van Sons and Daughters.

Dit was mijn eerste luisterbeurt, maar ik ben verkocht.
Ik ga deze absoluut vaker luisteren.
Jammer van 'The Perfect Crime' en 'When The War Came'.
Vandaar 4.5 ster.

Niet altijd even sterk.
Bijvoorbeeld tijdens het 'oooh-oooh-oooh' tijdens het openingsnummer waarin hij min of meer Hey Buldog probeert na te doen, kan ik het niet helpen een 66-jarige Paul McCartney in een studio te zien staan, hondengeluidjes maken.
En dat ziet er niet fantastisch uit!

'Singles' Sing The Changes en Highway zijn geweldig. Helemaal niets op aan te merken.
De productie vind ik ietwat 'duister', i.e. te weinig 'treble'.

Paul heeft gezegd dat de teksten grotendeels improvisaties waren.
In sommige nummers, zoals 'Light from your lighthouse' pakt dat niet zo mooi uit, vind ik.
Het hele nummer lijkt te veel op traditional 'Shine a light on me'.

Dat soort dingen.
Echter kan ik best wel genieten van deze CD, op een onverklaarbare manier.
Avant-Garde herbeleving. Experimenteel en een nieuwe kant van Paul McCartney.

Dit is hele mooie muziek.
Alleen het nummer 'Ghosts' kan mij niet bekoren.

Het enige minpunt dat ik daarnaast heb is dat het zo kort duurt.
Daarnaast vind ik de manier waarop de nummers zijn 'geknipt' niet zo kloppen.

Daarom 4,5 ster.

Ik hoop dat Gary Louris zijn beste nummers heeft bewaard voor de soloplaat waar TheRiverPoet hierboven over vertelt. Echt memorabele Jayhawks-nummers staan hier niet echt op. Sterker nog: op een compilatie-CD van de afgelopen 10 Jayhawks-jaren zou ik alleen 'Bitter Pill' van dit album plaatsen: 'Dogtown Days' en 'Across my Field' kunnen zo het putje in.
Nu is Gary Louris nooit de nieuwe Bob Dylan geweest - dat maakt niet uit! - maar 'Living in a Bubble' en 'Illuminate' behoren wel tot het zwakkere werk van de beste man.

Als het een samenhangend geheel vormt, vind ik 'zwakker songwriting' nog te overkomen, maar waar 'Homecoming' me qua sound doet denken aan het Sound of Lies-album en 'Society Pages' aan Gary's werk in Golden Smog, vind ik dit album niet echt eigen sound hebben waardoor ik 'XOXO' ook niet snel for old time's sake aan zal zetten.

Op 5 november 2021 kwam Constancy uit, het nieuwe album van The Roseline. Het is het zevende album van deze alt-countryband uit Lawrence, Kanses (USA) en na Blood (2017) en G O O D / G R I E F (2020) is dit het derde dat in de Benelux door King Forward Records wordt uitgegeven. De combinatie van kwalitatief goede muziek en songteksten met zeggingskracht, sluit perfect aan bij de niche waarin het Volendamse label actief is. Toch is het geen muziek voor een nichepubliek. Je kan The Roseline prima opnemen in de afspeellijst voor de volgende keer dat je familie op bezoek komt.

Frontman en songschrijver Colin Halliburton wordt net als op het vorige album ondersteund door Bradley McKellip op gitaar en mandoline, Colin Jones op basgitaar, Jim Piller op drums en Heidi Gluck op toetsen. Een tweede toetsenist is aan de bezetting toegevoegd in de persoon van Chase Horseman. Daar de band grotendeels hetzelfde is gebleven, is het in lijn met de verwachting dat het geluid van Constancy een voortzetting is van het geluid van het vorige album. Toch klinkt de band beter op elkaar ingespeeld en volgt het album meer één lijn. Dat gaat niet ten koste van de variatie op Constancy. De americanamuziek van de band bewandelt de lijn tussen rustige indiefolknummers als ‘Catalpa’ en ‘All Nighter’ en nummers als ‘Seven Hundred Second Chances’ en ‘Joy’ waarin overstuurde elektrische gitaren doen denken aan The Jayhawks en Wilco. Vooral op het gebied van productie is ­Constancy een stap verder dan de voorganger uit 2020. Vergeleken met vorige albums zijn dromerige gitaareffecten en het warme geluid van orgels en analoge synthesizers wat meer naar voren geschoven. Als een tapijt dat onder alle nummers op het album ligt, zorgen deze voor meer samenhang tussen de verschillende invloeden en vormen zo de constante factor op Constancy.

Tekstueel is The Roseline onderscheidend door de subtiele, soms sarcastische, humor waarmee zwaardere onderwerpen worden geadresseerd. Zo is het lied ‘Hunker Down’ doorspekt met visuele beschrijvingen van het wilde leven dat de zanger leefde “not long before I met my wife”: “Some denominations call it sinning. I’d end up spinning in bed with one foot on the floor”. Het contrast met het refrein is groot. Daarin zingt Halliburton dat tegenwoordig “all I wanna do is mostly nothing. Hunker down with you, the cats and the babe”. Halliburton heeft een scherp oog voor de kleine dingen in het alledaagse leven en vangt deze treffend in de tien nummers op dit nieuwe album. In het openingsnummer, ‘Goldie’, hebben een goudvis en een kat een existentieel gesprek over de plaats die zij in het leven, de natuur en het gezin hebben. Hiermee creëert The Roseline een opening om in de volgende nummers op de kenmerkende humoristische manier dieper in te gaan op de aard van de hedendaagse mens. Nadat in 2018 voormalig toetsenist van de band, Ehren Starks, op 35-jarige leeftijd plotseling overleed, reflecteert Halliburton (39) op Constancy op de moeilijkheden die horen bij het volwassen leven maar ook op de mooie kanten daarvan. Bij elke luisterbeurt openbaren zich nieuwe details in de verhalen van deze nummers.

“There’s something to be said for stubborn perseverance. I think good things can come from the simple act of just showing up over and over again. It can be applied to your day job, your love life, your children, your side hustle, your hobbies, and beyond.”

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar november voor het eerst gepubliceerd: The Roseline - Constancy - enClave

Het middenstuk (tracks 3 t/m 7) klinkt nogal onbezield. Nummers 1, 2, 8 en 9 zijn wel heel mooi.
'Make Love To You' geeft inderdaad een beetje het gevoel alsof South Park's Chef achter een bosje vandaan springt die zijn liefde betuigt aan een denkbeeldige vrouw (zie een reactie op pagina 1), maar toch vind ik het nummer wel wat hebben.

Op papier klonk deze samenwerking heel veelbelovend, maar op plaat is daar weinig van terechtgekomen. Ze wilden de samenwerking van Buffalo Springfield opnieuw beleven, maar zijn daar behoorlijk in gefaald. Op het laatste nummer kun je bij vlagen 'Rock and Roll Woman' meezingen, maar daar houdt het op. Zelfs 'Sending out an SOS' van The Police/Sting's 'Message In A Bottle' valt over het gitaarstukje in het eind te zingen, of was dat nummer destijds nog niet geschreven?

De plaatjes die in het middenstuk zitten klinken redelijk, maar beklijven niet. Ik ga voor een krappe voldoende, dankzij de twee openers en afsluiters.

Heb dit album nooit echt beluisterd. Een keer of twee misschien.
Gisteren heb ik deze zelfbenoemde langste man ter wereld live gezien in Paradiso en hij speelde een stuk of drie nummers van deze plaat. Die bevielen prima!
Daarop vanochtend dit album toch nog even opgezet.

The Gardner en Where Do My Bluebirds Fly zijn prachtige nummers. Ook I Won't Be Found doet er niet voor onder. De rest is.... wat wisselvallig, maar over het algemeen zeker goed.

Een jonge Bob Dylan en een vrolijke Nick Drake jammen met een uncredited banjospeler.
Dat in een hedendaags folkjasje met wat lichtere teksten dan eerdergenoemden en je hebt The Wild Hunt.

Ik kan wel genieten van deze plaat. Het titelnummer en King Of Spain als hoogtepunten.
Ook de piano op het slotnummer vind ik heel mooi.
Het is niet goed genoeg voor 5 sterren, maar 4 sterren dekt de lading behoorlijk.

Over het algemeen vond ik het album wat wisselvallig. De extra instrumenten die op dit album zijn te horen vind ik af en toe wat afleiden en zoals ik al eerder aangaf blijven de nummers me voorlopig nog niet echt bij.
De tweede helft van het album (vanaf There's No Leaving Now) vind ik toch de betere helft van het album met als uiteindelijke favorieten There's No Leaving Now en Criminals.

Ik ga voorlopig voor een 3.5* waardering.

Wat kan ik hier nog aan toevoegen, na alles wat er al over gezegd is?
Hoewel de typische jaren '60 sound veelal met vrolijkheid wordt geassocieerd bewijzen The Zombies hier dat je ook prima 'verdrietig' kon klinken in de 60s.

Met catchy liedjes, Beach Boys-achtige harmonieën en een fantastisch instrumentarium meet dit album zich met de beste albums uit die tijdsperiode. Mijn inziens heeft dit de tand des tijds veel beter doorstaan dan bijvoorbeeld Pet Sounds of Sgt. Pepper's. Grote broer 'Forever Changes' van Love is nog wel het absolute hoogtepunt uit deze periode!