Heel mooi live document van deze band. Heel smaakvolle uitvoeringen van de nummers en een goede keuze voor en samenstelling van de tracklist!

(Hier te beluisteren: official stream)

Op Heartbreak On The 101 na vind ik het een hele saaie bedoening!
Liedjes als 'Feud', 'Everything's Gonna Be Undone' en 'How To Live' zijn nog wel te doen, maar verbleken bij het eerdere materiaal.

Ok, tweeënhalf dan. Juist dat het zo trouw is aan het origineel vind ik niet leuk.
Het origineel hebben we toch al? Waarom proberen ze er dan niet iets anders van te maken?
Ik vind het zelfs vervelend hoe ze in 9 van de 11 gevallen precies doen wat Graham Nash ook deed, maar dan met een ander stemmetje en een wat ander instrumentarium.

Chicago is dan weer wel heel anders, maar nu lijkt de manier waarop het gebracht wordt niet meer overeen te komen met de 'boodschap' van het lied.
Doordat er ook weinig samenhang is tussen de nummers vind ik het net geen voldoende waard.

Het is mij inderdaad ook duidelijk waarom deze plaat 'morning phase' is genoemd.
Ik was op het nummer 'loser' na totaal niet bekend met deze Beck en dacht zelfs tot voor kort dat Beck en Jeff Beck dezelfde persoon waren. Het moge duidelijk zijn dat ik me ook niet zo in Jeff Beck en zijn muziek heb verdiept.

Na op het lokale alternatieve radiostation de twee 'singles'/'gelekte nummers' meerdere keren gehoord te hebben, aangekondigd met de woorden dat dit album vast érg goed zou zijn, heb ik dit album laatst voor het eerst beluisterd.
Gisteravond vertelde mijn buurvrouw nog hoe geweldig ze Beck wel niet vindt.
Ik beluister het nu voor de derde keer. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het zometeen nog ga draaien als de nieuwigheid eraf is.

Is er iets dat ik mis of is dit gewoon echt niet zo bijzonder als de grote wereld mij wil doen geloven? Ik hoor natuurlijk de prima productie en bij vlagen vang ik een mooie zin op.
Zo op de zondagmorgen is deze plaat uitermate geschikt, en misschien vanmiddag tijdens het wekelijkse 'koffiedrinken' van mijn ouders en de familie ook als achtergrondmuziek...

Ik kon Beirut eerder nog niet. Ik vind deze plaat echter wel lekker klinken en hij is ook tamelijk toegankelijk meen ik, hoewel ik tot wat meer ontoegankelijkere muziek ook wel makkelijk toegang vind.

Dit album klinkt direct goed en de eerste nummers nodigen uit om meer te luisteren.
Het gebruik van de blazers kan ik heel erg waarderen.
Favorieten van mij zijn:

1: Payne's Bay
2: A Candle's Fire
3: Santa Fe
4: Port Of Call
5: The Peacock

Een tijdje geleden luisterde ik dit album best regelmatig. Nu zette ik het na een paar maanden weer eens aan en bekeek wat voor stem ik het had gegeven op MuMe. Blijkt: geen!

Zo een keer per maand is dit best een lekker album (geen referentie naar menstruatie). Voor elke week, of elke drie dagen is dit een beetje.... Tja, 'saai'. De nummers zijn lekker catchy zonder overdreven aan popmuziek te doen denken.

Old Pine begint met een pakkend intro en ook het hele nummer blijft het interessant: dit is een nummer dat heel mooi in elkaar zit.
Daarna krijgen we Diamonds, nog een lekker nummer, hoewel iets minder magisch dan Old Pine.

Een keer bij een klasgenoot in de auto, op weg naar een stagebijeenkomst in Grootebroek, een plaats waar niemand in de hele regio Waterland ooit van gehoord had, hoorde ik The Wolves gedraaid worden op 3FM. De radio ging harder en er werd flink genoten. Een uur of zes later zat ik op die stagebijeenkomst en had ik opeens het intro in mijn hoofd, en toen ik thee ging halen "Where you've been hiding lately? Where've you been hiding from the wolves?", en ik kon er maar niet bij opkomen van welk geweldige lied dat kwam.
Dan,..... dán doe je het goed. Een typische single die nèt commercieel genoeg is en oh-zo-goed blijft hangen.

Met Everything krijgen we het eerste echt rustige nummer van de CD. Waar het precies over gaat; ik heb geen idee. De stem van Ben Howard is (door de productie?) soms wat moeilijk te verstaan. Wel weet ik dat de muziek heel mooi is: mooie gitaarpartijen en lage drumgeluiden. De albumtitel 'Every kingdom' zit ook in dit lied verstopt. Ik geloof dat altijd dat dat een beetje het zwaartepunt van het album is.

Met Only Love krijgen we opeens weer iets heel catchies. De overgang is me misschien wat te snel en het 'Only Love/Come on, love'-koortje verveelt me een beetje. Over het algemeen weet dit nummer me niet zo goed te pakken.
Deze lijn zet zich gedurende de volgende tracks een beetje door: de lijn dat de liedjes me niet bepaald weten te pakken. The Fear en Keep Your Head Up hebben leuke refreintjes, maar daar houdt het voor mij een beetje op.

Black Flies... vind ik ronduit saai. Jammer dat die dan juist zesenhalve minuut moet duren.
Het contrast met Gracious is dan weer erg groot. Een meer dan lekker nummertje. Dit nummer is gedoopt in een hele lekkere sfeer die heel geruststellend is, maar ook een onheilspellend karakter heeft. Tegen het einde komt dat onheilspellende dan tot uiting, hoewel het voor mij meer had mogen losbarsten. Een beetje een gevoel van: de uitbarsting in Black Flies eraf en bij Gracious erbij, maar dan nèt een tikkeltje harder.

De afsluiter, Promise, is rustig. Er gebeurt net te weinig en de lading die de zin "And maybe, just maybe, I'll come home" had moeten krijgen komt niet echt goed over. Het "Who am I"-stuk heeft dat beter, maar uiteindelijk slaat dit album met een anti-climaxmatig outro dood.

Eindoordeel: een meesterwerkje? Zeker niet. Wel een goed album. De tweede helft is mijn inziens wat minder imponerend, maar zeker niet verkeerd. Een lekker vrolijk, zomers album voor zo nu en dan. Geen diepzinnigheden en heftige emoties, maar gewoon leuke liedjes.

Ik heb het album inmiddels wat luisterbeurten gegeven en iets trekt me aan het steeds weer te beluisteren.
Het doet mij heel erg aan Port Of Call denken, op het eerste gehoor. (Finalist Grote Prijs Van Nederland)
Af en toe vang ik een wat mindere zin op, maar ook vaak niet.
Het zijn geen liedjes die ik zo nu en dan in mijn hoofd krijg.
Sterker nog, na het beluisterd te hebben ben ik alweer vergeten hoe het ookalweer allemaal ging.

De instrumentatie is heel divers en dat spreekt me wel aan.
Hij wekt op sommige momenten hele mooie sferen op. Of heel vrolijk, of juist wat somberder.
Tijdens mijn eerste luisterbeurt dacht ik wel al snel: Dit klinkt GOED!!

Ik geef het voorlopig 3,5 sterren maar ik heb uitzicht naar 4.

De term 'bocht' is voor dit album bedacht.

Iets teveel Elvis voor mij. De country influenced nummers (Alberta, Days of '49, Belle Isle, Take my Message to Mary) vind ik wel lekker. Liggen een beetje in het verlengde van Nashville Skyline en New Morning.

De live-opnames van The Isle of Wight vind ik wel lekker. De eerste keer dat ik ze hoorde vond ik het ook heel raar, maar deze versie van She Belongs To Me is wel mijn favoriete versie. Deze versie van Like a Rolling Stone vind ik ook erg verfrissend. Bob vergeet af en toe zijn tekst, maar dat maakt niet uit.

Toch krijgt deze release geen voldoende van me. Daar is hij me te wisselvallig voor.

Bob Dylan zong sinds 1966 nog nooit zo goed: gearticuleerd, melodieus, krachtig, en totaal niet zeurderig; allemaal tegelijk.
Zingt hij 35 minuten lang zuiver? Nee. Zingt hij mooi? Soms iets minder.
Maar wat maakt het wat uit? Hij kan als de beste niet mooi zingen.

Een Engelse recensie schreef: "Shadows in the Night is als een oude oom die op een familiefeestje de liedjes van weleer zingt. Probeer ook dan je tranen maar te bedwingen.". In mijn optiek is dit geen vrijwaarde voor Bob Dylan om te denken maar van alles te kunnen maken: oude ooms nemen hun gezang doorgaans niet op om het vervolgens uit te brengen op een album. Bob Dylan wel: Bob Dylan is een artiest en voor hem gelden andere maatstaven.

Maar is zijn stem dan zo onaanhoorbaar? Wat mij betreft niet. Het is dezelfde stem die we horen op zijn (ondergewaardeerde) album met The Band, Planet Waves uit 1974, maar dan met de effecten van 40 jaar 'on the road' erop losgelaten. 40 en 50 jaar geleden was zijn stem geen onoverkoombaar issue en dit is diezelfde stem: het nasale uit de '80s en de grindlaag uit de jaren '90 (doorlopend tot 2013) zijn geruimd. Dus als je zijn stem in de vroege '70s goed vindt, heb je wat mij betreft hier niet te klagen. Dan hanteren we dezelfde maatstaven als die toen voor hem golden.

Toegegeven, ik ben geen kenner van Frank Sinatra of andere croonermuziek. De meeste nummers op dit album ken ik daarom ook niet origineel. Ik heb de Sinatraversie van Stay With Me beluisterd en ik ken Autumn Leaves van Eva Cassidy, en The Night We Called It A Day en I'm A Fool To Want You kwamen me ook wel bekend voor.
Gebaseerd op deze schierkennis zeg ik echter dat ik liever deze versies hoor dan de bekende versies. De emotionele gebrokenheid die uit de tekst van de meer romantische nummers spreekt voel ik beter als ze gezongen worden door deze stem, die klinkt alsof de 73-jarige zanger daadwerkelijk alle metaforen en archaïsche pijn heeft moeten doorstaan. Ik geloof het.
De melodieuze ondersteuning wordt gecreëerd door contrabas en slidegitaar. Dit geeft een heel intieme sfeer aan deze nummers. Nummers waarvan de teksten me altijd als heel intiem en persoonlijk zijn opgevallen. Ik prefereer deze instrumentatie daarom boven de rijke orkestratie zoals Sinatra dat 60 jaar geleden deed.

Tot dusver ben ik nog louter positief. Er is echter één groot mankement dat deze schijf heeft: het is geen album. Het zijn heel mooie nummers die heel goed gebracht worden door een unieke zanger, maar er is nul samenhang tussen de nummers, en de volgorde waarop ze op de CD staan zorgt af en toe voor rare overgangen.
Ik heb genoten van de muziek en ik neem hem mee om over 20 of 40 jaar mezelf waarschijnlijk beter te herkennen in de nummers waar ik nu nog te jong voor ben en ik ben Bob Dylan erg dankbaar dat hij dit heeft uitgebracht, maar ik ben op deze site om een album te beoordelen en als album is dit niet zo sterk als de nummers die erop staan.

Nog geen jaar ben ik echt 'into' Bob Dylan, maar man, wat heeft hij me sinds maanden te pakken, zeg!
Destijds heb ik een groot deel van zijn discografie, en een aantal Bootleg Series (voornamelijk de live-delen) pinda gekaast. Deze heb ik laten liggen: de 'recente' Bob Dylan had geen al te beste reputatie en outtakes van die periode zag ik dan niet zo zitten.

Inmiddels is Love And Theft uitgegroeid tot één van mijn favoriete zeven Dylan-albums en kan ik veel nummers van Modern Times ook erg waarderen en is het refrein van Things Have Changed een beetje mijn motto geworden. Tijd dus voor de outtakes!

Ik heb de eerste twee CDs nu slechts 1 keer beluisterd, maar ben aangenaam verrast! Superhoge kwaliteit van de opnames en de performance is ook erg goed. Bijzonder om sommige nummers nu in hoge kwaliteit in een andere versie te horen dan ik gewend ben van de albums. Zo staan er hier drie versies van Mississippi op die allemaal hun eigen charme hebben. En de live versie van High Water (For Charley Patton) is moordend, zeg! Zo goed!

Bij het horen van Duquesne Whistle op het blokuurtje alternatieve muziek op de lokale omroep was ik heel benieuwd gemaakt voor dit album. Ik heb hem na de uitzending gelijk op de Luisterpaal afgespeeld en ik moet concluderen dat deze nieuwe Dylan voor mij niet klinkt als Dylan.
Toegegeven: ik heb bij het beluisteren van dit album een tijdsprong van ruim 35 jaar gemaakt in zijn ouevre (iets recenters dan Street-Legal, met een enorm gat tussen '66 en '74),heb ik voor dit album niet geluisterd), en dan is het natuurlijk even enorm wennen.

Ben ik maf, of heeft dit album af en toe raakvlakken met de muziek van Mark Knopfler? Het zal niet geheel verwonderlijk zijn aangezien Bob en Mark vorig jaar samen tourden. Voornamelijk op 'Long And Wasted Years' en 'Scarlet Town' lijkt het soms bijna of ik naar een arrangement van Mark Knopfler luister. Ok, even serieus nu, die gitaarsolo in Scarlet Town is toch echt een typische Knopfler-solo?!
Opzich vind ik de vergelijking niet vervelend, maar mijn vervreemding van "the freewheeling" Bob Dylan lijkt me begrijpelijk. Moet ik er ook bij zeggen dat de teksten en stem van Dylan mooi passen op Knopfler-arrangementen. Wat dat betreft dus geen kritiek.

Een andere vergelijking die wordt aangehaald is die met Muddy Waters. Dat begrijp ik ook wel. 'Narrow Way' en 'Early Roman Kings' hadden inderdaad zo van Muddy Waters kunnen zijn. Toch moet ik hier Kaaasgaaf gelijk geven: Een beetje onbezield klinkt de muziek dan, wil ik daaraan toevoegen.

Dat brengt mij bij het volgende punt: 'zijn geniale teksten'.
Ik heb me nog niet ontzettend verdiept in de inhoud van de teksten, maar zo nu en dan vang ik een passage op waarvan ik niet anders kan concluderen dan dat het mooi is geschreven. Toch wel in die typische Bob Dylan-traditie, en daardoor is deze plaat uiteindelijk tóch een echte Dylan.

Deze Dylan-plaat is ook behoorlijk veelzijdig. Dat heeft het ook wel nodig omdat het met krap een uur en tien minuten anders gauw zou gaan vervelen. Liedjes van 5+ minuten (soms zelfs 9+!) worden afgewisseld met enkele liedjes van minder dan 4 minuten die daardoor ontzettend kort lijken. Aan de vergane (doorleefde) stem stoor ik me ook niet. Het voegt een heel bijzonder laagje toe aan de beleving van deze plaat.

Eerder gerefereerde radio-dj heeft gesteld dat de titel van deze plaat is afgeleid van het stuk 'The Tempest' van Shakespeare dat zou gaan over "het stokje overdragen aan de nieuwe generatie" (ik ben zelf niet bekend met het stuk). Lijkt Bob Dylan met dit album dan toch een einde aan zijn carrière te suggereren? Ik vind het moeilijk voor te stellen. In dit album herken ik toch wel een enorme energie en levenslust die nog gerust een paar platen zou kunnen opleveren.

'Bon Iver' is afgeleid van het Franse 'Bon Hiverre' (goede winter) dat hij in een film hoorde en dacht te moeten schrijven als 'Bon Iverre'. Toen bleek dat het 'Bon Hiverre' was koos hij er 'Bon Iver' van te maken omdat hij op dat moment een ziekte (Pfeiffer) had en dat met zijn lever te maken had en Hiverre hem teveel aan lever (Liver) deed denken.

'Bon Iver, Bon Iver' kun je dus misschien opvatten als: "Goede winter, Bon Iver".
Daarmee schuift hij zijn persoonlijke interpretatie van dit album naar voren.
Ook het plaatje op de hoes doet heel winterig aan.

De muziek is prima. Ik werd een beetje moe van het wat slappe 'For Emma, forever ago' en genoot van de wat hardere nummers als 'Blood Bank'.
Hoewel 'For Emma' en 'Re: stacks' nog wel steeds klassiekers zijn.

Een andere aanpak dus op deze plaat.
Een groter geluid dat is gecreeërd door een groter aantal muzikanten.
Justin Vernon heeft het blokhutje waar hij zijn debuut opnam verruilt voor een volwaardige studio.
En hij heeft niet zomaar wat muzikanten bij elkaar geraapt. De muzikanten in zijn band spelen heel goed en weten heel mooi bij te dragen aan de melancholische sfeer op dit album.

De nummers zijn prima hoewel ze me nog niet echt hebben weten aan te grijpen zoals eerdergenoemde 'For Emma' en 'Re: Stacks' of zelfs 'Blood Bank' maar misschien moet ik er nog wat meer naar luisteren.
Wat me ook een beetje tegenstaat is dat Justin's stem vaak wegvalt in het grote geluid van de band.

Ik zal het album nog vaker moeten luisteren om tot een beter oordeel te komen, maar voor nu geef ik deze 3,5 ster.

Prachtig. Ik heb hier nog nooit op gereageerd?
Bevalt mij nog steeds beter dan de opvolger.
Deze is lekker 'open' waar de ander meer dichtgesmeerd is met allerlei rare en overbodige instrumenten.
Zijn stem is hier ook wat toegankelijker. Ik versta hier daadwerkelijk iets.

Lekkere folk. Een heerlijk gitaargeluid en een klein beetje 'experimenteel' gedoe bij het nummer Team.
Nèt niet geweldig genoeg voor 5 sterren, maar toch zeker wel 4,5*.

Het nieuwste album van "man who saw a darkness" Bonnie Prince Billy is zijn eerste met nieuw eigen werk sinds 2013 en is zijn meest goedgemutste album tot nu toe. De country invloeden zijn duidelijk hoorbaar maar het is onmiskenbaar Will Oldham. Het gebruik van allerlei blaasinstrumenten zorgt voor een gevoel van eenheid die deze spaarzaam geïnstrumenteerde plaat bij elkaar houdt.

Fijn album. Met drie kwartier niet te lang. Het ligt allemaal lekker in het gehoor.
Doet me soms wat denken aan iets anders, maar ik weet niet waar aan. Een soort combinatie tussen Julia Stone en First Aid Kit, maar dan commerciëler, denk ik. Niet dat dat per se een slecht punt is
Aah, ik weet het! Agnes Obel!

Soms stoor ik me echter wat aan de té 'commerciële' teksten als 'seven little numbers, baby, this could be the start' (Little Numbers). Andere teksten vind ik juist wel weer heel leuk gevonden, zoals de 'polaroid pictures' waarover ze in 'Skin' zingen. Na Little Numbers zakt het overigens een tijdje wat in, maar is het nog steeds goed aan te horen.

Instrumentaal zit het heel goed in elkaar, en de stemmen zijn heel fijn.
Luistert heel lekker weg. 3.5 ster met voorzíchtig uitzicht naar 4 sterren.

Mooi album, absoluut. In het verleden werd deze band min of meer 'afgekraakt' omdat ze letterlijk zouden stelen van Mumford & Sons en Fleet Foxes. Dat was toen natuurlijk ook best wel het geval.
Op deze plaat vind ik dat niet meer zo.

Met 'Fall At Your Feet' (Crowded House cover) op 'He Will Have His Way' (Crowded House tributeplaat) kregen ze me echter heel enthousiast en toen ik dit album laatst op De Luisterpaal zag staan moest ik ernaar luisteren. Het klinkt nog vaak enigzins bekend. Maar het is niet meer letterlijk 1 artiest nadoen.

Ik hoor wat Anne Soldaat, inderdaad. Zelfs wat Tim Knol. Een heel klein beetje Laura Marling en ook een beetje Noah & The Whale. Misschien zelfs wat Neil Young/Stephen Stills in sommige elektrische gitaarsolo's.
Nu ik erover nadenkt, heeft het deze keer veel weg van The Head And The Heart!
De grootste (en enige) Fleet Foxes/Mumford & Sons-invloed hoor ik slechts op 'Beach', en dan alleen het eerste gedeelte.

Maar voornamelijk zouden we hier kunnen spreken van een eigen benadering. Het is niet alsof je 1 op 1 naar een plaat van eerdergenoemde artiesten luistert.
Het borduurt wat mij betreft heel erg voort op het eigen geluid dat ze op Fall At Your Feet laten horen.
Fijn album. Lekker lente-ig. Er blijft niet heel veel hangen, als dat ik bepaalde nummers in mijn hoofd blijf hebben maar het is zeker een lekkere plaat.

Ik geef hem voorlopg 3,5*

Geweldig album. Ik had het al een tijdje in de digitale kast staan maar nooit beluisterd.
Lang beschouwde ik 'Lifted' uit 2002 als Bright Eyes' meesterwerkje en toen zette ik dit aan.
Het intro-praatje dat overgaat in de gemutete gitaar en dan het liedje.
Dat is gewoon al zo prachtig!

En dan na een drietal up-tempo nummers Lua.
Een van de mooiste liedjes ooit geschreven, zoals De Daniël hier boven mij ook al opmerkte.
Verder 'First Day Of My Life', wat een mooi lied is. En tja, er zit eigenlijk voor mij geen enkel 'skipmoment' tussen.
En dan die prachtige afsluiter op de melodie van wat ik altijd dacht dat het het Canadese volkslied was: Road To Joy.
Wat een energiek, levendig, goed nummer!

Ik heb overwogen deze 4.5 ster te geven en Lifted net iets beter te vinden met 5 sterren.
Maar ik heb besloten dat de lengte van I'm Wide Awake, It's Morning prettiger is
en dat het gewoon net zo goed is als Lifted.
Zij het dat Lifted meer depressief is en dit juist wat vrolijker. En daarom dus niet goed zijn te vergelijken.

Twee meesterwerkjes.

Wat een prachtig album. Het begint met een 'Wat... is dit?'-gevoel waarna Conor begint te zingen.
En dan het mevrouwtje dat mee komt zingen. Heel mooi.
Veel geschreeuw. Een plotseling einde.

Prachtige teksten leiden je door dit ongelooflijk depressieve album.
Spookachtige arrangementen. Soms minimale arrangementen.
Wat een ongelooflijk gevoelig album.

Soms een tikje saai.

Lekker album. Nadat ze vorig jaar op Lowlands speelden dit album gekocht.
Ik luister er nog af en toe naar. Lekkere muziek 'voor tussendoor', daar kan ik me in vinden.
Ik vind het een hele degelijke CD! Lekkere muziek.

Oké! Dit is heel wat anders dan de debuutplaat!
Veel duisterder en elektronischer.

Ik vind het debuut beter.
Dit is naar mijn smaak wat the chaotisch.
Echter heb ik met Age Of Afz geen problemen.
Ik zal deze dus nog een aantal keren beluisteren. Misschien.

Man, man. Wat een band!
Ik was al jaren bekend met Crosby, Stills, Nash (& Young) maar al het solo-materiaal en alles dat daar aan vooraf ging heb ik me nooit zo in verdiept.
Laatst heb ik even een verzameling van 81 abums bij elkaar geraapt en dat ben ik nu even aan het afgaan.

Toen ik deze voor het eerst opzette moest ik lachen. Zo goed.
Het voelde allemaal gelijk vertrouwd. Ook de grote hype rondom 'Bluebird' maakte mijn interesse heel groot. Er circuleren namelijk een stuk of drie versies van 9+ minuten. En die heb ik ook. Alleen nog niet geluisterd.
Die kenmerkende stem van Stephen Stills zo nu en dan. Dat geeft me even een leuk CSN-momentje. Neil Young zorgt ook voor wat leuke momentjes op dit album.
Broken Arrow vind ik bijvoorbeeld, inderdaad een ontzettend goed nummer.

Ik kan niet naar dit album luisteren zonder mee te grooven op mijn stoel.
Favorieten: Bluebird, Hung Upside Down, Broken Arrow.
Maar nummers als Sad Memory en Expecting To Fly zijn ook gewoon heel mooi

Hmmm.... 4,5 ster? Of 4...?
Voorlopig 4. Het album had iets langer mogen duren van mij

Ik had laatst een kaartje gewonnen voor de TV-opnames van de Volendammer Top1000 en besloot uit nieuwsgierigheid even langs te gaan. Normaal gesproken heb ik niets met Volendammer muziek, maar ik heb er geleerd dat er in de jaren '70 behoorlijk goede muziek werd gemaakt in Volendam!
Grootste verrassing was de BZN met 'Bad Bad Woman'. "Wie zijn dit? The Left Side? BZN?! Maar dit is ROCKMUZIEK!".

Ik heb dit album nu in zijn geheel opstaan. Vergeleken met de rest wat deze band heeft gemaakt is dit natuurlijk fantastisch, maar vergeleken met het andere aanbod aan rockmuziek in die tijd, in binnen- en buitenland, is dit niet echt top ofzo. Toch vind ik dit een fijn plaatje om eens te beluisteren.