Dit album klinkt in mijn oren als een hedendaagse opvolger van Bryter Layter van Nick Drake.
Zowel qua stem als qua muziek. Alleen is het wat minder deprimerend (zoals eerder genoemd)

Sommige nummers zijn 'lo-fi' opgenomen, zoals 'Martha's Mantra', bijvoorbeeld.
Dat spreekt me niet zo erg aan.
Ik geef dit album 3,5 ster.

Ik zou zeggen dat dit mijn meest favourite Neil Young-plaat is.
Prachtige nummers als opener Tell Me Why, Don't Let It Bring You Down en titelplaat After The Goldrush.
Verder bevat dit album de klassiekers Southern Man en Only Love Can Break Your Heart.
Daarnaast ook het mooie, maar korte Till The Morning Comes
en het prachtige Birds.

Prachtig album van precies de goede lengte. When You Dance...... valt naar mijn mening een beetje uit de toon, maar zonder het nummer zou Southern Man helemaal niet meer passen.

Geweldige plaat. Ik ken nog lang niet alles van Neil Young, maar op dit album val ik vaak terug.
Openen met een klassieker: Cinnamon Girl en eindigen met een tien minuten durend Cowgirl In The Sand. Een prachtig stuk dat niet verveelt.
Om de een of andere reden kan ik me maar niet bedenken hoe Running Dry ookweer klinkt.
Toch weet ik wel dat de overgang van Runny Dry naar Cowgirl heel mooi is.

Ik luisterde deze plaat eerst een beetje half bewust en na iets dat al voelde als een solo van twee minuten begon opeens Cowgirl In The Sand. Dat vond ik zo mooi!

Ik ken nog niet al Neil zijn werk, maar ik neig te zeggen dat ik met dit album zijn beste plaat al ken.

Prachtige versie van April 8th. Ik vind hem veel mooier dan de albumversie.
Oh Sister en My Dreamgirl Don't Exist zijn ook geweldig, helaas kan ik maar 2 favorieten aanklikken en moest My Dreamgirl daarvoor wijken.
A Baby For Pree vind ik ook iets 'duidelijker' nu, met Glow Into You erachteraan.

De prachtige stem van Jeff Mangum en zijn typerende gitaarspel zijn hier ook weer aanwezig op dit EPtje. Ligt me beter dan On Avery Island, maar haalt het niet bij In The Aeroplane Over The Sea.

4 sterren.

Eerste luisterbeurt. Enorm inferieur aan In The Aeroplane Over The Sea.
Eerste twee nummers zijn wellicht meer geschikt als (alternatieve) achtergrondmuziek.
De stem had in het tweede nummer een stuk harder gemixt mogen worden.
'Someone is Waiting' vind ik wel een prettig nummer, maar het heeft niets speciaals.
'A Baby for Pree' is ook een heel mooi nummer dat me een beetje aan de vervolgplaat doet denken. Helaas wel een beetje kort.
De rest is dan weer een beetje achtergrondmuziek. Instrumentaal vaak wel goed, maar niets bijzonders.
Ik mis ook een beetje de rijke instrumentatie die ITAOTS wel had. De blazers.
Voor de rest mist het, zoals gezegd, de 'uitschieters'.

Op 4 december verscheen de “bescheiden kameropera” L.I.T.A.N.I.E.S van de hedendaagse componist Nicholas Lens op het prestigieuze label Deutsche Grammophon. Voor dit werk riep Lens de hulp in van Australische rocklegende Nick Cave.

Tijdens een bezoek van de Brusselse componist Nicholas Lens aan de boeddhistische Rinzai Zen-tempels op het Japanse platteland ontsproot het eerste idee voor L.I.T.A.N.I.E.S, dat hij tijdens de lockdown van 2020 verder uitwerkte. Terwijl Lens zijn thuisstad Brussel op de fiets verkende en een ongewoon stille stad ontdekte, kwam de herinnering terug aan de natuurlijke stilte die oprijst uit de regenachtige bossen die de 13e-eeuwse Zen-tempels omgeven.

Om zich de rust te herinneren die hij tijdens zijn bezoek aan Japan had ervaren, begon Nicholas Lens te componeren en toen de contouren eenmaal geschetst waren wilde hij twaalf litanieën laten schrijven door iemand die niet zoveel ervaring had met opera, zodat de woorden zo natuurlijk en authentiek mogelijk over zouden komen. De geschikte persoon hiervoor vond hij in Nick Cave, met wie hij in 2014 ook al samenwerkte toen Cave de teksten voor Lens’ opera Shell Shock schreef.

Nadat Nick Cave was benaderd, moest hij eerst opzoeken wat een litanie precies was. Misschien dat de twaalf litanieën in deze kameropera daarom ook niet zozeer een serie religieuze smeekbeden zijn zoals in de strikte betekenis van het woord, maar eerder introspecties van Cave over het leven en de schepper. Op zijn laatste twee studio-albums laat de Australische singer-songwriter ook al een in steeds toenemende mate introspectieve kant van zichzelf horen. “Ik besefte dat ik mijn hele leven al litanieën schrijf”, aldus de Into My Arms-zanger die vorig jaar het album Ghosteen uitbracht waarop hij de dood van zijn 15-jarige zoon verwerkt die in 2015 bij een ongeluk om het leven kwam.

Het leven is vol lijden. Dat is de eerste van de Vier Edele Waarheden die de basis vormen van de boeddhistische leer. Gelukkig is de derde van deze vier edele waarheden: er is een manier om het lijden te stoppen. En dat is – de vierde Edele Waarheid – door het achtvoudige pad te volgen.

De hoofdzaak van het Achtvoudige Pad is dat de mens door meditatie alert wordt op het hier en nu en zich bewust is van lichaam en geest. Misschien kunnen deze litanieën die door Nicholas Lens gecomponeerd en door Nick Cave geschreven zijn, daarom beter als meditaties gezien worden. Het geluid van een klankschaal klinkt regelmatig en iedere litanie heeft een eigen opdracht: zo is er een Litany of Divine Absence, een Litany of Yearning, een Litany of Godly Love en tot slot een Litany of Divine Presence. Lens waarschuwt er bovendien voor L.I.T.A.N.I.E.S niet als traditionele opera te zien met een duidelijk plot en dynamische personages, maar meer als een trance trip die een uur lang allerlei onverwachte kanten op gaat.

Vanwege de strenge corona-maatregelen in België in het voorjaar van 2020, werd het album bij Nicholas Lens thuis opgenomen waarbij 11 musici om beurten hun partijen inspeelden. Op de lockdownopera zijn vier vocalisten te horen, waaronder Nicholas Lens zelf en zijn dochter Clara-Lane. De stem van Nick Cave is niet te horen, maar zijn hand wel. Vooral Litany of Transformation en Litany of Godly Love liggen erg in het verlengde van Cave’s laatste twee studioalbums. Daarnaast doet de diepe stem van Nicholas Lens op bepaalde momenten vaak ook denken aan die van Cave, waardoor Nick Cave-liefhebbers die te midden van de feestdagen wat bezinning en inkeer kunnen gebruiken, in L.I.T.A.N.I.E.S wellicht soelaas kunnen vinden.


Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar op 19 december 2020 voor het eerst gepubliceerd: https://www.en-clave.nl/?p=2552

Prachtig album. Wat mij betreft zijn beste van de drie.
Er staat geen enkel minder nummer op. Dat maakt het zo moeilijk slechts twee favorieten te kiezen.

Prachtige instrumentatie en prachtige teksten.
Probeer eens mee te zingen en je merkt dat Nick's frasering ook heel bijzonder is.
Veel afgekeken van de jazz. Hij behandelt zijn zanglijnen niet als zanglijnen maar als saxofoon-solo's.
Vandaar die kenmerkende, lang aanhoudende klanken.

De strijkers voegen iets heel moois toe aan dit album.
Voornamelijk op Way To Blue is het resultaat verbluffend.

Ik vind dit album heel jammer.
Het is, mijn inziens, een stuk minder goed dan hun vorige albums.

Ja, de drummer is weg en ze wilden iets nieuws proberen en dat hebben ze gedaan
maar ik vind het niet geslaagd. Ik hoop dat ze teruggaan naar wat ze op het eerste album deden.
Dit raakt mij niet echt. Poppy muziek en oppervlakkige teksten.

Ik kan niet anders dan dit album 1,5 ster te geven.

Ik vind dit echt een prachtalbum.
In zijn geheel een meesterwerkje. De nummers zijn individueel ook prima.

Het thema van de break-up met de zanger zijn vriendin (Laura Marling) is voor mij en vele anderen heel herkenbaar, geloof ik.
Het spreekt mij heel erg aan. Lekker depressief.

Ik heb delen van dit album live gehoord, dat maakte het nog eens extra mooi.
Let ook op de terugkerende motiefjes 'I don't think that it's the end'/'Blue skies are coming...'

Het orkestrale stuk in het midden zet ook heel treffend een andere emotie neer. Een opbeurende noot in dit sombere album. Prachtig.
Ik vind dit album echt een klein kunstwerkje. Daarom geef ik het lekker 5 sterren!