Duurt een hele tijd voordat het interessant wordt.
Het begint heel langzaam en When I Light Your Darkened Door is pas het eerste nummer dat me bijblijft.
Helaas is vlak dat nummer van mindere geluidskwaliteit dan de rest van het album, dat ook al lekker lo-fi klinkt.
Nummers als 'Milk White Air' en 'Under The Sun' worden repetitief tot het vervelende aan toe...

Het klinkt allemaal wel aardig, maar het boeit gewoon niet.
Een krappe voldoende, tweeënhalve ster.

Lekker album. Anders dan we gewend zijn van Fleet Foxes.
Nummers als New Imperial Blues zijn lekker fris en tegendraads,
maar voor de rest is het wat meer van het zelfde. Ik sluit me voorlopig hierbij aan:

Ik had het vooraf niet gedacht, maar deze plaat evenaart Vacilando Territory Blues!
Ik vind hem zelfs iets beter (vanwege de laatste 3 nummers op Vacilando die hij eigenlijk gewoon eraf had moeten laten).
34 minuten hoog niveau. De eerste vier nummers zijn allemaal heel goed! Daarna zakt het bij Though I Have Wronged You en Age Of Man weer wat in. Daarna krabbelt het echter weer wat op, maar het niveau van de eerste vier nummers wordt niet meer behaald.

Wat ik mooi vind aan deze plaat is dat de 'lo-fi klank' van de eerdere albums vervangen is door een netjes geproduceerde sound. Ook de extra instrumentjes als strijkers en belletjes en... iets met toetsen, lijkt mij, vind ik heel mooi. In ruil daarvoor moeten we de bas en drums inleveren.
Toch vind ik dat niet heel jammer.

Het is een andere soort plaat dan Vacilando Territory Blues, maar zeker niet slechter. Het is meer een kwestie van gevoel. Soms heb je zin in VTB, een andere keer zin in Year In The Kingdom.
Ik meen hier overigens ook een beetje de beginselen van de sound van het Fleet Foxes-album 'Helplessness Blues' te bespeuren!

Oh, het is dus toch de zoon van. Ok.
Aardige CD. Lekker relaxt. Iets teveel country naar mijn mening.
Ik begrijp dat het vorige album meer folk is. Dan ga ik die binnenkort maar eens beluisteren.

Ik geef deze voorlopig 3.5 ster.

Ik moet toch terugkomen op mijn eerdere oordeel!
Toen ik deze CD vanmiddag voor vier euro tegenkwam op het Waterlooplein besloot ik hem maar mee te nemen. Voor het eerst in krap een jaar luister ik deze CD weer en ik moet concluderen: het klinkt juist helemaal niet poppy!
"You'd Rather Run" is absoluut het hoogtepunt van het album met haar 9 minuten, maar ook de korte liedjes van ongeveer 2 minuten mogen er zeker zijn!

Spitsvondstige teksten en fijne muzikale omlijsting. Fans van Regina Spektor zullen dit wellicht ook waarderen.

Ik zet hoog in met 5 sterren halverwege mijn tweede luisterbeurt. De sfeer op dit album, het gevoel en de mystiek rondom zijn persoon zijn betoverend, spookachtig. Daarnaast is het ook nog eens een verdomd goed album!

Fijn geproduceerd rock-album dat eigenlijk niet in bestaande genre-benamingen thuis te brengen is. De nummers zijn ijzersterk en Jeff zijn stem. Damn! Vooral in de falsetto-stukken is het zo heart felt, maar ook als hij terughoudend en relatief 'kaal' zingt (op een nummer als Hallelujah) weet hij je diep te ontroeren. Ook als hij met zijn stem aanzwelt, en als hij iets min of meer ongebruikelijks doet met zijn stem ben je geneigd mee te bewegen met de klank. Het is op die momenten dat je de muziek voelt!
Toch is het niet een van mijn favoriete nummers op het album. Dat zijn de hardere nummers 'So Real' en 'Lover, You Should Have Come Over'. Heerlijke nummers, vooral die tweede.
Een heerlijk harmonium en dan de gitaar, bas en drums. Daaroverheen Jeff zijn rustige zang. Een fantastische compositie die gaandeweg aanzwelt en allerlei andere instrumenten en vocalen laat toevoegen.

Dat Jeff een talentvol muzikant is hoor je ook duidelijk. Muzikale hooks die je bijblijven, fragiele gitaarloopjes. Qua compositie is alles ook zo ontzettend goed uitgedacht, en dat hoor je. Alles past perfect bij elkaar, zelfs het hooguit opmerkelijke Corpus Christi Carol. Een meesterwerk, dit album.

Ik weet het niet zo. Dit is natuurlijk ook geen regulier album, hoewel het wel alsdien wordt aangegeven op deze website.
Er staan enkele mooie nummers op, maar ook een aantal complete missers. Voornamelijk op de tweede CD.
Toch vind ik die tweede CD niet in het geheel slecht. I Know We Could Be So Happy Baby en Satisfied Mind vind ik echte pareltjes. Gunshot Glitter is daar tegenover wel een enorme misser. Dat maakt vooral de tweede CD heel moeilijk te beoordelen.

De eerste CD is wat makkelijker te beoordelen.
Opened Once, Yard of Blonde Girls en Vancouver vind ik heel mooi op die CD.
Verder staan daar ook wat mindere nummers op, of: nummers die niet helemaal mijn cup of tea zijn.
Daarnaast was dit werk natuurlijk allemaal nog niet helemaal af.

Vergelijk het met Grace (wat je natuurlijk niet moet doen) en je zult zien dat het een stuk minder is. 'Anders' is misschien een beter woord, maar ook minder: minder gestructureerd - voornamelijk op disc 2 waar ook het een en ander opstaat dat meer lijkt op psychologisch verwerking door schreeuwen dan op muziek.
Ja, daar tegenover staan dan weer de 5 eerder genoemde goede liedjes, en nog wel een aantal goede nummers. Vast en zeker ook wat groeidiamantjes. Morning Theft wordt veel genoemd, en Everybody Here Wants You schijnt ook mooi te zijn hoewel ik dat zelf niet zo vond.
Ik geef het voorlopig even een neutrale drie sterren en ik zal kijken wat volgende luisterbeurten aan mijn mening aanvullen!

Ik weet het niet zo.
Aan de ene kant is het John Cale pur sang.
Soms verrassende uitvoeringen van nummers. Vaak anders dan op plaat.
Zijn stem laat soms wat te wensen over en hij is vaak niet zo goed te verstaan.
En ook net als je denkt dat hij eigenlijk heel slecht is in het bespelen van het instrument dat hij op dat moment bespeelt, gooit hij er even een stukje Chopin doorheen. (Fear)

Het is een mooie tracklist en het is heerlijk vertoeven.
Maar ik weet niet precies wat ik ervan moet vinden, daarom stem ik niet.

Op dit album staat nog het mooie Who Says, en een prima versie van Crossroads.
De laatste adem van de blues/rock legende die hij een paar jaar geleden nog was.

Voor de rest is het toch allemaal verschrikkelijk?
Hoe kan hij zichzelf nog serieus nemen? Hoe durft hij iets dergelijks op te nemen?

"It sucks to be honest" zingt hij op Shadow Days.
Nuf said. Teksten zijn van een ONT-ZET-TEND laag niveau
de muziek is ook niet wat we willen horen van John Mayer.

Past mooi in een rijtje met Battle Studies.
"Binnen de lijntjes Sky-radio" zoals iemand het daar al noemde.
Een vreemd uitstapje naar de country-muziek op dit album.

'Something Like Olivia' komt nog het dichtst bij wat blues, maar daardoor valt het dan weer totaal uit de boot ten opzichte van de rest van het album. En jeetje. Die fade-out. Werkelijk?

Voor de rest kabbelt het allemaal maar een beetje voort.
Heel jammer van deze opkomende legende...

Het intro van 'Walt Grace' is heel lekker. Een beetje jazzy, zoals we met Chris Botti zagen dat hij het ook kan. De overgang naar 'Whiskey, Whiskey, Whiskey' is dan ook weer lekker. Jammer dat dat voor de rest dan zo'n slecht nummer is.

Hopen dat het volgende album weer een bluesplaat wordt.

Popmuziek. Blueshelden moeten zich daar niet aan wagen.

Ik luister het album nu voor het eerst. Paper Doll vond ik weer een waardeloos nummer. Wildfire vond ik echter wel lekker. Deze stijl houdt hij een beetje aan gedurende het hele album, lijkt het. Rustig, ongedwongen. Geen geweldige teksten en al helemaal geen bijzonder gitaarspel.
"They Call Me The Breeze" is lekker. Inderdaad 'frappant' hoe deze ode aan J.J. Cale op dit album staat, zo vlak na het overlijden van J.J. (Geen conspiracy theory hier hoor!) Wel jammer dat het zo plotseling eindigt.

Ik denk dat deze een stukje beter is als Born & Raised, dat op zijn beurt weer nèt iets beter was dan Battle Studies. Dat neemt niet weg dat John Mayer tegenwoordig een aanfluiting is voor zichzelf.

Iemand heeft me dit album gegeven om er eens naar te luisteren.
Dat doe ik dan maar eens. Op de eerste luisterbeurt doet het me ontzettend aan Tim Knol denken.
Verder een beetje aan Paolo Nutini, qua stemgeluid.

Prima, relaxte achtergrondmuziek. Voor mij iets te poppy, dertien in een dozijn teksten.
Niets iets waar ik me volledig in zou kunnen verliezen.

Ik stem (nog) niet, maar het zou iets van 2.5 sterren zijn.
Juist omdat het allemaal een beetje voorspelbaar en veel van hetzelfde is.
Het weet me niet te grijpen of te boeien.

Een iets duisterdere plaat dan we gewend zijn van het duo Angus & Julia Stone.
Op het titelnummer By The Horns komt het stuk vanaf 'You had her by the throat, you had me by the horns' een beetje vlak over. Weinig emotievol, in tegenstelling tot hoe ze het live bracht.
Verder heb ik er niet veel op aan te merken.

De tekst van The Line That Ties Me (en de koorzang) is prachtig.
Julia's stem is heerlijk helder op deze plaat. En Bloodbuzz Ohio heeft ze heel mooi gecovered.

Live vond ik de instrumentatie, voornamelijk de drums, nog wat beter. Iets harder voornamelijk. Hier zijn de drumpartijen allemaal heel netjes.

Vanavond trad Julia Stone op in De Duif in Amsterdam.
Bij binnenkomst vonden we allemaal een papieren tas op onze stoel.
Erin zaten een sjaaltje (met het 'By The Horns'-logo) en een CD.
'Only for promotional use' staat er in kleine lettertjes op de achterkant.

Het plaatje begint met het behoorlijk poppy 'Let's Forget All The Things That We Say'. Het drumcomputertje op de achtergrond kon ik eerst niet zo aan wennen, maar na twee luisterbeurten zie je er de humor wel van in. Live wordt ook een drumcomputertje gebruikt voor dit nummer, overigens. Wat ik wel gelijk heel mooi vond in dit nummer was, was de vocale melodie in het refrein. Daar is Julia echt heel goed in; mooie melodiën verzinnen.

Tell Her A Story is een aardig lied, maar ik vind het niet zozeer heel speciaal. Heel opvallend is de elektrische gitaarolo in dit nummer. Die is niet bepaald 'mooi' te noemen. Daarmee bespot ze weer een beetje de 'popmuziek' door iets te doen dat het nummer gelijk een stuk minder radiovriendelijk maakt. Keyboards en piano worden bespeeld door Thomas Bartlett (Doveman, The National) en zijn niet slecht te noemen, maar ze creeëren een heel andere sfeer dan dat ik van Julia gewend ben.

Take Me Home kenmerkt zich weer door een hele mooie melodie. Verder kan ik hier niet veel over vertellen. Wat mij betreft het minste nummer op de plaat.

The Shit That They're Feeding You, het laatste nummer, vind ik het mooist. Dat ondanks het woord 'shit' in de titel (en, logischerwijs, in de tekst). Dat komt vaak wat puberaal over vind ik. Een prachtige tekst en heel vol van emotie gezongen. Op de plaat zit een clarinet-solo. Live speelde Julia daar trompet. Ik denk dat ik dat persoonlijk mooier vind.

Het is toch heel wat anders dan de vroegere Julia, vind ik zelf, maar nog steeds typisch Julia.

"Julia Stone is met haar tijd meegegaan. In haar teksten is ze nog herkenbaar de oude."

Negen jaar na het verschijnen van By The Horns kwam op 30 april het langverwachte derde solo-album van Julia Stone uit: Sixty Summers. De Australische zangeres verkreeg aan het begin van deze eeuw wereldwijde bekendheid als onderdeel van het duo Angus & Julia Stone, dat ze samen met haar broer Angus vormde. De lome indie-folk van de twee “deed niemand kwaad en een hoop mensen goed”, verklaart Kurt Blondeel van het Vlaamse Knack Focus de populariteit van Angus & Julia Stone treffend. Wereldschokkend was het niet, maar de muziek werd dankbaar gebruikt in romantische feelgood-scenes in films en series.

Al tijdens de hoogtijdagen van het duo brachten zowel Angus als Julia al een eerste solo-album uit. In 2012 besloot het duo ook een pauze in te lassen en de nummers die ze al voor een derde Angus & Julia Stone-album hadden geschreven, op de plank te laten liggen. “Het werkte niet”, gaf Julia aan in een interview met Wonderland magazine. Tijdens deze pauze konden zowel broer als zus zich goed focussen op hun tweede solo-albums. Voor Julia leidde dit tot de release van By The Horns waarop ze een veel persoonlijkere kant van zichzelf kon laten horen l dan dat ze op een Angus & Julia Stone-album kon. Het werd een heel introspectief album over liefde en hartzeer en klonk melancholischer dan de twee albums die ze met haar broer Angus uitbracht.

Op 20 april 2012 zag ik Julia Stone live tijdens de By The Horns-tour in een klein kerkje in Amsterdam. Stone werd bij dat optreden muzikaal ondersteund door onder meer Bryce Dessner (gitarist van The National) en toetsenist Thomas Bartlett (die onder de naam Doveman bekend is als producer van onder andere Sufjan Stevens en Florence and the Machine). Zij werkten ook allebei mee aan By The Horns en bleven met Julia samenwerken voor Sixty Summers. Het derde solo-album van Julia Stone liet wat langer op zich wachten, terwijl de eerste opnames voor Sixty Summers al plaatsvonden in 2015. Afgelopen februari had Sixty Summers dan eindelijk moeten uitkomen, maar dat werd met tweeënhalve maand uitgesteld door vertraging bij de fabrikant van de elpees.

Als aankondiging van Sixty Summers kwam in juli 2020 een eerste single uit: ‘Break’. Deze had een geheel ander geluid dan het vorige album. Akoestische gitaren hadden plaatsgemaakt voor elektronische beats en de zanglijnen leken meer geïnspireerd te zijn op hiphop dan op de indie-folk waar Julia Stone aan het begin van de eeuw bekend mee werd. Vervolgsingles ‘Unreal’ en ‘Dance’ zetten deze lijn voort. Pas bij ‘We All Have’ was er een geluid te herkennen dat deed denken aan By The Horns. Het blijkt ook dat dit het lied was dat als eerste werd geschreven voor dit album. Bijzonder aan dit nummer, is dat Matt Berninger meezingt. Op By The Horns coverde Stone nog het lied ‘Bloodbuzz Ohio’ van Berninger’s band, The National, en voor Sixty Summers is het dus gelukt de The National-zanger zelf mee te laten zingen! De vocalen van de twee kunnen niet verder uit elkaar liggen op het geluidsspectrum. De hoge, ietwat geknepen stem van Julia steekt sterk af bij de trage basstem van Berninger. Door de lage synthesizer-tonen die aan Berninger’s zinnen voorafgaan, mengen de stemmen toch mooi samen.

Het nieuwe album kent over de gehele linie die moderne drum-‘n-bass sound die de eerste singles kenmerkten. Op enkele nummers zorgen warme klanken van een blazerssectie voor een mooi contrast met het steriele geluid van de elektronische drums. Synthesizers en elektrische gitaren hebben slechts een ondersteunende rol. Daarmee sluit Sixty Summers goed aan op de muzikale trends van deze tijd, maar in de teksten klinkt de Julia Stone van By The Horns nog altijd door. In de achtergrondinformatie bij de nummers is op Apple Music te lezen dat de liedjes op dit album nog steeds grotendeels geïnspireerd zijn door liefdesverdriet. Zo gaat ‘Substance’ over “verliefd worden op iemand die jou niet serieus neemt, en dat je dat misschien te laat pas doorhebt”, en ‘Easy’ over “samen zijn met iemand waar je veel om geeft, maar waar je niet de juiste match voor bent”. Ook in ‘Heron’ schrijft Stone een slechte relatie van zich af: “I’m dressed like a queen but I’m begging in the streets. I’m hoping you’ll see me lying at your feet. Give me a dollar, buy me a feed. I’m starving to death when I’ve got what I need”. In haar opmerkingen voor Apple Music geeft Stone aan “genoeg te hebben van het moeten schrapen tussen het vuil, terwijl ze een royale hoeveelheid aan ervaringen bij zich draagt, die ze in dat soort situaties vergeet”.

Het titellied van Sixty Summers gaat erover dat Julia (inmiddels 37 jaar oud) nog hoogstens zestig zomers te gaan heeft. Hoe vult ze die in? In ‘I Am No One’, het slotnummer van Sixty Summers, reflecteert Julia Stone op wat je vooral niet moet doen. “Oh, oh, what have I become? I’m living off the pieces of other people’s love”. Dat lied had ze al minstens tien jaar in haar hoofd zitten en doet ook het meest denken aan de muziek van Angus & Julia Stone. Hoewel de nummers voor Sixty Summers over de laatste tien jaar verspreid zijn geschreven, is er weinig vooruitgang te merken in de teksten op dit album ten opzichte van By The Horns en de albums van Angus & Julia Stone. Ze zingt nog steeds over dezelfde onderwerpen op dezelfde manier. De vernieuwing zit in het muzikale. Daarmee spreekt ze mogelijk een nieuw publiek aan want ik mag hopen dat de luisteraars van tien jaar geleden deze Julia wel zijn ontgroeid. Uit nostalgische overwegingen zullen zij dit album misschien af en toe opzetten, of ze zetten een sterk nummer in de vrijdagavond-playlist.

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar op 5 juni 2021 voor het eerst gepubliceerd: Julia Stone – ‘Sixty Summers’ - enClave

Ik denk wel dat dit een typische groeiplaat is.
Aanvankelijk vond ik deze plaat niet zo, maar de afgelopen maanden heb ik m nog een aantal keer beluisterd en hij wordt steeds beter.
Ik ontdek steeds meer mooie dingetjes aan dit album.
Mooie teksten. Mooier dan met Angus & Julia Stone, vind ik.
Ook merk ik hier hoe goed Julia eigenlijk is met melodielijnen.
En dan haar typische stem. Ik houd er van.

"He's a dog, but he's dressed up like a sheep"

Favoriete nummers zijn Winter On The Weekend, Catastrophe, Horse With No Wings
en Where Does The Love Go en, tja... Eigenlijk heeft elk nummer wel zijn eigen charme!