In Februari kwam de eerste langspeler van Kees Veerman, alias Case Mayfield uit bij platenlabel PIAS. Groot succes volgde en een tijdje was de geboren Volendammer bijna elke week bij 3FM op bezoek.

Nu zijn we acht maanden verder en brengt Case Mayfield zijn tweede album uit onder de titel '10'. Het concept zit alsvolgt in elkaar: tien liedjes in tien dagen opgenomen en gemixt.
Bang was ik dat het ten koste van de kwaliteit van de opnames zou gaan, maar dat blijkt niet geheel waar. Wel heb ik moeite met de liedjes. Op '10' vinden we een bijelkaar geraapt zootje opnames zonder enige samenhang. Van electronica (Schizophrenia) gaan we via Sesamstraatrock (Feed Me) naar het enige liedje dat nog min of meer in het verlengde ligt van Case zijn singer-songwriter roots (Orgasms).
Het lijkt alsof de liedjes nog niet af zijn, en ze om dat te verbloemen er allerlei elektronische onzin bijgegooid hebben. Het nare is dat Case dit niet nodig heeft: luister zijn eerste EP en hoor het resultaat van weloverwogen teksten en liedjes die door veel live spelen zijn gegroeid. Overigens allemaal (bijna) geheel akoestisch!
Je merkt dat alles op '10' gehaast is. Muzikaal overtuigt het niet en de teksten komen ongeïnspireerd over en bouwen vaak nergens naartoe.

Met een liedje als 'Builder' probeert Case zijn stoeltje in de 3FM-studio terug te winnen door een 3FM mega-hit te schrijven, maar hierin faalt hij jammerlijk. Er is geen touw aan vast aan te knopen, en dat is een oordeel dat we op het complete album kunnen betrekken.
Het is jammer dat deze getalenteerde singer-songwriter zijn talent heeft opgeofferd voor zijn zelfgeschreven mythe. Van mij mag Case Mayfield heel snel in de vergetelheid raken!

Er staan goede nummers op met interessante arrangementen.
Die zijn anders dan wanneer hij het live doet. Dat kan ik heel erg waarderen.

De kwaliteit van de opnames is ook heel goed en de CD heeft een geweldige sfeer.
Prettige stem en mooie muziek. Van mij krijgt hij 5 sterren!

Heerlijk lo-fi. Hele intieme sfeer.
Ik vind deze versie van Crooked Waits veel beter dan die op het album: hier zit veel meer emotie in.

Ok. De eerste luisterbeurt zit erop.
Ik twijfel tussen een 4 en een 4.5.

De nummers zijn natuurlijk stuk voor stuk geweldig, maar hier en daar heb ik wat opmerkingen.
Het snerpende accetje 'WEIGHT' tijdens You Sure Lost A Lot Of Weight kan ik niet bepaald waarderen. In de rest van het nummer gaat Case ook een beetje te vaak 'over de top'. Dat beschadigt het intieme sfeertje dat hij vroeger schepte toen hij nog eens in zijn thuisdorp speelde.
I Don't Know I Don't had ik mooier gevonden als het begin akoestisch was gelaten.
Verder had The Many Colored Beast (de band) eerder mogen komen. Nu komen zij er pas tijdens het 3e of 4e liedje bij. Dat had van mij al een stuk eerder gemogen.

Het koppel 'You Should Have Seen'/'Twitch' zorgt voor een vrolijk moment op deze plaat. Geweldige instrumentatie en zang. Solo (akoestisch) vond ik deze nummers nooit zo goed, maar nu met band zijn ze heel dansbaar en leuk. En dat is soms ook nodig.

Bij Crooked Waits draat hij er de eerste drieënhalve minuut wat teveel omheen wat mij betreft.
Het klinkt allemaal als een reprise van Tomorrow Is My Slavename en eerdere nummers.
Overigens wel groot respect voor de Pink Floyd-esque sfeer die hij oproept met bijvoorbeeld de helikopter(?) geluiden. Als afsluiter op het album mag je gerust 'raar' doen. Het pakt uiteindelijk wel goed uit. Opnieuw mis ik hier de akoestische gitaar.
Het schelle geluid van zijn Telecaster weet me niet in het nummer te zuigen zoals hij dat akoestisch wel kon. De solo van Crooked Waits is wel raak! Had mij van mij nog iets langer mogen duren ook. Heerlijke gitaarriff en prachtig orgelwerk.

Een heel fijn album waar ik lang op heb gewacht, en hoewel ik mijn respect voor Case Mayfield als persoon zo langzamerhand aan het verliezen ben blijft het een ontzettend goede muzikant en schrijver.

Case heeft geen band nodig om te imponeren, maar het maakt het op plaatsen wel interessanter.
Op andere plaatsen slaat hij daarmee wat mij betreft ook behoorlijk de plank mis. Aan intimiteit boet hij wat in, maar interessant is het wel.

Volgens mij heeft Cass McCombs nog nooit een rechttoe-rechtaan popliedje geschreven. Ook deze nieuwe plaat staat vol lang uitgesponnen nummers doe geen standaard songstructuur volgen en waarin invloeden uit de progressieve muziek en de jazz de boventoon voeren. Ik ken geen andere muzikant die klinkt als Cass McCombs op zijn laaste 2 albums.

Ik vind zijn teksten een beetje slap gezeur over 'vrijheid', afgewisseld met de standaardcliché's over liefde en vrijheid en dergelijken.

'The eagle flies", "Hold you one more time", "Down to the river" een greep uit een minuut van een liedje. Allemaal schrijverscliché's.
De arrangementen vind ik over het algemeenook niet veel aan. Elektronische drumcomputer, bah.
Natuurlijk zijn de orkestrale stukken wel wat mooier, maar ze weten mij niet aan te grijpen.

Chris zijn stem vind ik ook behoorlijk vervelend worden.

Op de achtergrond zingt een vrouw een regeltje Arabisch mee, er wordt iets gezongen over een kerk en de vluchtelingenproblematiek en de inmenging van het Westen in het Midden-Oosten wordt bekritiseerd waarna we horen hoe Amerikaanse(?) soldaten het een Arabier moeilijk maken en daarna horen we kinderen een liedje zingen. Een soort country-gospel liedje volgt, Stromae mag een zinnetje van Coldplay in het Frans herhalen, een Katholiek kerkkoor zingt iets over dat we elkaar nodig hebben en een oude man jammert iets in het Spaans. Het wapenbeleid in Amerika wordt bekritiseerd en Afrikaanse kinderen zingen in een kringetje. Er wordt nog een liedtitel in Arabisch schrift op de tracklist geschreven en het tenenkrommende EO-feest is compleet. Of wordt 'Tussen Kunst en Kitsch' op de AVRO-TROS uitgezonden?

De DVD is beter. Ik heb de CD-versie ook, maar ik mis toch -nogal logisch- het beeld.
Grootste voordeel van de CD vind ik dat ze Monthy Pyton eruit hebben geknipt.
Het Indische gedeelte is ook heel mooi, hoewel je Sarve Shaam, Your Eyes en Arpan na één keer wel gelooft.

De mix is heel mooi gedaan en creërt een hele warme sfeer.
De zangers zingen zeer verdienstelijk, hoewel je aan het stemgeluid van Tom Petty wel een beetje moet wennen als je zijn muziek nog niet kent. (Ik ben van de nieuwe generatie)

Instrumentaal zit het zootje ook heel mooi in elkaar met 2 drummers en een stuk of 7 gitaristen.
Wah Wah is een grote explosie van geluid en daarmee een hoogtepunt van de show voor mij. De solo van Clapton op WHile My Guitar Gently Weeps is ook heel gevoelig en mooi. Voor mij vreemdgenoeg de ultieme zomerplaat omdat ik dat nummer in de zomer van 2009 eindeloos luisterde!

I'll SeeYou In My Dreams zorgt voor een mooi, emotioneel einde van dit prachtige concert!
Geen trieste herdenking aan George maar een viering van het leven en de muziek van deze prachtige man.

CD 4,5*
DVD 5*

Ik heb de DVD en basseer mijn mening daarop.
De originele nummers kon ik niet, maar die heb ik inmiddels ook beluisterd.
De versies op deze CD zijn in een hedendaags jasje gestoken.
Clapton is ongelooflijk goed en ook Jack Bruce speelt ook goed, hoewel hij soms een steekje laat vallen op zijn basgitaar, mijn inziens.

Vooral 'Spoonful' blijft heel erg hangen en 'Pressed Rat and Warthog' is geweldig in deze uitvoering.
De muziek an sich vind ik wat veel van hetzelfde worden, maar dat heb je nu eenmaal met blues.

Daarom geef ik deze CD 3,5 ster

Mooie live-registratie van een prima concert. Ik vond ze bij de BBC Sessions in 1970 net iets beter, maar daar deden ze veel minder nummers.
Desondanks is dit een heel mooi concert waar toch nog wat nummers voorbijkomen waar ik niet zo bekend mee ben (David's soloplaten).

Orleans vind ik een minpuntje. En 'Triad' heeft me ook nooit zo kunnen bekoren, in tegenstelling, lijkt het, tot het publiek op deze opname.
Ze zeggen het zelf al op de opname "We hebben nog nooit zo losjes gespeeld", en "Gelukkig hoeven we niet op te treden vanavond!". Af en toe zingen ze een zinnetje anders dan ik gewend ben, wat niet altijd even goed uitpakt in mijn oren. Toch zijn de koortjes altijd loepzuiver, iets dat ik echt ontzettend knap vind. Zo goed op elkaar ingespeeld zijn...

Man In The Mirror en I Used To Be A King vind ik de hoogtepuntjes, samen met Laughing, Stranger's Room en The Lee Shore. Immigration Man en Guinnevere mogen er ook zijn!
Ik vind Immigration Man misschien zelfs beter dan de versie op het (studio)album!

Prachtige plaat.
Beginnend met de 7 minutendurende Suite die alles behalve verveelt.
Het magische Guineverre en Wooden Ships volgen.
Daarnaast nog een aantal mooie nummers.
Misschien een enkel minder nummer.

De heren zingen enorm goed en de muziek zit fantastisch in elkaar.
Toch mist er 'iets' om het 5 sterren te geven, dus daarom 4.5.