Ook ik heb kennis mogen maken met Radical Face dankzij de Nikon reclame.
Ik kon Welcome Home al een tijdje, maar het album had ik nooit beluisterd.
Sinds enkele weken beluister ik het zo nu en dan en wat is het mooi!

Ben Cooper weet je met zijn melodieën te vangen en hij laat je niet meer los!
Er zitten hele mooie instrumentale 'verrassinkjes' in dat het net wat interessanter maken.
De teksten zijn ook mooi, maar die lijken toch enigzins op de achtergrond te staan.
Af en toe vang je zo'n zin op en dan kun je bijna niet anders dan het mooi vinden.

"I watched you crawl into my bed
with curses spilling from your head.
You said: "We're just the walking dead"
so I pulled the trigger and we floated off."

Tegen het eind begin ik het wat minder te vinden
en dan bedoel ik echt de laatste 2 liedjes pas.
Het wordt niet vervelend, maar de 'toppers' zijn toch echt nummer 2 tot en met 9.
Het intro-nummer is overigens ook geweldig!

Na lang denken,
ik geef deze 4 sterren.

Eens even kijken, wat had ik de voorganger ookalweer gegeven.
Vier sterren. Deze vond ik net iets beter, of toch niet?

Er staan enkele hele mooie nummers op.
Family Portrait en Black Eyes zijn geweldig.
De vergelijking Always Gold - Welcome Home is natuurlijk iets te toevallig.

Ik denk dat ik dit album net iets beter vind dan de voorganger qua opbouw van de nummers en de instrumentatie en dergelijke
maar de melodieën van het vorige album blijven meer hangen, geloof ik.
Qua tekst geloof ik dat ik deze bij vlagen ietsje beter vind.

Ik houd het voorlopig even op 4 sterren met uitzicht naar 4.5.

Ben Cooper gaat nooit vervelen. Dit is weer een prachtige EP van Radical Face die ik helaas nergens kan kopen of downloaden. Ik sprak de drummer van de 'band' na het concert in Paradiso, en hij vertelde me dat de EP alleen via iTunes te krijgen is. Iets met rechten. Jammer.

Want wat is die akoestische versie van Glory mooi zeg! Ik denk dat ik hem mooier vind dan de 'originele' versie. Hoewel.... Ze zijn even mooi. Dat akoestische heeft gewoon iets, vind ik.
En 'Doorways' is ook al een prachtig nummer. Ik geloof dat hij die live ook speelde.

A Little Hell doet me niet zoveel, maar The Deserter's Song is dan weer wel mooi. Het lijkt een combinatie tussen Ghost en The Roots. Muzikaal gezien meer naar The Roots neigend, maar de 'omgevingsgeluiden' zoals ze op Ghost ook te horen waren.

En dan de Welcome Home reprise versie. Wat is dat mooi.
Eerst lijkt het er niets mee te maken hebben en tast je in het duister naar een herkenpunt.
Maar dan begint het 'thema', en later komen de drums erbij en de tweede gitaar(?).

Ja, dit is mooie muziek, mensen.

Ik vind het een prima album. Inderdaad heel anders dan we van hem gewend zijn, maar een song als Lavender is gewoon machtig. Over het algemeen is het album wat zweverig, maar niet psychedelisch. Toch hoor ik in bepaalde nummers wat dingetjes die me aan een band als Tame Impala doen denken: bijvoorbeeld de bas in Julia.

Al met al een prima plaat maar misschien moet je dit net als met de nieuwe Midlake los zien van wat de artiesten eerder hebben gedaan.

Ruim voordat er sprake van was dat de hele wereld in thuisisolatie moest, had Ron Sexsmith zijn nieuwe album 'Hermitage' al aangekondigd. Toevalligerwijs betekent het woord 'Hermitage' zoveel als kluizenaarschap of afzondering, maar waarschijnlijk verwijst Sexsmith met deze albumtitel naar het opnameproces van het album: alleen met zijn producer in Ron's woonkamer in Ontario, waarbij hij zelf alle instrumenten inspeelde behalve de drums. Veertien relatief kleine popliedjes, de meeste rond de 3 minuten - 9 duren korter. Na twee luisterbeurten vind ik het album wat minder samenhangend dan zijn vorige album (The Last Rider uit 2017) en steekt er nog niet echt een nummer boven de rest uit. Ja, 'Chateau Mermaid', maar dat is meer vanwege de gelijkenis in titel met de SBS6 real life drama-soap.

"Mijn naam het is Nori, geen Ronnie meer", zong hij al op Rémi-track 'Opgekomen' uit 2017, de grootste "banger" - zoals ze dat noemen - op die plaat. Een plaat die het bij mij nog steeds behoorlijk goed doet vanwege de opvallende (relatieve) 'kwetsbaardheid' in de lyrics. Peter van der Vorst in RTL Boulevard: "Normaal gaat het in dit soort muziek alleen maar over geld en vrouwen, maar hoe vaak hoor je een rapper nog bescheiden iets vragen als 'Mag ik even in je leven zijn'?".

Op zijn nieuwste release, "Nori", gaan de teksten weer voornamelijk over "money en bitches". Kwetsbaarder dan de zin "Ik was allang al dom maar nu ben ik nog dommer" uit het nummer '100' gaat het op dit album misschien niet, en dat was misschien wel te verwachten. Afgelopen oktober kondigde Ronnie Flex namelijk al aan dat dit project meer richting het 'trap' genre zou gaan. Oorspronkelijk gingen de teksten in dit rapgenre voornamelijk over drugs - en ook al heeft Ronnie Flex aangegeven gestopt te zijn met het roken van wiet, rapt hij er nog wel vaak genoeg over op dit album.

De nummers zijn geproduceerd door verschillende producers waaronder Ronnie Flex zelf. Daarna zijn de 13 nummers door DJ Waxfiend geremixt waardoor de nummers vloeiend in elkaar overvloeien: soms hoor je tegen het eind van een nummer alvast een melodietje opkomen wat in het volgende nummer een prominentere rol heeft. Ik vind het een fris effect geven waarbij het album toch een coherente sound behoudt terwijl de sfeer van verschillende nummers geregeld vrij abrupt omslaat. Ook keren elementen uit het album Rémi terug op deze plaat. Niet alleen qua sound: sommige zinnen of thema's lijken ook vrijwel één-op-één terug te komen. Zo is de melodie van openingsnummer 'Saus' zelfs identiek aan die van 'Opgekomen'. Aanvankelijk vond ik dat storend, maar na enkele luisterbeurten vind ik het interessanter worden om Ronnie's Dr. Jekyll en Mr. Hyde - Rémi en Nori - met elkaar te vergelijken.

Op dit album vind ik vooral de eerste 6 nummers lekker toegankelijk. Het nummer 'Non Stop' had misschien zo op zijn vorige plaat gepast. Hij zingt zelfs "Ik ben een verlaten kind", verwijzend naar de vondeling Remi uit het boek 'Alleen op de wereld' waar Flex zijn vorige plaat aan vernoemde. De "banger" op dit album komt al vroeg: 'Kan niet kiezen', waarop hij bijna agressief tegen zijn 'haters' schreeuwt. 'Wow' en '4/ 5' klinken fris en speelser. Na 'Wat is love' wordt het geheel wat rauwer en begrijp ik waarom Ronnie Flex heeft gezegd dat dit album "voor de echte liefhebbers" is, en dat zijn volgende plaat (verwacht in september) weer een popalbum wordt met "een en al hits".
Desondanks vind ik dit album lang niet zo ontoegankelijk als hij me wil laten geloven; op nummers 10 en 11 (Geekin' en Nori) na. '2 Cups' en 'Ik zou niet weten' trek ik persoonlijk ook wat minder, maar dat komt vooral door de gastvocalen op die tracks.

Ik heb ze gisteren live gezien en daarna beide CDs gekocht.
Wat me live al opviel en op de plaat ook zo is, ze zijn eindeloos goed in het herhalen van zinnen.
Tot het vervelende aan toe.

Toch is het hele mooie muziek. Een beetje een wat volwassenere versie van Angus & Julia Stone, daar doet het me aan denken.
De muziek zit mooi in elkaar en de liedjes zijn goed.
Maar na een tijdje heb je het wel weer gehoord.

3*

Ik vind deze CD net iets beter dan de opvolger.
Wat ik van de opvolger vind, vind ik eigenlijk ook van deze plaat.

"Wat me live al opviel en op de plaat ook zo is, ze zijn eindeloos goed in het herhalen van zinnen.
Tot het vervelende aan toe.

Toch is het hele mooie muziek. Een beetje een wat volwassenere versie van Angus & Julia Stone, daar doet het me aan denken.
De muziek zit mooi in elkaar en de liedjes zijn goed.
Maar na een tijdje heb je het wel weer gehoord."

De twee albums zijn ook in dezelfde stijl, wat niet echt een minpunt is
maar als ze hun stijl zo nog een tijdje volhouden, gaat het mooie er wel vanaf.
Favorieten zijn UFO en Tell Me When You Go.

Unfollow the Rules is het magnum opus van Rufus Wainwright. Niet in die zin, dat het met kop en schouders boven al zijn vorige albums uitsteekt, maar in de zin van dat dit album al zijn vorige albums bij elkaar brengt. Het bombastische van Want One, het stille van zijn debuut, het moderne geluid van Out of the Game en het klassieke van zijn geschooldheid komen op dit album samen en worden bij elkaar gesmeed door de stem van Rufus.

Het songmateriaal op vorige albums vond ik beter en fijner wegluisteren dan op Unfollow the Rules. Vooral met de laatste 4 nummers heb ik dat: die moet je en keer geluisterd hebben om een score te kunnen geven aan het album, maar hoef ik daarna niet meer te horen. Daarom geen superhoge waardering van mijn kant, maar qua productie en 'betekenis' binnen zijn oeuvre is dit Rufus' beste album.
Als zijn volgende album uitkomt, zal Rufus waarschijnlijk een vijftiger zijn. Ik ben benieuwd of hij met dit album zijn eerste 20 jaar afsluit en hierna een andere weg inslaat, of dat dit juist de sound en stijl van de Rufus van middelbare leeftijd Wainwright is.