Ik vind het een mooi plaatje.
Ik heb helemaal niet het gevoel dat hij zijn vader probeert te immiteren.
Misschien het meest op 'Wasted' en dat valt ook allemaal wel mee.

Het is toch heel iets anders dan The Beatles en het solowerk van John Lennon (hoewel ik daar minder bekend mee ben)
Heerlijk kabbelende muziek met af en toe een stroomversnellinkje.

Vrolijk en af en toe wat somberder. Soms wat elektronisch dat zijn climax bereikt op het dieptepunt van de plaat: Photosynthesis.
Ik vind het een mooi plaatje en na het een tijdje terug een keer of 3 geluisterd te hebben, klinkt het nu -enkele maanden later- allemaal vertrouwd en fijn.

Fijn plaatje. Prima debuut.
4 sterren.

JEZUS, dit komt binnen zeg! Luisteren!
Ik vond haar tussen de Mumford & Sons-gerelateerde videos.
Qua muziek meer verwant aan Agnes Obel. Met de nodige dosis IJsland.

Betoverend spookachtig, hypnotiserend dromerig.
Indie zoals het bedoeld is. Heel kunstig. Tot.... And Leave. Daar zakt het wat in en werk de magie uit.
Hier wordt het een stuk soberder. In "Kill The Clown" weet Sóley weer kippenvel op te wekken en vanaf daar wordt het weer wat magischer. Het lied met de grammaticaal incorrecte titel 'Fight Them Soft' dat helaas met een behoorlijke anti-climax eindigt.

About Your Funeral is het volgende hoogtepuntje dat helaas iets te 'zeurderig' overgaat in het even zeurderige The Sun Is Going Down, pt. I.
I'll Drown en Pretty Face zijn mijn andere twee hoogtepuntjes.

Het is jammer dat in het midden het niveau wat wegzakt (track 5 t/m 7). Het had ook íets gevarieerder mogen zijn, wellicht. Het is nu wel íets teveel van hetzelfde. Hoewel dat zeker niet slecht is, vind ik het wel belangrijk om geen vijf sterren te geven.
Zingen kan het meisje. Piano en gitaar spelen ook. Je betoveren kan ze ook heel goed. Ik weet niet wie de andere instrumenten bespeelt en wie er verantwoordelijk is/zijn voor de productie maar dat is ook allemaal fantastisch geregeld.

Moeilijk. 4 sterren of 4,5? The Sun Is Going Down vond ik een beetje vervelend worden dus geef ik voorlopig 4 sterren. Uitzicht naar vierenhalf. Dat zeker.

Aardige CD, maar niet heel veel meer dan dat.
Enige nummer dat me echt 'raakte' was Chase.

Voor deze muziek moet je in een bepaalde stemming zijn, denk ik.
Werd me aangeraden met de woorden: "Die CD is een beetje net als Sufjan Stevens".
Dat is bij vlagen inderdaad wel zo, maar niet over de hele plaat.
Midlake schijnt trouwens mee te werken op deze plaat, maar dat hoor ik helemaal niet!

Ik bewonder de manier waarop ze muziek als deze kunnen maken. Dat zit heel goed in elkaar.
Absoluut. Verder doet het me niet bijzonder veel.

Hele mooie muziek.
Indie-pop met een donkere sfeer en wat rake rockers.
Meesterwerkje 'Things You Call Fate' van 9 minuten vormt voor mij het hoogtepunt van dit album.

De rest van de nummers is ook allemaal heel aardig.
Wat radio-geschikte nummertjes die vanwege de tijd toch niet helemaal radiogeschikt zijn, maar wel prima te doen zijn om op thuis te beluisteren.
Ik ben meer een fan van Sondre's vroegere werk dan van zijn latere werk dat mij allemaal iets te commercieel is.

Aardige CD maar niet meer dan dat.
Geen uitschieters qua nummers en het is me allemaal wat te commercieel.

Het ligt allemaal net wat te lekker in het gehoor. Er is weinig geëxperimenteer te horen op deze plaat.
En wat al als 'alternatief' gezien kan worden is ook weer dusdanig binnen de grenzen van de popmuziek dat het niet noemenswaardig meer is.

Het enige positieve dat ik over deze CD kan zeggen is dat het een prima bruggetje is om pop-mensen te interesseren in de wat alternatievere muziek.

Ik heb Sondre gisteren in Paradiso gezien. Aanvankelijk leek het erop alsof het een privéconcert zou worden maar het liep al snel vol.
Dit album kende ik nog niet en ik had mijn vooroordelen al klaar liggen.
Tijdens het concert werd ik toch benieuwd en besloot ik de CD te kopen bij de stand.
Leuke bijkomstigheid was dat Sondre erachter kwam zitten om te signeren.

Toen ik 'Private caller' en 'Domino' een tijdje terug hoorde was ik bang dat de CD te poppy zou zijn. Dat valt echter wel mee.
Heel iets anders dan de 'oude' Sondre, (Faces Down en Two Way Monologue) maar toch typisch Sondre.

Heerlijk samenhangend en toch nog behoorlijk divers ook!
Ik geef hem 4 sterren. Melancholie speelt mij parten.

Fijn album met leuke, over het algemeen rustige indie-pop muziek.
Een benadering van het medium 'tekst' die ik niet vaak tegenkom. Heel bijzonder, deze artiest.
Muzikaal zitten de nummers ook prima in elkaar.

Fijne muziek om naar te luisteren.

Mijn inziens Sondre's laatste goede album.
Zijn twee latere albums zijn me allemaal wat te commercieel.

Lekkere rocknummers met een poppy inval.
Bijzondere teksten die je bij de meeste 'native English musicians' niet tegenkomt.
Het fenomenaal depressieve, tien minuten durende 'Happy Birthday Girl' als epische afsluiter van deze geweldige CD.

Een live-opname van Sondre in Paradiso die enkele jaren geleden (2007?) op fabchannel stond was mijn eerste kennismaking met Sondre Lerche.
Ik geloof dat hij veel nummers van dit album daar speelde. Daardoor heb ik een beetje een 'emotionele band' met dit album.

Morgen speelt Sondre weer in Paradiso en ik ben erbij.
Ik hoop dat hij veel van zijn oudere werk zal spelen!

Deze CD heeft me als CD nooit echt weten te boeien.
Enkele losse nummers vind ik wel fijn dan.

Het komt wat rustig op gang, maar als 'Across the land' en 'The Curse Of Being In Love' zijn geweest is het spannende wel weer klaar.
Daarna wordt het weer redelijk saaie jazz.
Af en toe nog iets leuks, jazz-achtigs. Maar over het algemeen niet super.

'You Sure Look Swell' is ook nog wel leuk, maar de rest is behoorlijk saai.
Muzikaal zit het prima in elkaar, maar het kan mijn aandacht niet bepaald vasthouden.

Hele fijne indie-popmuziek met een zwaar accent.
Het accent is af en toe hinderlijk, soms zelfs grappig maar niet irriterend.

'Zorbing' sprak me gelijk aan. Na een aantal luisterbeurten vind ik de veel van de andere nummers bijna net zo goed, dan niet beter.

Het schijnt dat ze de CD zelf geproduceerd hebben en dat is jammer. Dat hoor je namelijk terug en daardoor ontbreekt een beetje het 'eenheidsgevoel' in de nummers.
Een betere producer had deze CD nog mooier kunnen maken. Daarom 3,5 ster.

Ik ben van 2 sterren, via 2,5 sterren, naar 3 sterren gegaan.
Ik kan het album inmiddels wat meer waarderen. Zoals eerder gezegd zijn de nummers gewoon goed en leuk.
Het is de productie waar ik me eerder -en nog steeds, zei het in mindere mate- aan stoorde. Een kleine voldoende is voor dit album op zijn plaats.

Er staat hier hele mooie muziek op.
Ik heb ook heel veel respect voor de manier waarop de muziek in elkaar steekt, met die koren en dergelijke.
Sufjan is echt een held.

Djoriah verveelt inderdaad wel een beetje en een 'classic rock'-versie van All Delighted People had voor mij niet gehoeven. Desondanks geef ik deze 4,5 ster.

Nadat ik enige tijd voor het verschijnen van dit album al van mijn Sufjan-geloof was gevallen, ben ik nu bezig met een herwaardering van zijn muziek. Vanmiddag ben ik begonnen met Seven Swans, gevolgd door Carrie & Lowell.

Ik ben er goed voor gaan zitten met een uitdraai van alle lyrics en de annotaties op Genius erbij. Na pogingen van mijn vrienden mij te overtuigen dat dit toch echt een meesterwerk zou zijn, kan ik nu stellen dat het inderdaad een meesterwerk in de nauwste zin van het woord is: het werk van een meester. Ontzettend intelligent en ongekend kwetsbaar geschreven, op het pijnlijke af. Een album dat zijn weerga niet kent: unprecedented.

Echter vind ik de afzonderlijke nummers los van de context van het album (en het album in zijn geheel) zonder uitgebreide voorkennis nog steeds een onluisterbare crime.

Natuurlijk gewoon een ontzettend goed album.
Maar mede dankzij de lengte weet het me niet aan te grijpen.
Composities zijn geweldig en instrumentarium is dik in orde
maar de vele korte stukken (korter dan een minuut) en de soms belachelijke namen maken dit album me toch net iets te ontoegankelijk.

De lange titels maken dit een moeilijk album om over te praten. "Ik vind 'They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back from the Dead!! Ahhhh!' een goed nummer".
Dat werkt niet.

Nadat ik bovenstaande bericht in 2012 volgens mij bij het verkeerde album heb geplaatst en ik 6 jaar geleden van mijn Sufjan-geloof ben gevallen, ben ik nu bezig met een herwaardering van zijn muziek. Seven Swans was als eerste aan de beurt.

De liedjes zijn mooi geschreven maar op Abraham en The Transfiguration is hij volgens mij gewoon een bijbelvers aan het voorzingen. Sommige nummers voelen meer als een mantra of psalm. In dit oudere werk mis ik de persoonlijke touch van de maker. Ik hoef nu morgen niet meer naar de kerk, maar verder heeft dit album me weinig te bieden

Heerlijk ontoegankelijk! Toen het net uitkwam begon ik net een beetje meer ervaren te worden in het werk van Sufjan en keek dan ook enorm uit naar dit nieuwe album.
In eerste instantie snapte ik er helemaal niets van, maar vrienden vertelden me "pas vanaf de 3e keer snap je het", en dat bleek te kloppen.

Now That I'm Older is weer een fijn, hapklaar prachtnummer. Verder is de bijna machinale gekte heerlijk als je je in een bepaald sfeer vindt.
Wel íets te lang om 'eventjes te luisteren'. Je moet er echt even tijd voor vrijmaken.

Weer matig. Wat Sufjan nodig heeft is een producer die zegt wanneer het liedje afgelopen is. Misschien ook eentje die interessante soundscapes kan maken. De beatjes die Sufjan hier onder zijn teksten zet zijn door letterlijk ieder ander beter gedaan: Bon Iver, Sigur Ros, Kanye West, Armin van Buuren en iedere Xite-artiest.. Het lijdt mooi af van de zwakke teksten en oninteressante melodieën.

Hele mooie CD. Inderdaad gestructureerder dan Madcap Laughs.
Het ligt lekkerder in het gehoor. Terwijl ik naar Madcap niet echt kan luisteren.
De demo's laten heel mooi horen dat Syd niet gek was.

Van een nummer als Dominoes of I Never Lied To You kan ik echt genieten!