menu

Hier kun je zien welke berichten RoyDeSmet als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Acda en de Munnik - Naar Huis (1998)

4,0
Gevoelsbroeders, woordkunstenaars.
Teksten die je in verschillende fases van je leven op het lijf geschreven lijken te zijn.
Dat vind ik toch heel mooi - dat te kunnen.

Ik luister echt al jaren naar Acda en de Munnik, al ver voordat ik überhaupt begreep waar de teksten over gaan. Dan word je water ouder en luister je er nog eens naar en dan.... Tja. Dan lijkt het alsof ze over jou zingen. Ik noem dat toch vakmanschap.

Jammer van de eerste twee draakjes en Laat Me Slapen ("Nergens had ik een oplossing voor, behalve dan mijn reet"?). Eerste Helmersstraat heeft een tijdje geduurd, maar inmiddels 'begrijp' ik die ook.

"Het had hier Brussel moeten heten - was ik eindelijk eens weg"

Adele - 25 (2015)

2,0
Het vorige album van Adele heb ik echt vaak geluisterd en vond ik voor pop-maatstaven daadwerkelijk goed. Daarom was ik al vroeg benieuwd naar dit nieuwe album. 21 was natuurlijk een verdrietig 'break-up' album, en tegenwoordig heeft Adele weer een vaste relatie en heeft ze een kind, dus lag een vrolijker album in de lijn der verwachting.
Dat vind ik altijd lastig, want hebben gelukkige mensen nog echt iets te melden, of gaan ze dan à la Frans Duijts heel boos en verwijtend over een 'jij'-persoon zingen terwijl ze thuis een vrouw hebben zitten waar ze het prima mee naar hun zin hebben?
Ik ken weinig goede, 'gelukkige' nummers. Ik wilde Adele het voordeel van de twijfel geven.

Single 'Hello' vond ik behoorlijk inhoudsloos. Als het nou echt een 'antwoord' op Lionel Richie had geweest had het nog interessant geweest, maar zonder die invalshoek zakt het behoorlijk ineen.
Als volgende lied hoorde ik 'When We Were Young'. Het gebruik van minder standaard woorden zoals 'movie' moedig ik aan maar de vergelijking "you look like a movie/you sound like a song" vind ik hier zwak uitgevoerd. Ook op 'Send My Love' vind ik de herhalende zin "We both know we ain't kids no more" niet echt sterk.
Dat is wat me over het algemeen heel erg tegenstaat op dit album in vergelijking met haar vorige. De potentie is in sommige nummers aanwezig om op een diepere manier over deze thema's te zingen, maar ze blijft heel erg op de oppervlakte waardoor dit album niets anders te bieden heeft dan vrolijk of verdrietig klinkende popliedjes.
Als we dat nou als uitgangspunt nemen, dient wel gezegd dat die liedjes wat betreft opbouw en productie goed gelaagd zijn. Een echte hit hoor ik hier echter niet uit vandaan komen.

Alain Fournier - Myths (2019)

4,0
Een mysterieuze Fransman bracht zijn album met hoogwaardige songwritermuziek alleen fysiek uit. Superfrustrerend dat ik niet met iedereen kan praten over hóe goed dit album is! ..of draagt dat juist bij aan mijn beleving van de muziek?

Alamo Race Track - Unicorn Loves Deer (2011)

3,5
Het heeft een tijdje geduurt maar dit album is inmiddels op me aan het inwerken!
Waar het aan ligt kan ik zo niet zeggen, waardoor ik het in eerste instantie niet zag zitten ook niet.
Wat ik wel kan zeggen is dat ik de stem van de zanger een beetje raar vond.
Inmiddels ben ik daar aan gewend geloof ik. De melodietjes zijn zo vrolijk en toch-best-wel-pakkend en ze blijven je ook soms goed bij.
In principe zou je sommige stukjes na een keer luisteren al mee kunnen zingen.
Dat zegt toch wel iets, geloof ik.

Weer eens iets anders

AlascA - Actors & Liars (2012)

4,0
In deze CD zit zoveel! En dan heb ik het niet eens over het twaalf en halve lied.
Ik heb het vooral over koortjes, lagen en instrumenten.
Ik ken de muziek van AlascA al ruim 4 jaar en heb dit album dus in wezen 'zien groeien'.
In de studio zijn de nummers nog eens extra gegroeid, voornamelijk naar het idee van producer Alan Branch en de band naar voorbeeld van George Martin die zei dat je de studio als extra instrument moet gebruiken.

Extra instrumenten, zoals een contrabas en een fluit zijn toegevoegd. Extra zangstukjes, voor de estethische waarde vooral. Banjist Ferdinand vertelde me dat er wel zuinig mee is omgegaan; zodat de nummers live nog steeds zouden blijven staan.
Live kun je dus een íetsjes gestripte versie horen, maar nog steeds ijzersterk.
Deze jongens kunnen muziek maken. En teksten schrijven als de beste.
Pure poëzie. Ik zie ernaar uit het album morgen te kopen en mijn weekend door te brengen songteksten te analyseren.

Ga deze plaat nog een keer of twintig luisteren. Echt, doe het!
Je ontdekt zoveel moois dat er in deze plaat verstopt zit.
Om nog even wat te noemen; een typemachine op het eind van 155 en gestamp tijdens het eind van Arms Of The Arts.
Jarenlang is de samenzang het grootste verkooppunt van de band geweest. Tegenwoordig is die samenzang steeds minder geworden, maar de kwaliteit ervan is nog steeds te horen in uitmuntende koortjes. Spatzuivere engelenkoren klinken op dit album, wat mij betreft is dat sterk te horen in het laatste deel van Never Cry Wolf.

Ik heb ook wat aanmerkingen op het album. Klein, maar ze weerhouden me van de 5 sterren.
Eén puntje stoort me het meest. Een van de laatste drumslagen tijdens het nummer Actors & Liars (rond 5:20) op het bekken waarbij het klinkt alsof de klank wordt onderbroken.
Ik snap niet wat daarvan precies de functie is. Mij klonk het lelijk in de oren.
Daarnaast wat kleins, zoals 'de basnoot' voor de 'Son'-schreeuw in openingsnummer Panta Rhei. Die had iets... 'gerekter' mogen zijn. Héél klein puntje, maar dat is voornamelijk omdat ik het nummer live gewend ben.
En 'Arms of the Arts' eindigde vroeger met een extra regel. Die mis ik de laatste tijd, maar dat is niet echt relevant omdat jullie die laatste zin nooit hebben gekend en dus ook niet kunnen missen.

Mijn favoriete nummers zijn het epische 'Never Cry Wolf' dat ruim zesenhalve minuut duurt. Het hardste nummer op de plaat waarin de synthesizer van toetsenist William een grote rol speelt met effectjes die gedurende het hele album een beetje terugkeren. Dit nummer heeft een geweldig duistere sfeer en het tweede deel van dit nummer -met de solo en de uithalen- is zo magisch en opzwepend. Onbewust begin je hierop te bewegen.
Het uitmuntende instrumentarium is trouwens ook heel goed te horen op de instrumentale track Deja Vu. Met krap 3 minuten het kortste nummer op het album. Verhalend en interessant. Dit nummer vormt een brug tussen 'Face I' en 'Face II'.
Dan heb je I Dreamed She Was The Universe. Een nummer waarvan de diepere betekenis me nog niet helemaal is doordrongen maar met de prachtige zin 'But when we married, I faked our smile'. Een rustig nummer waarin de uistekende instrumentbeheersing weer heel goed tot uitdrukking komt.
En dan nog even het openingsnummer, Panta Rhei. Een song met een wereldse sound waarin de toevoeging van een nylonsnarige gitaar behoorlijk verrast.

Ik geef dit album 4,5 sterren maar ik neig enorm naar 5 sterren. Eigenlijk is de enige reden die me daarvan behoudt 'die ene drumslag' op 5:20 in Actors & Liars.
Beluister dit album meerdere keren en laat je keer op keer verrassen door ontdekkingen die je eerder nog niet deed. Verborgen instrumentjes, verborgen geluiden en ook de uitstekende productie.

AlascA - Prospero (2015)

4,5
Go West, young man. De paarden zijn losgelaten en brengen AlascA voorbij het frontier, klaar om nieuwe gebieden te verkennen.
Met de eerste twee nummers worden we op spectaculair overtuigende wijze meegevoerd naar de Verenigde Staten in de negentiende eeuw, waar nog zoveel te verkennen valt. In wat ze toentertijd beschouwden als 'de nieuwe wereld' bouwen AlascA en Prospero een kamp op waar 'de oude wereld' en de hedendaagse wereld aanwezig zijn, terwijl er een (zich eindeloos uitstrekkend) gebied in het westen ligt dat verkend dient te worden.

Een cowboyplaat, kun je zeggen. Of je zou kunnen zeggen dat je innerlijke kind zich weer in Ponypark Slagharen waant, maar daarmee doe je dit album tekort: dit is geen countrymuziek, of cowboy-en-indiaantje spelen. Dit is een serieuze analyse van onze tijd, gesitueerd in een plaats en tijd waar alles nog mogelijk was en waar wildernis, magie en vernieuwing overal op de loer liggen.

Wat dit album voor mij zo bijzonder maakt, is dat het ongelooflijk veel bevat. Als ik ernaar luister voelt het daadwerkelijk alsof ik twee verschillende EPs door elkaar heen beluister. Prospero behandelt zowel de hoop en de vurige passie als de koude nachten op de prairie wanneer het eens temeer lijkt dat 'The American Dream' inderdaad alleen als droom kan bestaan.

Andrew Bird - My Finest Work Yet (2019)

Alternatieve titel: MFWY

4,5
Ik ben het met Andrew Bird eens dat 'MFWY' zijn beste album tot nu toe is, en vind het tegelijkertijd het beste album van dit kalenderjaar. De opbouw en ontlading in Sisyphis en Bloodless zijn van een ongeëvenaarde schoonheid, en waar een atypisch instrumentarium en afwijkende songstructuren meestal gauw leiden tot minder toegankelijke muziek, is dat op My Finest Work Yet niet het geval.
Variatietip: voor een alternatieve luisterervaring werkt dit album ook heel goed wanneer je de nummers in omgekeerde volgorde afspeelt!

Angus & Julia Stone - Angus & Julia Stone (2014)

2,5
Voor haar nieuwe album heeft Julia Stone weer de hulp ingeroepen van een verscheidenheid aan gastmuzikanten, onder wie dit keer haar broertje, Angus.

Wat ik daarmee probeer te zeggen: het is duidelijk Julia die de kar trekt in het Angus & Julia project. En wat mij betreft is dat maar beter: Angus is namelijk helemaal niet zo'n getalenteerde songwriter.
Wherever You Are is het beste dat Angus heeft afgeleverd voor deze plaat en een nummer dat het niveau van de plaat een stukje omhoog haalt.

Na het aan Brett Dennen gelijkende, gezapige, Get Home komt het ware hoogtepunt van de plaat: Death Defying Acts. Julia laat horen een fantastisch songwriter te zijn in deze dynamische song waarin ze heel vrij omgaat met de grenzen van de frasering van haar diepe teksten.

Voor de rest heeft dit album niet echt veel te bieden. Het sleept maar voort zonder nog ergens de aandacht veel langer dan een minuut vast te houden. Dit komt voornamelijk omdat het album zo dichtgeproduceerd is. Het is Julia die hier beter mee overweg kan omdat zij de meer dynamische songwriter is. Bij tijd en wijle probeert zij de plaat nog te redden met haar afwisselende en pakkende melodieën - zoals op From The Stalls - maar het is duidelijk dat ze voor haar volgende plaat het broertje gewoon beter thuis laat.

Angus & Julia Stone - Down the Way (2010)

3,5
Prachtig album. Het begint redelijk sterk met Hold On en For You.
In het midden zitten nog wat hele sterke nummers (Santa Monica Dream, Yellow Brick Road)
En het slot is fenomenaal met Draw Your Swords en The Devil's Tears.

De rest van de nummers vind ik ook gewoon leuk, maar de nummers die ik hier noemde zijn wel mijn favorieten.
Prima CD. Mooi op naar te luisteren.
De stem van Julia moet je een beetje aan wennen, maar als je daar eenmaal aan gewend bent is de muziek nog mooier.

De teksten zijn bij Angus & Julia Stone nooit zo diepgaand.
Daarom geef ik deze CD 4 sterren.

Angus & Julia Stone - Heart Full of Wine (2007)

2,0
Dit EPtje is ongelooflijk saai. Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.
Heel minimalistisch opgenomen. Gewoon nergens interessant.
De nummers zelf zijn ook allemaal behoorlijk somber en behoren niet tot het betere werk van de Stones.

Een vernieuwde versie van Wooden Chair verscheen ook op het nieuwe solo-album van Angus Stone, 'Broken Brights'. Daardoor heb ik deze EP beluisterd. De versie op het album is echter vele malen beter. Verbeterde tekst, beter instrumentarium.

Dit EPtje haalt het niet bij het latere werk van Angus & Julia Stone.
Het debuutalbum (uit hetzelfde jaar!) is al vele malen beter.

Angus & Julia Stone - Memories of an Old Friend (2010)

3,5
De titel verklapt het al een beetje hè. 'Memories of an OLD friend'.
Het zijn dus geen nieuwe nummers, zoals in bovenstaande post is aangetoond.

Hoewel het dus niets nieuws is vind ik dit een hele mooie CD.
Als je de EPs al had voegt dit niet veel toe, maar als je de EPs nog niet had is dit een mooie aanvulling op je Angus & Julia Stone-collectie.
Ook als je de EPs wel hebt kun je deze rustig beluisteren aangezien de nummers in een andere volgorde staan en de volgorde voegt altijd wel iets toe aan de sfeer van de CD.

De nummers die hierop staan vind ik gewoon heel mooi.
De teksten zijn niet altijd even diepzinnig, dat is jammer, maar de sfeer is heel relaxt en vredig, zomers.
De productie is goed gedaan. Extra instrumentjes en geluidjes die op precies het juiste volume staan zodat ze iets mysterieus' over de muziek heenroepen.

Dit is muziek die het het hele jaar door goed doet.

Vooral Julia's 'Lonely Hands' -haar versie van een ander bekend A&JS lied- is een mooie verrassing.
Chocolates & Cigarettes is lekker somber en mysterieus dankzij de zang die niet helemaal binnen de maat blijft.
Paper Aeroplane vind ik een minder nummer. Maar dat is wellicht gewoon een kwestie van smaak.
My Malakai is lekker zomers en blijft een tijdlang in mijn hoofd zitten.

Angus and Julia Stone - A Book Like This (2007)

4,0
Ik vind deze net zo goed als de opvolger. Misschien íetsje minder.
Heel erg vergelijkbaar met de opvolger, al is deze wat minder rijk georchestreerd.
Dat is niet iets goeds of iets slechts, dat is een gegeven. Ik denk dat het aan je stemming ligt wat je op dat moment beter ligt.

Hoewel er na 'A Book Like This' afgezien van 'Another Day' voor mij geen bekende nummers meer op staan doen ze zeker niet al te veel onder voor de rest van de nummers.

Zoals ik al zei, heel erg vergelijkbaar met de opvolger. Daarom zal ik hier ook nog even parafraseren wat ik daar zei:
De stem van Julia zal voor sommigen een beetje moeten wennen, maar zij voegt veel waarde toe aan de CD. Tegenover de relaxte stem van broer Angus zorgt zij voor een mooi (en nodig) contrast.
De teksten vind ik bij Angus & Julia Stone nooit zo diepgaand, maar dat is geen ramp. Het luistert lekker weg, en dat is soms ook voldoende.

Ik wil overigens nog even toevoegen dat ik de opvolging van Hollywood door A Book Like This ontzettend sfeervol vindt en, hoewel de nummers zo verschillend zijn, vrijwel perfect is!

Angus Stone - Broken Brights (2012)

3,0
Dit album is een stuk anders dan wat we gewend zijn van het duo met zijn zus. Het ligt meer in het verlengde van zijn vorige solo-album onder de naam Lady Of The Sunshine, maar dan een flink stuk rustiger. De blues en rock-invloeden die we daar wel hoorden horen we hier (bijna) niet meer. In plaats daarvan krijgen we hier meer country en folk-invloeden.

Er staan hier een aantal hele fijne liedjes op, en ook wat potentiële zomerhitjes (hoewel vaak nèt niet). Het opzweperigere stuk in openingsnummer 'River Love' is absoluut een van zulke hoogtepunten. Deed me overigens heel erg hieraan denken!
Op Bird On The Buffalo horen we de elektrische gitaar met die typerende sound die we al kenden van het duo met zus Julia, en ook op Julia's soloplaten (It's All Okay). Het eerste deel van dit nummer vond ik heel fijn, maar de tweede helft waarin de zin 'like a bird on a buffalo' tot in den treure wordt herhaald wordt na een halve minuut toch wel wat vervelend.

De nummers van Angus lijken, met alle respect, niet echt ergens over te gaan. Dit in tegenstelling tot de nummers van Julia Stone (als we toch aan het vergelijken zijn...). Ook vind ik zijn stemgeluid niet fantastisch. Behoorlijk ingehouden, een soort van binnensmonds, en daardoor moeilijk te verstaan.

Voor de nodige variatie wordt gezorgd door 'The Blue Door' dat zo in de soundtrack van een westernfilm had gepast. Althans, afgezien van het Pocohontas-fluitje. Maar het zijn juist deze subtiele dingetjes die het album interessant houden.
Apprentice Of The Rocket Man is ook weer zo'n merkwaardig gevalletje. Het is meer gesproken dan gezongen, maar veel maakt het niet uit. De muziek doet hier met phaser- en tremolo-effecten op de gitaar en zo nu en dan een ruimteschipachtig geluidje meer denken aan een science-fiction film. Ik zie Angus zo door het heelal zweven terwijl dit lied klinkt, of als Elliott naar de hemel kijkt, bedroegd voor zijn vriend E.T. (Sorry, het is een jaar of 12 geleden dat ik die film zag).
Hierna gaan we weer terug naar het relatief voorspelbare, maar niet zonder eerst een klein uitstapje naar de rock te maken met Only A Woman dat eindigt met een Neil Young-achtige gitaarsolo.

We vervolgen ons avontuur van iets meer dan een uur met The Wolf And The Butter, een lied met een ietwat eigenaardige titel maar met een lekker refrein en, aah, een mondharmonica!
De extra instrumentjes en 'monstergeluidjes' op het lied 'Monsters' vind ik nog wel even het noemen waard. Het 'kinderkoortje' tegen het eind van dit lied doet ons een beetje denken aan A&JS-track 'Another Day', en is het niet mogelijk dat de trompet die we horen bespeeld wordt door Julia? (Echt, kan iemand dat checken?)

It Was Blue komt als rocker dan weer helemaal uit het niets en valt behoorlijk buiten de boot. Het eindigt dan ook weer zo plots met een iets te snelle fade-out. Jammer. Slotnummer End Of The World vond ik ook wel nog een behoorlijk minpunt! Behoorlijk overbodig en mijn inziens geen geschikte afsluiter voor dit album. Gooi die twee laatstgenoemde nummers eruit en het album had nog een prettiger uitziende speelduur ook. Maar ach, Angus zal er wel een doel mee hebben.

Desondanks hebben we hier, op wat kleine aanmerkingen en het laatste lied na, te maken met een fijn CDtje met leuke deuntjes (het handgeklap, het Edwarp Sharpe-esque "Hey!" en het fluiten in Wooden Chair) en teksten waar je je niet teveel over na moet denken. Instrumentaal en qua productie doet het ook wat volwassener en serieuser aan dan het werk van Angus & Julia Stone. Een fijn zomers plaatje dat voornamelijk lekker wegluistert. Veel meer zul je met dit album niet in huis halen.

3,5*

Automatic Sam - Texino (2011)

3,5
Eerste twee nummers zetten prima de setting voor dit album.
Iets hardere muziek dan waar ik normaal gesproken naar luister.
Het is ook heel veelzijdig.

Natuurlijk is de blues prominent aanwezig maar het wordt vaak vermengd met rock, hardrock, folk, country en indie-rock met een pop-randje à la Franz Ferdinand. Zelfs een beetje psychedelica à la Saucerfull Of Secrets in de drums van You're Gonna Miss Me.
Het hardrockende Everyman vind ik eerder vervelend worden.

Het is onmogelijk niet mee te drummen op het tafelblad tijdens You're Gonna Miss Me.
Instrumentaal zit dit heel goed in elkaar. Qua teksten stelt het niet bijzonder veel voor
maar ik heb het gevoel dat het ook niet om de tekst gaat bij dit album.
Een single kiezen zou moeilijk worden.

Ik vind het goed genoeg voor 4 sterren.

awkward i - Everything on Wheels (2011)

3,5
Doet me denken aan Sondre Lerche, Anne Soldaat en Brett Dennen...
Een fijne vrolijke luisterplaat. Intiem en groots in instrumentatie.

Lekker rustig en fantastisch om lekker bij te relaxen.
In het door het raam schijnende zonlicht liggend een boek lezen of iets dergelijks.

Echt grijpen doet het me niet
maar het is wel héle fijne muziek!
Het fijnste uit Nederland dat ik sinds een tijdje heb geluisterd