Van de grandeur die op 'O' te vinden was blijft er op '9' weinig over.
Er staan een aantal mooie plaatjes op, maar raken zoals 'O' dat deed, doet deze niet.
Het gevierde '9 Crimes' weet mij ook niet zo erg te bekoren, als dat het bij anderen doet.
De Live In Korea-versie echter....

'Rootless Tree' komt even totaal uit het niets, en slaat ook totaal de plank mis: "fuck you, fuck you, fuck you!".
Voor de rest luistert het wel aardig weg, maar vind ik er niet veel méér aan.

Prachtige muziek. Mooi folky.
Die 'heart touching' stem van hem
en die additionele instrumenten die op precies de juiste momenten inkicken.
Sommige nummers weten echter niet helemaal mijn aandacht te pakken en het oversturen van de stem op Prague vind ik niet helemaal super. Hoewel het effect dat hij ermee creeërt wel heel mooi is.

Ik geef deze even 4.5 ster.
Favorieten: Amy, The Blower's Daughter, Eskimo en Volcano.
niet per se in die volgorde.

Soms vrolijke, uptempo folkmuziek. Uit Canada.
Weinig echte missers op het album, en een incidentele luisterbeurt na een jaar of twee bewijzen dat er ook weinig nummers blijven hangen, maar misschien luister ik niet goed genoeg.
Instrumentaal is het mooi. Strijkers en blazers zo nu en dan, maar voornamelijk gitaar.

Bijzondere teksten, dat wil zeggen: anders dan gebruikelijk. Wat het precies is weet ik niet, maar het is anders. En dat bevalt!
"Robots need love too", het coda is aanstekelijk en je zult bijna medeleven krijgen met de arme robots.

Ik ga voor 4 sterren.

Oh Fortune is rijker georkestreerd dan Nice, Nice, Very Nice.
Ik denk dat ik dat wel kan waarderen, hoewel het 'soberdere' (voor zover je daarvan kunt spreken) op NNVN ook wat heeft.
Qua teksten is dit album een stuk minder interessant dan de voorganger vind ik.
De composities zijn aardig en het luistert lekker weg, misschien mede dankzij de stem van Dan Mangan. Die is wat onalledaags, maar heel herkenbaar en mooi!

Doe mij toch Nice, Nice, Very Nice maar. Deze geef ik een ruime voldoende: 3,5*

In tegenstelling tot Nice, Nice, Very Nice vind ik deze enorm zwak!
Muzikaal boeit het niet zoals NNVC en qua tekst lijkt het me vooralsnog ook een stuk minder.
Tamelijk saai. Nergens boeit het me echt.
Journal Of A Narcoleptic en Western Winds vind ik wel mooi.

Deze plaat is een stuk somberder dan de opvolger. Hij lijkt ook minder 'af'.
Vergelijkingen met (de pop-platen van) John Mayer vind ik zo nu en dan opgaan vanwege de sound van de elektrische gitaar zo nu en dan.

Een juweeltje in een prachtige geschenkverpakking.
De totale artwork sluit goed aan bij de natuurlijke sferen op het album. De liner notes dragen bij aan een utopische beleving.

Wat opvalt is de productie van het album: erg gelaagd maar met veel verschillen in dynamiek. Dat maakt het album afwisselend en interessant terwijl er zeker ook een grote samenhang is.
Het album leidt me enerzijds naar een nieuwe, ongerepte wereld: met beschrijvingen van de natuur en het leven in harmonie met de natuur - die soms doen denken aan de poëzie van de Lake Poets - en met illustere personages die soms worden geïntroduceerd in de stijl van Bob Dylan in de midden jaren '60, maar natuurgetrouwer, zoals Sufjan Stevens pleegt te doen. (De liner notes bevatten op de laatste bladzijde trouwens een enorm knap alineaatje tekst met 'uitleg' van over wat voor mensen Everest gaat).
Anderzijds is deze wereld geen fictieve-utopie maar bestaat hij binnen onze eigen wereld: President Nixon, Jezus Christus, de Grieken en God hebben er rondgelopen en tussen de doden en ongeborenen op het album wordt er door de levenden gedood, gepedofileerd en wrok gekoesterd. Dat maakt het des te realistischer en grijpbaarder.

Ik hoor invloeden van CSNY (voornamelijk Stills-Young in de gitaren en Manassas-funk), The Beatles (Greenville-outro), Paul Simon (Graceland in Antwerp Blue), Iron & Wine (River Man) en zelfs een verdwaald beetje Fleet Foxes (Aniuvak).
Verpakt in prachtige popliedjes is Everest soms groots en meeslepend; soms zo intiem en breekbaar. Ook al moet ik toegeven dat ik momenteel in zwakke gezondheid ben: Call Me A Stranger, Mine Until the Sun Sets (eerder vond ik dat een kinderachtig liedje van niks; nu leg ik een connectie met Aniuvak - als een soort 'deel 2') en Antwerp Blue (mistroostig aanvaardend), breken me.
Everest biedt me tot nu toe nog geen antwoorden maar ik geloof dat als ik hier wat dieper in duik, ik er nog een heleboel moois van kan leren.

Het tweede album van Dandelion biedt een verzameling popnummers van allemaal rond de 3 minuten gebaseerd op de bizarheid van het aardse leven vanaf de tweede helft van de vorige eeuw, belichaamt door de Russische zwerfhonden die in de jaren '50 de ruimte in werden geschoten en daardoor opeens historische figuren werden, live in de studio opgenomen in de stijl die doet denken aan de popmuziek uit de periode 1968-1972 met de contemplatieve blik van 2019.

Ik vind het een goede CD maar niet geweldig.
Er staan goede nummers op en ook mooie instrumentale stukken.
Na een tijdje begint het toch een beetje te vervelen bij me.

Vlak voordat wereldwijd alle muziekoptredens en concerttours in 2020 stil kwamen te liggen door de maatregelen om de verspreiding van het COVID-19 coronavirus tegen te gaan, bracht Daniel Romano’s Outfit een live-album uit dat ons nu herinnert aan alles wat leuk is aan het bezoeken van een concert of festival.

Dat Romano een muzikale kameleon is, en ontzettend goed kenmerken van verschillende stijlen kan nabootsen en zich eigen kan maken, blijkt al gedurende Romano’s gehele muzikale carrière: in 2003 vormde hij samen met zijn broer Ian de indie-rockband Attack in Black die aanvankelijk een mengeling van punkmuziek en post-hardcore speelde, en zoals Sam Sutherland observeerde tussen 2005 en 2007 een muzikale verschuiving richting de rock-‘n-roll van Neil Young & Crazy Horse en Bruce Springsteen maakte. Tussen 2009 en 2015 bracht Romano zes country/folk-albums uit. In 2009 nog als onderdeel van Daniel, Fred & Julie maar vanaf 2010 solo. Vanaf 2016 werden de country-invloeden ingeruild voor de 60s pop en psychedelica van The Beatles en Bob Dylan en werd de stijl van productie van Phil Spector benaderd. Voor zijn werk in al deze stijlen kreeg Daniel Romano positieve kritieken. Voor het live-album “Okay Wow” moesten nu de kenmerken van de beste live-albums eigengemaakt worden, maar is er een succesformule voor een geweldig live-album?

Over de live-albums uit de jaren ’60 en jaren ’70 schrijft Aaron Badgley dat de uitvoeringen op die albums enorm verschillen van de studioversies, maar dat de grootsheid van de nummers bewaard blijft. Wat opvalt in de toelichting op de top 5 van Rolling Stone is dat het plezier en het vakmanschap van lang uitgesponnen jams wordt gewaardeerd in de live-albums B.B. King Live at the Regal, The Who Live at Leeds en The Allman Brothers Band At Fillmore East. De twee laatstgenoemde voeren de ranglijst van The Independent zelfs aan, waarbij de top 5 wordt aangevuld met James Brown (and the Famous Flames) Live at the Apollo, Jerry Lee Lewis Live at the Star Club Hamburg en Van Morrison’s It’s Too Late to Stop Now. Van deze drie albums worden opnieuw de alternatieve live-arrangementen geroemd en het vuur van de live performance en het erbij betrekken van het publiek.

Bijna alle kenmerken die Spill Magazine, Rolling Stone en The Independent noemen zijn ook op “Okay Wow” te horen. De 15 gespeelde nummers komen van albums die Romano tussen 2011 en 2018 uitbracht, waaronder 3 nummers van zijn country albums uit 2011 en 2015. Toch is er op dit live-album geen enkele akoestische gitaar op de voorgrond te horen, en zijn alle nummers vakkundig omgewerkt tot levendige elektrische versies die perfect in elkaar overvloeien in een dampende mix van energieke americana, punk en pop-rock. Na het zesde nummer is voor het eerst een pauze van enkele seconden te horen en na het achtste nummer pas weer, waar op de vinylversie de LP omgedraaid moet worden. Voor de rest zijn de uitvoeringen van deze nummers met veel bandgeweld aan elkaar verbonden in diverse jams. Het slotnummer van de eerste plaatkant, ‘Strange Faces’, wordt hier twee keer zo snel gespeeld als de originele country-versie op If I’ve Only One Time Askin’ uit 2015 maar duurt ondanks dat toch een minuut langer. De tweede plaatkant gaat op dezelfde voet verder, met opnieuw slechts één korte pauze na het vijfde nummer waarin Daniel Romano het publiek bedankt. Peter Marinus onderstreept in zijn recensie van dit live-album bovenal de dynamische verschillen tussen de nummers alsook binnen de nummers. Ook benoemt hij een verscheidenheid aan muzikale invloeden die voorbij komen. Steve Horowitz schrijft dat “Okay Wow” klinkt “alsof iemand alle witte mannen-classic rock uit de jaren ‘70 van de vorige eeuw in een blender heeft gestopt, en dit eruit is gekomen”.

Opgenomen tijdens de Scandinavische tour van het najaar van 2019, is “Okay Wow” geen registratie van een enkel concert, maar een compilatie van beste momenten uit de tour die zo zijn gemonteerd dat het wel klinkt als één concert. Daniel Romano’s Outfit benadert hier de perfectie van de beste live-albums en legt de lat daarmee enorm hoog voor het moment waarop we straks weer concerten mogen bezoeken. Zelfs pro-shot beelden van Daniel Romano’s Outfit tijdens dezelfde Europese tour in 2019 en een concert in 2020 zijn niet zo perfect als de registratie op “Okay Wow”! Misschien zullen we te zijner tijd echter zo blij zijn dat we überhaupt weer naar concerten kunnen dat we zelfs genieten van plichtmatig uitgevoerde concerten waarbij nummers trouw aan de albumversies uitgevoerd worden zonder verder te verrassen.

Gelukkig is de beleving ook een groot deel van een concertbezoek. Totdat dat weer kan, moeten we het doen met de magie die live-albums ons bieden.

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar op 9 januari 2021 voor het eerst gepubliceerd: https://www.en-clave.nl/?p=2639

Na vier luisterbeurten moet ik zeggen dat het toch alleen de zinnen "in the center of it all, in the center of it all", "I'm not a rockstar, I'm not a filmstar / I am a blackstar" en "'tis a pity she was a whore", de saxofoonoutburst op met name 'tis A Pity She Was a Whore en nog een slepende saxofoon ergens anders op de plaat (Dollar Days?) me bijblijven.
Het nummer Seu vind ik helemaal niet interessant en Girl Loves Me zelfs ronduit vervelend!

Het luistert desondanks best prettig weg - met uitzondering van de 10 minuten tussen Lazarus en Dollar Days - en het klinkt toch echt als Bowie à la 2016, maar ik begin te twijfelen aan de 'eeuwigheidswaarde' van dit album. Vernieuwend? Voor Bowie ongetwijfeld, maar die atonale saxofoon kennen we al uit de jaren '60 van John Coltrane, Ornette Coleman en consorten en met 'fusion jazz' experimenteerde Miles Davis ook al ten tijde van David Bowie's Space Oddity.
Net als bij The Next Day ben ik bang dat dit album na februari nog door slechts 20% van de luisteraars nu nog een keer beluisterd zal worden in 2016.
Voor mij persoonlijk is het net wat te weinig tastbaar...

Ik vind dit een leuk album. Lekker typerend voor de tijd.
Simpele teksten en leuke melodietjes.
Zoals eerder gezegd wel een beetje een 'het ene oor in, het andere oor uit'-effect, maar zeker geen onaardig album.

Prachtige plaat. Het jonge genie.
De muziek zit heel mooi in elkaar, maar daar staat Bowie dan ook wel bekend om.
Ik vind de zang op sommige plaatsen te zacht gemixt.

Space Oddity, tja. Daar kan natuurlijk niets meer tegen op!
En 'Letter to Hermione' is ook ontzettend mooi, en 'An Occasional Dream' en 'Wild Eyed Boy From Freecloud'.
Mooie CD. Ik geef deze 4 sterren!

Een intrigerende cover een legendarische titel
en tot mijn grote schrik had ik deze nog niet in mijn collectie!

Het meerendeel van de nummers kende ik al wel, maar niet allemaal.
Dit is een prachtig album waarop een relatief jonge Clapton zijn hart uitstort
betreffende zijn geliefde Pattie Boyd, natuurlijk.
Hij krijgt wat bijval van een geweldig arsenaal aan bevriende muzikanten
en het resultaat is dan ook fantastisch.

Een mooi, heart felt blues-rock album met een aantal echte pareltjes erop.
Als je het album in de tijd plaatst (Jimi Hendrix net overleden, vandaar Little Wing) en Clapton's gevoelens voor Pattie meerekent heb je een prachtig, 'echt' kunstwerkje van ruim vijf kwartier.

Ik vind dit echt een prachtplaat.
Wat ze met 'Devils Spoke' hebben gedaan is fenomenaal.
Het samenspel tussen de Britse en Indiase muzikanten werkt heel mooi op deze EP.
Onthoud ook dat dit allemaal live is opgenomen, dat maakt het extra mooi.

De Indiase muziek moet je misschien even op je laten inwerken, maar als je daar niet van houdt hoef je deze EP niet te beluisteren.
Als je het wel kunt waarderen -zoals ik: ik houd ervan!- is deze EP zeker een aanrader!

Op de hoes van Heart of a Mother staat Douglas Firs met zijn gezicht in een dun strookje zonlicht tussen de slagschaduw boven en achter zich, en de halfschaduw op zijn borst. Dit illustreert perfect wat voor album de groep rond singer-songwriter Gertjan Van Hellemont uit Gent afgelopen augustus uitbracht. Een duistere periode ligt achter hem en hoewel nieuw licht inmiddels in zijn leven schijnt, ligt er over zijn hart nog steeds een schaduw.

Eind 2019 ontdekte Van Hellemont dat zijn vriendin en hij voor het eerst ouders zouden worden. Diezelfde week hoorde zijn moeder dat zij niet lang meer te leven had. Korte tijd nadat zij overleed, stierf Van Hellemonts grootmoeder als gevolg van een corona-infectie. De moederliefde die Van Hellemont bij zijn moeder ervoer, een oerkracht die ook bij zijn vriendin opkwam, vormde het centrale onderwerp voor het vierde album van Douglas Firs. Heart of a Mother is in vele opzichten een heel intiem werk geworden, maar zeker geen inktzwart rouwalbum. ‘I Could Fall in Love With You’ en ‘Delighted’ zijn energieke meezingers en ook de tweede single van het album, ‘One Day’, is een hoopvol lied over de mooie toekomstdromen die Van Hellemont voor zijn gezin ziet.

Vanwege de coronapandemie (die óók nog eens een zwaar stempel op 2020 drukte!) nam Van Hellemont het album thuis op. Ook de foto voor de hoes werd genomen in de thuisstudio op zolder. Slechts één nummer werd niet op die zolder opgenomen: ‘Until It Won’t’. Dit lied schreef Van Hellemont voor de uitvaart van zijn grootmoeder. Het is een heel persoonlijk afscheid aan zijn grootmoeder waarin hij specifieke herinneringen aan haar ophaalt, zoals de chocolaatjes die altijd in overvloede bij haar thuis aanwezig waren en waar hij er als kind altijd nog ééntje van mocht nemen voor het slapengaan. In het lied vraagt hij haar de groeten te doen aan zijn moeder namens iedereen die van haar houdt. Hij zingt dat het afscheid voorlopig pijn zal blijven doen. Na het lied al op verschillende plekken opgenomen te hebben, bleek hij uiteindelijk het meest tevreden met de opname die hij heel toepasselijk in de toekomstige babykamer maakte. De kamer was nu nog zo goed als leeg waardoor de akoestiek precies het geluid opleverde waar hij naar op zoek was. Als afsluiter van het album is het instrumentale pianostuk ‘So This Is It? (For Arlette)’ gekozen. Dit werd door Vader Van Hellemont gecomponeerd als begeleiding bij het uitstrooien van de as van zijn overleden vrouw. De opname was oorspronkelijk niet bedoeld voor op het album, maar het voelde passend om Heart of a Mother ermee af te sluiten.

Sinds het begin van Douglas Firs is Gertjans oudste broer Sem als toetsenist bij het project betrokken. Heart of a Mother is naast een intiem familiedocument ook een ode aan alle moeders, en een album met vriendelijke luisterliedjes die altijd fijn in het gehoor liggen. Door de aandacht die Douglas Firs aan de intensiteit van zijn gitaarpartijen besteedt, word je uitgenodigd naar de teksten te luisteren of juist op de melodie mee te bewegen. Douglas Firs past als één van de fijnste singer-songwriters van Vlaanderen in een rijtje met de eveneens uit Gent afkomstige Meskerem Mees en The Bony King of Nowhere en kan in één adem genoemd worden met Amerikaan Ryan Adams.

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar 7 mei 2022 voor het eerst gepubliceerd: Douglas Firs - Heart of a Mother - enClave - en-clave.nl

Ik vind deze EP van Drake Bell erg tegenvallen. Erg poppy, terwijl ik Drake juist meer als alternatieve muzikant zag.
Ik hoop dat zijn nieiwe album weer wat alternatiever is, hoewel ik weinig hoop heb.
Eerste en laatste nummer kunnen door de beugel. Zijn leuk, maar niet goed.
De middelste 2 vind ik waardeloos.

Er staan hier weer wat leuke nummers op.
De akoestische versie van 'Found A Way' had wat mij betreft niet gehoeven op een album.
Ruikt een beetje naar 'Op je oude succes teren'.
Dat had gerust als b-kant op een single gemogen, of als bonustrack. Maar niet als volwaardige albumtrack.

Hoewel het al wat meer poppy is dan het vorige album is deze toch ook leuk.
De typerende Drake Bell-achtergrondzang is er nog steeds en de productie zit ook mooi in elkaar.
Je proeft de Beatles-sfeer af en toe. Een band waardoor Drake erg is geïnspireerd.

Het heeft 8 jaar geduurd sinds zijn laatste album en 3 jaar sinds zijn laatste EP, en dan komt hij aan met een plaat waar in ieder geval vijf nummers covers zijn en één nummer al eerder op een van zijn platen verscheen.

In een tijd dat de alternatieve muziek zich meer en meer op de '80s stort, is het zeker verfrissend dat Drake Bell de 1950's revisit - jammer dat ik geen fan ben van beide muzikale era's.

Drake Bell's moderne take op de '50s rock 'n' roll sound komt erg 'Country Rock 'n' Roll - For American Teens' over. Een leuke en toegankelijke introductie tot hun Rock 'n' Roll verleden voor Amerikaanse tieners die daarin geïnteresseerd zijn, maar ik denk niet dat de markt hiervoor in Europa heel groot is.


Zullen we het even over de nummers hebben?
Sunny Afternoon is prima uitgevoerd hoewel ik zijn eigen tweede stem soms lelijk gemixt vind, maar het publiek dat ik vermoed waar hij deze plaat op richt zal daar niet zo puristisch in zijn als ik.
I Won't Stand in Your Way vind ik een mooie ouderwetse rock 'n' roll ballad.
Bitchcraft vind ik een leuk gevonden woordspeling maar voor iemand die zulke harde taal meent te gebruiken komt hij niet erg overtuigend op me over.
Makes Me Happy werkt erg prettig in deze versie!
It's Still Rock and Roll to Me begint aardig maar blijft wat vlak.
Melina liet me wel even lachen. De heerlijke '50s tegenstelling van de conservatieve cultuur van kerkgangers, en de rock & rollers komt in 5 seconden tot uiting in het eerste couplet: Melina gaat elke zondag naar de kerk, en Drake Bell zingt gelijk daarna dat hij zich wel seksueel tot haar aangetrokken voelt.
Maar kom op. Crazy Little Thing Called Love is toch wel echt dood inmiddels? Grootste misser op de plaat.
California Man klinkt wel aardig. Lekkere rock 'n' roll sfeer. Is misschien íets te kort, zelfs!
Give Me a Little More Time is een mooie rustige afsluiter van dit album waarin de trademark stijl van Drake Bell goed tot uiting komt. Hij heeft nog steeds een kenmerkende eigen stijl die hij zelfs in authentieke '50s muziek laat doorschijnen. Geeft hoop voor een volgende plaat!

Ik vind dit een lekker plaatje. Mijn eerste aanraking met alternatieve rock.
Nu ik een paar jaar verder ben vind ik het juist tamelijk poppy klinken.

Er staan leuke nummers op. Goede nummers.
'Somehow' is qua tekst gewoon een meesterwerkje.

Het hanteren van de 'Gebruik de studio als instrument'-methode is op dit album heel mooi toegepast.
'Backhouse' had wat mij betreft weggelaten mogen worden, maar 'Intro' vind ik wel aardig.

De typerende Drake Bell-achtergrondzang. Fijn.