Volgens mij is Father of the Bride op deze site het meest controversiële popalbum van dit jaar. Het begon met de cover: "graflelijk", "zum kotzen", "inspiratieloos gedrocht", "mooi is anders". Daarna zou het album zou te lang duren en werd er geklaagd dat het album "best een rommeltje" was zonder cohesie, waarna het grote Compileer-Je-Eigen-Alternatieve-Tracklist-festijn begon.

Intussen staat het album al een tijdje op nummer 1 in de rotatielijst. Ondanks alles zetten mensen dit album dus toch vaak aan en proberen ze toch dit geheel te bevatten. Na vier luisterbeurten wist ik nog niet precies wat ik van dit album moest vinden, maar langzaamaan begin ik mijn oordeel klaar te krijgen.

Bij aanvang, met het zeer minimalistische (en modern klinkende) country duet, lijkt Father of the Bride een modern conceptalbum te gaan worden, maar met Harmony Hall en daarna Bambina slaat het album definitief een andere richting in: wat na het openingsnummer volgt, is een esoterische mengeling van onder meer Modern Vampires of the City, Pete Townshend, Paul Simon, The Beach Boys, Willeke Alberti, Iron & Wine, AlascA en Fleetwood Mac.
Met de country-invloeden, nummers die dikwijls korter dan 3 minuten duren, en fun lyrics die af en toe voorbij komen (Baby, I know pain is as natural as the rain; I just thought it didn't rain in California ), lijkt het album een eerbetoon te brengen (of in ieder geval een knipoog te geven) aan de muziek uit de jaren '50 en '60. Misschien dan toch een conceptalbum? De bruid uit de albumtitel staat dan voor de muziek die Vampire Weekend maakt, en dier vader staat voor de muziek uit de vorige eeuw waarop de muziek van VW werd geïnspireerd.

Father of the Bride is een album van krap een uur dat in rollercoaster-vaart alle kanten opschiet. De muziek zit ijzersterk in elkaar en klinkt enorm eigentijds. Een belangrijke rol is weggelegd voor bas en percussie, maar het belangrijkst zijn de melodieën. De teksten zijn intelligent zonder hoogdravend te doen en vormen in combinatie met de muziek een album van krap een uur waarop individuele nummers niet altijd boven het geheel uitsteken, maar het geheel desondanks erg fijn is om te luisteren.

Ik heb het vorige album misschien twee keer geluisterd en daarvan kon alleen Contra me bekoren. Na de megahype rond dit album had ik totaal geen zin om dit album te beluisteren. Enkele nummers heb ik voorbij horen komen. Step vond ik leuk, maar niet fantastisch. Hannah Hunt dat een enorme climax zou moeten zijn vond ik niets.

Vandaag heb ik dit album toch eens opgezet. Ik hoopte op een Intouchables-ervaring. Aan die film was ik namelijk ook met tegenzin begonnen en bleek uiteindelijk erg leuk te zijn.
Eigenlijk vond ik het voor Step allemaal maar 'meh', maar op Step is het refreintje toch erg pakkend en had Vampire Weekend me eindelijk te pakken. Daarna volgde Emily Young waarin ik nog dacht dat mijn vooroordeel van oppervlakkige popmuziek waar gemaakt zou worden, maar toen barstte het los en bleek er qua productie een hele mooie laag onder het album te zitten!

Don't Lie nam me nog mee op een euforische reis, en Hannah Hunt bleek in albumverband inderdaad sterker dan op zichzelf. Na deze nummers weigert het album me weer te pakken, maar blijft het wel leuk.
Hudson doet me een beetje aan Sigur Rós denken en dat vind ik een positieve opmerking.

Een volledige aha-erlebnis heb ik nog niet gehad en het album heeft nog geen nummer als 'Contra' voor me, maar ik denk dat ik dit album wel nog een keer zou kunnen luisteren.

Fijne CD. Ik ben nog niet bekend met het eerdere werk van Vetiver maar omdat ze binnenkort in het voorprogramma van Fleet Foxes staan heb ik besloten me een beetje in ze te verdiepen.

Deze CD doet me op bepaalde momenten denken aan de eerste CD van Moss en op andere momenten een beetje aan The Jayhawks, 'Tomorrow The Green Grass'-periode.
Verder zit er natuurlijk heel veel van Vetiver zelf in. Tenminste, dat neem ik aan.
Het is geen jatwerk.

Het is fijne muziek. Instrumentaal zit het goed in elkaar.
't Is ook wel catchy. Echt verdiept heb ik me er nog niet in.
Voorlopig 3,5 ster.

Tight Knit is een album dat je opzet om na een avond uit weer wat nuchterder te worden. Of als het buiten regent. Of als je je gewoon even lekker wilt ontspannen.

Veel gebeurt er niet in de muziek, maar onstpannend werkt het wel.
Althans. Dat geldt zo voor de eerste helft van het album.
Halverwege wordt het wat poppier en doet het me vaag denken aan The Strokes, maar daar ken ik eigenlijk maar 1 nummer van: 'someday', en dat heb ik al tijden niet geluisterd.
De stijl doet me in ieder geval wat aan dat lied denken. Vooral het lied 'More of this'.
'Another Reason To Go' doet me een klein beetje aan Tim Knol denken; de stem. Het is een lekker funky nummer, op een wat duistere manier.

Weer even terug naar de eerste helft van het album,
Een openingsnummer dat langer duurt dan 5 minuten is gedrufd.
Persoonlijk vind ik dat niet zo geslaagd.
De eerste helft van het album doet een beetje aan The Jayhawks met Mark Olsen denken (zoals eerder ook al is gezegd)

Echte hoogtepunten heeft dit album voor mij -afgezien van Everyday- niet en echt diep gaat het ook niet.
Ik geef deze CD voorlopig even 3.5 ster, maar er is iets in dit album waardoor ik het vaker wil beluisteren.

Ik zal Otherfool even citeren, wat woorden weglatend om te beschrijven hoe ik me bij dit album voel.
"De grens tussen 'lekker rustig' en 'dodelijk saai' komt wel angstig dichtbij. De nummers weigeren spannend te klinken in mijn oren."

'You May Be Blue' vind ik het sterkste nummer op de plaat. Het gitaarrifje komt me akelig bekend voor, maar ik kan me niet bedenken waarvan. Kan iemand me hiermee helpen?
Het openingsnummer vind ik heel bijzonder. Kunstig.

Voor de rest vind ik het album een beetje saai. Er zitten nog wat leuke instrumentale dingetjes in, maar echt spannend worden de nummers niet meer.
Overigens ook niet 'dodelijk saai', maar het komt wel dichtbij op punten.
Ik meen overigens ook op verschillende plaatsen wat Pink Floyd-invloeden te horen.

En, WHOAA! Opeens wordt het weer spannend. Uit het niets in Red Lanters Girl gaan we weer rocken.
In Won't Be Me zetten we deze lijn in gematigde vorm nog een beetje voor en dan is het tijd om af te sluiten. Na na een lange tijd bijgepraat te hebben met wat oude vrienden nemen we vrolijk afscheid en gaan we op weg terug naar huis. Met een iets te hoog promilage alcohol in ons bloed.

Ik heb hem ook al een keer of vijf beluisterd inmiddels. The Waves is inderdaad zoveel beter op zijn plaats dan ik vooraf verwachtte!
Inmiddels heeft het vele luisteren nog geen afbreuk gedaan aan de nummers.

Qua melodieën is dit album zo ontzettend sterk, net als de voorganger overigens!
Conor (tegenwoordig J.) O'Brien is echt een van de genieën van de hedendaagse muziekcultuur!
Ik vind {Awayland} nog niet zo goed als Becoming A Jackal, maar hij is zeker prachtig!


And she was speaking Esperanto and drinking ginger tea

Op deze plaat staan een aantal prachtige composities.
De teksten zijn ook mooi diepzinnig.
Het concept dat de rode draad vormt voor deze plaat is ook heel mooi.
Sommige nummers zijn los van het concept wel een beetje saai, moet ik toegeven.
Ik geef deze plaat 4 sterren.