In 2019 tourde ze met Andrew Bird en in 2020 zal ze de support van Iron & Wine verzorgen tijdens enkele data van diens tour. Als het meezit, wordt Madison Cunningham net zo'n bekende naam als Laura Marling. Haar muziek heeft er ieder geval de kwaliteit voor: complexe composities die alle kanten op kijken te gaan, maar toch toegankelijk blijven en prettig in het gehoor liggen!

Het spijt me, maar ik vind dit toch behoorlijk gedateerd klinken.
Toch klinkt het absoluut niet verkeerd. De strijkers(?) op Rest, en de fluit op Tell Me A Tale voegen iets extra sfeervols toe. Los van dat is het allemaal weinig verrassend.

Na twee minuten weten we wel dat "I won't let you go", Michael.
Home Again is ook een beetje vervelend. Na de reactie van Kemm te hebben gelezen is het onmogelijk niet na elke zin het woord 'again' te willen horen.

Het is allemaal behoorlijk voorspelbaar.
Weinig verrassend, maar lekker voor op de achtergrond. Een relaxplaat.

Weinig echte hoogtepunten, maar veelal mooie stukjes. De mooie laatste zinnen van 'Bones' blijven me bij, en de sfeer die terug is in 'Always Waiting'.Dat dit in 2012 nog gemaakt wordt is mooi, maar het is natuurlijk heel erg nadoen wat er 40 jaar geleden al werd gedaan.

Leuke indie-pop met rockinvloeden. Rather dan andersom.
Niet helemaal mijn stijl maar niet onaardig.

Teksten zijn leuk en beter dan wat de top40 ons voorschotelt,
maar veel bijzonders is het ook weer niet.

Na lange tijd zet ik deze plaat weer eens op. Last.fm vertelt mij dat ik hem vaker heb opgezet, maar echt herinneren doe ik individuele nummers niet.
Say Please is me bijgebleven, en Dear God en His Master's Voice en Man Named Truth, maar allemaal wat oppervlakkig.

Per ongeluk kwam ik een solo-nummer van M. Ward tegen en rond kerstmis kwam ik erachter dat de 'him' in She & Him ook in Monsters Of Folk zit! (diezelfde M. Ward)

Ik moet nu toch concluderen dat ik dit wel een fijn album vind. Ik verhoog direct met een hele ster.
Muzikaal, vocaal en melodieus staan er mooie dingen op dit album. Toch wil het me nog niet voor de volle honderd procent grijpen.

3,5*

Mooie muziek, niet geweldig. Wel bij vlagen.
Ik vind de opvolger beter.

De verwachtingen voor het vervolgalbum van folk/pop-sensatie Mumford & Sons waren hooggespannen. Tegelijkertijd werd de vraag gesteld of het niveau van het eerste album wel geëvenaard kon worden; of ze niet te commercieel zouden worden?

Toen mij afgelopen woensdag ter oren kwam dat het album was gelekt moest ik het zo snel mogelijk beluisteren, toch enigzins sceptish. Maar vanaf openingsnummer Babel (die kende ik nog niet!) was ik onder de indruk. Een prettig, boos nummer. Dit nummer kwam echt wel binnen bij mij.
Daarna volgden Whispers In The Dark (iets minder boos, maar de emotie blijft wel "And I'm worried that I blew my only chance!") en I Will Wait en het viel me op dat het toch allemaal wat meer festivalgeschikt is geworden. "Hossen en springen" zou ik het niet willen noemen, maar daar komt het wel op neer.

Holland Road raakt mij niet meer dan Whispers In The Dark, in tegenstelling tot vele andere MuMe'ers. De rest van de nummers zit ook prima in elkaar. Het klinkt allemaal lekker, de opbouw is goed en voorzichtig komen blaasinstrumenten aanzetten. Met Lover Of The Light werd ik weer even geraakt (dat gitaartje!). Live deed dat nummer het altijd al heel goed bij me, maar om het nu in het albumverband te horen is het heel mooi. Voornamelijk hoe het begint. Wel jammer vind ik hoe de 'schreeuw' uit het middenstuk is weggelaten.

Vernieuwend is het allemaal niet, maar de vraag is of je dat van een band als deze wilt verwachten. Persoonlijk vind ik niet dat dat nodig is. Babel is een logisch vervolg op Sigh No More, hoewel ik wel te kennen moet geven dat ik nummers als Timshell en White Blank Page een beetje mis.
Wel moet ik zeggen dat de instrumentbeheersing wat verfijnder is. Let bijvoorbeeld op de contrabas in Ghosts That We Knew als gezongen wordt: "The ghosts that we knew will flicker from you".

De stem van Marcus is ook ontzettend fijn. Ontzettend vertrouwd en mooi om naar te luisteren. En dan is er de typische meerstemmigheid die ook weer vertrouwd aanvoelt. Van wie is toch die ontzettend lage stem die af en toe enkele woorden meegromt op Broken Crown?
En de stem die opeens gedeelde leadvocals op zich neemt in For Those Below?

Na Lover Of The Light vind ik het niveau van de nummers wat dalen. Ze zijn nog steeds goed, maar voor mij toch van een iets minder kaliber dan de eerste zes nummers op het album.
Broken Crown is nog zo'n heel mooi nummer, maar het opnieuw laten vallen van de f-bom ("I can take the road and fuck it all away") voelt toch aan als een poging te kopiëren wat Little Lion Man teweeg bracht.
Ik ben me er van bewust dat ik niet heel chronologisch te werk ga, maar het constant plotseling wisselen van tempi in Hopeless Wanderer verdient ook enige benoeming. Daar ben ik nog niet helemaal aan gewend, maar toch geeft dat juist wel het grootste punt van vooruitgang aan voor mij.

Van de bonustracks vind ik Where Are You Now het mooist. Om de een of andere reden weet dat nummer mij gewoon te raken. For Those Below volgt, maar na een aantal luisterbeurten begin ik daar nu wel een beetje op uitgekeken te raken. De cover van The Boxer vind ik niet zo geslaagd: het mist gewoon van alles.

Ik kom met een ruime voldoende beoordeling van voorlopig 3,5*, met zeker uitzicht op 4*.
Voor een derde M&S-album begin ik toch echt te vrezen. Waarschijnlijk kunnen ze zich dit kunstje niet nog een keer veroorloven.

De band die eigenhandig de muziekscene veranderde. Althans, voor mij.
Het kwam met Little Lion Man. Uit het niets. Daarna The Cave
en daarna volgden vele andere artiesten in hun voorbeeld.
En waarom ook niet? Het publiek stond er voor open.
Britse folkmuziek met banjo's, contrabassen en baarden op MTV. Wie had dat gedacht?

Ook op festivals doen Marcus Mumford en zijn zonen het al drie jaar onafgebrokken goed.
Wereldwijd hebben ze op de grootste festivals gespeeld, ook menig keer als (officieuze) hoofdact.
Waar hoe komt dat? Dat deze muziek plotseling zo populair werd?

Allereerst hebben we te maken met muziek die prettig in het gehoor ligt. Er wordt flink geput uit het folk-genre, maar puristisch gezien zou je dit niet als authentieke folk kunnen/mogen bestempelen.
Dan is er de banjo, een instrument dat voor velen volslagen onbekend was. De banjo geeft een melodielijn aan en werkt opzwepend.
Het bass-drum pedaal dat Marcus Mumford met zijn voet bedient en de (contra)bas partijen sturen ook lekker in een bepaald ritme, en dan zijn er (toetsen daargelaten) nog een hoop blaasinstrumenten.
Euforisch komen zij op en onopgemerkt spelen zij op de achtergrond.

Met dynamiek wordt heel erg gespeeld door deze band. Rustige coupletten waarin je alleen zang en gitaar hoort worden opgevolgd door drukkere coupletten waarbij toetsen, drums, bas en banjo de zaak versterken en plotseling wordt het weer wat rustiger. Neem bijvoorbeeld Roll Away Your Stone. Er zit enorm veel dynamiek in dat nummer!
Op driekwart van het nummer gebeurt hetzelfde als we even daarvoor ook in Winter Winds hebben gehoord: op een gegeven moment valt er een kleine pauze die daarna wordt opgevolgd door een bombastisch samenspel van alle instrumenten. En even abrupt valt het weer terug naar het rustige.

De, toegegeven, simpele bassdrum-partijen (elke tel een slag) werken aanstekelijk en nodigen uit tot springen. Iets dat live ook absoluut gebeurd, heb ik mogen meemaken.

Maar het is niet allemaal Engelse hoempapamuziek. Achter Marcus Mumford blijkt een man te zitten die enkele teleurstellingen in zijn leven heeft gekend. Daarover zingt hij in White Blank Page met hartstocht en de mensen voelen dat aan. En hoewel dit niet je typische spring-en-hosnummer is, zitten hier ook alle elementen in die de vorige nummers zo dansbaar maakten. Stemmige violen en meelijwekkend 'aah-aah-aah' worden opgevolgd door banjo en bas waarna Marcus weer begint te zingen terwijl het 'aah-aah-aah' op de achtergrond doorgaat. Daar heb je gegarandeerd een meezingmoment te pakken en tegen het einde gebeurde iets dat ik niet verwachtte: het tempo verandert plotseling, en voor je het weer is ook dit nummer enorm geschikt om op te springen!

Na het rustigere 'I Gave You All' waarin de instrumentatie alle ruimte krijgt je te ontwapenen en ontroeren volgt Little Lion Man: de f-bom is gelanceerd.
"I really fucked it up this time, didn't I my dear?" was in huiskamers, sportkantines en buurthuizen te horen. Sowieso trek je daar enorm de aandacht mee, en als dat nummer dan ook nog eens enorm swingt heb je een hit te pakken.

Vervolgens krijgen we met Timshel, Thistle & Weeds en Awake My Soul opnieuw een aantal nummer s waar de focus ligt op mooie muziek en samenzang. Het is niet allemaal vrolijk in het leven en dit album weerspiegelt dat mooi. Soms is het verdrietig en aan nummers als de daarnet genoemde drie kun je je dan heel mooi spiegelen. En wat geeft het dat je de semi-poëtische teksten dan niet allemaal thuis kunt brengen ("I sit alone in this winter, clarity which clouds my mind"?? -Thistle & Weeds), als het je het gevoel kan geven dat meneer Mumford jou begrijpt, dan is het vaak al goed genoeg. ("But you are not alone in this, as brothers we will stand and we'll hold your hand" -Timshel)
Het zijn in deze nummers (maar ook in The Cave en White Blank Page al) de interessante en voor popmuziek onalledaagse loopjes en dingetjes die deze plaat ook heel populair maakt bij mensen die gitaar spelen.

Het album krijgt nog een episch hoogtepunt met Dustbowl Dance. Alle remmen en kaders worden losgelaten en er wordt even flink uit ons dak gegaan. Aan de emotionele reis waar Mumford & Sons je doorheen leidden komt een enorme climax waarin alle emoties nogmaals tot uiting komen die eerder in dit album al zijn opgeroepen. Een schreeuw van Marcus, een overstuurde elektrische gitaar en agressieve drumslagen,
en dan, na de storm, zingen we nog een keer een rustig lied en voelen we ons begrepen. Dit willen we nog een keer horen!