Ik vind dit een hele slechte CD.
Ilse haar stem is niet in topvorm: af en toe krakerig, schreeuwerig en hees.
Naar mijn smaak betrekt ze het publiek er teveel bij, op onnodige momenten.
'Heey!' of 'Komaan!' of 'Meezingen!' of iets dergelijks roepen waar dat totaal niet relevant is.
De keuze voor de setlist vind ik ook niet al te best.
Eerst faket ze dat ze heel emotioneel is in een liedje als 'I Still Cry' en vervolgens gaat ze heel vrolijk het volgende lied zingen alsof er niets aan de hand is.

Ook het feit dat ze midden door een geweldige gitaarsolo heenpraat kan ik niet waarderen. Daarom een hele ster eraf.
Voor de rest vind ik de muziek van Ilse sowieso niet veel aan. Niet boeiend, houdt mijn aandacht niet vast en niets diepgaands. (Maar hé, het is pop!)

Sfeervol album. Vanaf de eerste luisterbeurt wist ik dat deze in mijn top 10 moest komen!
Eerst op drie, maar na verder dan de eerste 5 liedjes te hebben geluisterd is dat naar beneden gezakt tot een negende plaats.

De sfeer op dit album is fenomenaal, en ietwat merkwaardig. Je hebt het gevoel alsof je naar iets heel organisch luistert, en dan hoor je instrumenten en geluiden die daar niet bepaald bijhoren.
Sowieso vind ik die hele 80s/90s productie niet zo fantastisch, maar goed, het kwam dan ook uit in 1989. Wat wil je?

Zoals waarschijnlijk de meeste anderen die niet ouder dan 25 zijn ken ik dit album vanwege Eddie Vedder's cover van Hard Sun in de film Into The Wild.
Mede daardoor doet dit album me een beetje aan als 'Jeff Buckley meets Into The Wild'. Dat Jeff Buckley-gedeelte haal ik uit de overall sound van het album.

De opener is fantastisch, en verder haalt het nog wel wat hoogtepuntjes. Echter heeft het ook wat 'gemiddelde' nummers. Nergens is het echt slecht, echter. Favorieten zijn voor mij opener The Grinding Wheel, Hard Sun en Life Lies Down.

Ik geef hem 4 sterren, maar ik denk dat ik dit album nog wel veel ga luisteren de aankomende tijd.

Ik heb een mooie herinnering aan Walking Far From Home.
Ik ben dus niet meer objectief, maar het is een ontzettend mooi nummer.
De tekst misschien in eerste instantie niet, maar wat er in de muziek gebeurt is zeker het prijzen waard.

Me And Lazarus vind ik wel een leuk nummer, in tegenstelling tot anderen.
Het is wat minder maar ik vind het wel iets hebben.
Het refrein popt ook af en toe op in mijn hoofd.

De rest van de nummers is mooi. Mooie elektronische folk met wat jazz-invloeden.
Samuel Beam neemt ons met dit album op een reis door ons hoofd.
We komen van alles tegen op deze bijzondere reis.

Nummers die ik eruit vind springen zijn Walking Far From Home, Rabbit Will Run, Big Burned Hand en Your Fake Name Is Good Enough.
Hoewel ik die laatste iets te langdradig vind.

Onmiskenbaar Iron & Wine, maar dan in een funky jazz jasje.
Waar op het vorige album de band een toevoeging van 'so-so' was, is dit een echte bandplaat. Grappig genoeg ga ik dan juist de singer-songwriterkant van Sam Beam missen.

Het openingsnummer vormt een mooi bruggetje tussen het vorige werk en deze nieuwe richting. Met Grace For Saints And Ramblers wordt er op dit album even uit de band gesprongen, maar voor de rest is het weer allemaal heel kalm en smooth.
Sundown kan gezien worden als een reprise van Caught In The Briars en daarmee wordt mij voor het eerst pas de eenheid in dit album duidelijk.

Na vijf luisterbeurten kan ik dit album een héél magere 3 sterrenscore geven. Het is even wat moeilijk te doorgronden, maar wel lekker. Helaas kabbelt het na Grace allemaal wat voort, zonder ergens nog echt de trend te doorbreken.

Hij moet nog meer omhoog, en waarom reageert er niemand anders meer op?
Dit album is recentelijk gegroeid tot mijn favoriete I&W-album.
Lekker eigenwijs, niet aan de conventies voldoend. Verfrissend en anders dan we gewend zijn van de vorige albums, en dat zonder commercieel te worden.
Veel rijker georkestreerd en veel meer studiotrucjes.

Dat het de kwaliteit van de songs niet hoeft te verminderen bewijst dit album ook.
Nummers als House By The Sea en Carousel zijn ijzersterke Iron & Wine-songs, alleen net in een wat experimenteler jasje.

Ik raad het optreden bij 3sat (Duitsland) uit 2010 aan om te bekijken (staat op youtube).
In een uur tijd speelt hij een aantal nummers van deze plaat, en ook wat oudere en nieuwe nummers (van Kiss Each Other Clean).
Geheel akoestisch (soms met piano, drums en slidegitaar) brengt hij de nummers live ten gehore.