Het doet me voorlopig wat vlak aan, terwijl hij in interviews zegt (of althans: niet ontkracht) dat dit zijn meest persoonlijke werk is: dat hij het heerlijk vond dat hij afstand kon doen van zijn werk dat uitkwam onder de naam J. Tillman omdat het zo ver van hem vandaan stond.

Dit nieuwe werk ligt niet bepaald in het verlengde van de twee J. Tillman-albums die ik ken (Cancer And Delirium en Vacilando Territorium nogwat). In plaats van sombere folk krijgen we nu frivole dansnummers. Geen pop, of rock. Hoewel het van beiden wel invloeden heeft, en ook country komt regelmatig terug.
Als je hem live ziet dansen op deze muziek kun je moeilijk níet meedoen tijdens het luisteren.

Ik kijk uit naar het concert in de kleine zaal van paradiso, 3 december. Hoewel ik de muziek niet helemaal vind overtuigen lijkt het me gezellig om een beetje te 'dansen' op deze muziek (iIk hoop dat het hele publiek die sfeer snel oppikt). En daarnaast is het natuurlijk een Fleet Foxes-(ex)lid! Die moet je voor 15 euro niet laten lopen!

Favorieten op dit album zijn overigens 'Nancy from now on' en 'I'm Writing A Novel'. Ook 'Hollywood Forever Cemetery Sings' en 'This is Sally Hatchet' en 'Well, you can do it without me' zijn hoogtepuntjes voor me.

Voorlopig even 3 en halve ster.

Fijne rockplaat. Ik vind dit niet zoveel met pop te maken hebben.
Doet me bij vlagen denken aan ELO en soms The Beatles.
Klinkt niet als heel veel dat ik ken. Kula Shaker misschien enigzins.

'Who'll Pay The Bills' doet me denken aan 'Fame' van George Michael, de 'talk to me'-zin.
Verder vind ik er niet zoveel fout aan. Niet iets dat je 'zomaar' aan zou zetten.
Misschien ook wel. 't Is tamelijk vrolijk, hoewel het ook iets heel duisters heeft.

Lekkere funky drum & bass!

Met 'Stay Gold' gaan de Zweedse zusters op de Amerikaanse tour. Met mij iets te simpele beeldspraken en teksten gaat First Aid Kit een commerciëlere richting op ten opzichte van het sterke 'The Lion's Roar'. Jammer, niet aan mij besteed.

Ik heb er inmiddels een aantal luisterbeurten opzitten.
Het is een fijne country/folk-plaat maar de beste nummers zijn toch de eerste twee nummers.
Daarna is het niet bepaald slecht, maar het blijft zo slecht hangen.
De autoharp op New Years Eve vind ik eigenlijk ook heel lelijk klinken en de toevoeging van Conor Oberst op het slotnummer voelt ook een beetje raar.

3,5*, dankzij de eerste twee nummers.

Mooie stemmen die soms doen denken aan George Harrison (goh) en Bob Dylan (As I Call You Down).
Het nummer Father's Son is een flinke tegenvaller voor Beatle-fans die dit album alleen beluisteren vanwege Dhani Harrison. Mensen zoals ik.
Ze verwachten een sentimenteel lied van Dhani Harrison over zijn vader, ex-Beatle George Harrison. Maar ze krijgen alles behalve dat.

Een lekker rockende bluesplaat met veel folk-invloeden. De eerste 3 nummers en 'Fistful Of Mercy' vind ik de mooiste nummers op de plaat.
Instrumentaal zit dit album heel goed in elkaar. De slide-gitaar is op de achtergrond steeds aanwezig en komt zo nu en dan even naar de voorgrond.
De 'reguliere' gitaarpartijen zijn ook heel mooi. Af en toe is er een extra instrumentje te horen zoals een viool of een mandoline.
En de samenzang. Prachtig.
Een gevarieerd album met afwisselend rustigere nummers en 'drukkere nummers'.

Ik ben geïntroduceerd tot Fleet Foxes door drie lokale songwriters die White Winter Hymnal coverden. Dat was al in 2009. Sindsdien hebben Fleet Foxes me niet meer losgelaten
Het is toch een van de beste bands van 'het moment'.

Dit album is niet zo goed als de opvolger, zowel instrumentaal als tekstueel (vooral tekstueel) gezien.
Lekker zomers is het wel en slecht is het ook absoluut niet.
De koortjes zijn fantastisch en de hele sfeer die ze creëren is ongekend.

In vergelijking met het tweede album is dit album veel meer recht toe-recht aan.
Het instrumentgebruik is nog heel conventioneel, en bij sommige teksten heb ik het gevoel dat ze er alleen inzitten om toch een beetje publiek te trekken. Teksten als "You run with the devil"; een beetje de jaren '70-chliché's.
En potverdomme, wat is het 'intro' van de plaat ('Red Squirrel') lelijk zeg! Lelijkste manier om je album te openen. Ooit.

Daarom kom ik tot een stem van 4*.
Ik wilde 3,5* geven vanwege de rode eekhoorn, maar daarmee doe ik deze plaat toch echt onrecht aan.

Ok, nog één keer dan.
Er loopt wel een verhaal door Helplessness Blues.

================

Het album heet 'Helplessness Blues'.
Helplessness is natuurlijk hulploosheid en 'Hulploosheid' is een Romantisch idee.
In de Romantiek staat het idee centraal dat de mens nietig is. Ondergeschikt aan de natuur.
Robin Pecknold is geen domme jongen en het is natuurlijk niet toevallig is dat het album Helplessness Blues heet.

Helplessness Blues gaat over het leven. Hoe je nooit de betekenis ervan kunt achterhalen.
Hoe je vol zit met vragen, geen antwoorden hebt en alles dat je hebt het verlangen is naar een betere plek. De hemel, het Walhallah, een betere tijd in de toekomst of in het album: Innisfree.
Alle nummers voegen op zichzelf iets toe aan de Helplessness Blues, de metafoor voor 'het lied over het leven'.

Montezuma gaat bijvoorbeeld over ouder worden, de dood en het hiernamaals.
Bedouin Dress over je leven willen beteren.
Sim Sala Bim over je liefde achterlaten. Verder gaan. (Liefde is een belangrijk aspect van het leven)
Battery Kinzie over spijt. Een beetje net als Bedouin Dress.
Helplessness Blues over werk (If I had an orchard I'd work till I'm sore)
Someone You'd Admire gaat over verschillende soorten mensen (Some of you wants only to be someone you'd admire. An other just wants to throw you on the fire) en hoe we uiteindelijk allemaal hetzelfde zijn zoals in Montezuma werd bezongen (Both the slave and the empress will return to the dirt, I guess, naked as when they came)
The Shrine weer over het gemis van het gebrek aan liefde/een 'break up'.
Blue Spotted Tail: Wat is het nut van het leven?
Grown Ocean over hoop. Uiteindelijk komt het goed.

Robin verlangt naar Innisfree, een plek die op meerdere plaatsen in het album opduikt en wordt gebruikt als de naam voor een utopische, betere plek.
Maar tot het zover is, en we met zoveel vragen zitten zijn we Wide Eyed Wanderers, op zoek naar een doel in het leven. Verlangend naar Innisfree.


==================

Misschien heb ik 'het idee' achter bepaalde nummers niet helemaal goed geformuleerd, of incompleet. Dat is goed mogelijk.
Maar wat ik noem speelt allemaal een rol in dit album.
Maar dat was niet de essentie van wat ik wilde zeggen. Het is alleen om wat ik zie als de lijn door het album te onderbouwen.
De lijn die door het album is is wat ik in de laatste alinea zei: "We zitten met zoveel vragen. We zijn 'Wide Eyed Wanderers', op zoek naar de betekenis van het leven. Verlangend naar Innisfree."

Ik vind Drops In The River, English House en Mykonos de beste nummers op deze plaat.
De andere twee vind ik iets minder. Desondanks een geweldige EP.
Een enorme sfeer die ze creëren met hun samenspel en -zang.

Ik geef deze 4 sterren.

Afgelopen november kondigde Volendammer Frank Bond aan bezig te zijn het album Passages van Frans de Blaak af te ronden. Frans was een filosoof, muzikant en dichter uit Warder die in de Space is the Place Studio van Bond bezig was zijn debuutalbum op te nemen dat moest verschijnen onder het pseudoniem Francis Alban Blake. In 2018 verdween Frans de Blaak echter. Uit de dagboeken van Frans bleek dat Frans’ verdwijning zelfverkozen was. Aanvankelijk nam Frank aan dat Frans naar de Belgische kust was getrokken, of dat hij ergens aan de Schelde zat. Door gesprekken te voeren met de vrienden en familie van Frans, en de talloze dagboeken en notities die hij achterliet door te spitten, kwam Frank tot de conclusie dat Frans middels een omvangrijk ritueel onze dimensie moet hebben verlaten.

Ik luisterde de cd voor de eerste keer af terwijl ik op de fiets vanaf de Grote Kerk in Edam richting Oosthuizen en Etersheim vertrok. De negen nummers op Passages ontwaren zich in het Waterlandse landschap dat zo vertrouwd was voor Frans de Blaak en waar ik wel eerder doorheen was gereden maar nooit echt zoveel acht op had geslagen. Het voorbijrazende verkeer op de N247 en de plotselinge bedrijvigheid op de boerderijen weerklinken in de synthesizers en vlotte xylofoon die in veel nummers te horen zijn. De wind die door de open weilanden op je trommelvlies beukt, vindt zijn weg op het album middels het ontstemde harmonium uit 1865 dat door Frans de Blaak werd ingespeeld op de tapes die de basis vormen voor Passages. Frank Bond heeft veel van Frans’ originele opnames behouden en daar soms dingen aan toegevoegd. Het opnameproces werkt vaak zo dat muziek en zang apart van elkaar worden opgenomen. De muziek is dus (grotendeels) van Frans zelf, maar hij verdween voor hij zijn nummers heeft kunnen inzingen. De stem die je op het album hoort, is dus van AlascA-frontman Frank Bond.

Terwijl ik de spoorwegovergang bij Oosthuizen nader, klinkt ‘On Darkness’ door mijn koptelefoon. De tweede helft van het album neemt een duisterdere toon aan. Door het hele album heen klinkt de onverenigbaarheid van Frans de Blaak en de moderne wereld in de teksten door. Van de cultuur waarbinnen zelfontplooiing middels creatieve uitingen de kop in wordt gedrukt en van waaruit Frans in ‘Blisters’ probeert te ontsnappen, tot de kapitalistische reuzen die in ‘Bread Games Giants Slaves’ de kleine spelers opslokken. Als ik het landschap om me heen en de muziek op Passages op me laat inwerken, denk ik dat Frans verlangde naar een kleinschaliger leven waarin de mensen bewuster omgaan met hun omgeving. In ‘More is not the Answer’, dat Frans schreef vanuit het perspectief van de natuur, uit hij ook zijn ongenoegen over het feit dat de economische belangen altijd zwaarder worden gewogen dan de ecologische belangen.

In de laatste twee liedjes lijkt Frans, via Frank, direct tot ons te spreken: “I cannot lead the way, I’m just a dying flame”; “I know what to do, but don’t you follow me.” Uit ‘Here in the Mountains the Visions will Come’ blijkt dat Frans heeft gevonden wat hij zocht, daar waar hij nu is. Naar mijn mening moeten we niet proberen Frans terug te roepen. Voor iedereen die na het beluisteren van dit album voelt dat hij Frans de Blaak kent en dat Frans in ieder van ons aanwezig is, vormt Passages de doorgang tot hem.

Dit stuk is door mij geschreven voor de EnClave-blog en daar 29 maart 2022 voor het eerst gepubliceerd: Francis Alban Blake - Passages - enClave - en-clave.nl