Hans Dorrestijn, 'de onbetwiste meester van de bittere droefenis' heeft op deze CD zijn beste liedjes op een rijtje gezet. Vanaf zijn eerste elpee Bofkont (1974) tot Na regen komt Dorrestijn (1993). Hier staan ze niet chronologisch maar door elkaar, wat een bont portret oplevert.
Met wie is hij te vergelijken? Tja, ik denk toch wel aan iemand als Randy Newman, als dat vergelijk opgaat. De zwarte humor van Dorrestijn gaat regelmatig over de grens van het leuke en dreigt soms melig te worden. Gelukkig is hij dan zelf de eerste die dat toe zal geven. Dorrestijn is een anti-held.

Geweldig is Dorrestijn's Huwelijkslied met de zin: 'Zelfs Christus aan het kruis had het beter dan ik thuis.' Humor om jezelf uit de depressie te zingen.
Ook prachtig is De Nijlpaardblues, de klassieke componistenparade in Joepie Joepie. Serieus in Het buigen. De telefoon is een mooi lied, letterlijk zwarte humor in De Kerkhofganger. Wie een hond heeft begrijpt af en toe heel goed: Nooit Nooit Nooit Neem Ik een Hond.

De lelijkheid is een lied van de elpee Mooi van lelijkheid uit '79. Pieleman is denk ik wel het meest bekende liedje van Dorrestijn en niet onduidelijk waarom. Moederdag is hilarisch, alles gaat hier mis.
De laatste drie liedjes zijn van de eerste elpee Bofkont en we horen hier een jonge beginnende artiest. Prachtige liedjes, live-opgenomen, waar de man het best tot zijn recht komt: in de zaal met een publiek dat hem omarmt.

Herman van Veen is voor mij vooral cabaretier. Dat betekent dan dat de tekst centraal staat. De woordkunst, muzikaal begeleid. Dat is een wat ondankbare taak voor de toch uitstekende groep muzikanten. Nummer voor nummer:

Andere namen: sterke tekst, stevige moderne muzikale begeleiding.
Boem Boem, Dit is 'Opzij' (maak haast, maak haast, maak haast) twee punt nul: tekst en muziek gejaagd.

Maria : een dromerig klein liefdeslied.
Tango voor November: instrumentaal, nu dus wel volop ruimte voor band/orkest. Met de viool in de hoofdrol.

In Mijn Gedachten : De gevoelige snaar. Een lied van heimwee, een herinnerde liefde.
Robin Hood : Een lied over de dood.

Veel te Veel : in brand gestoken huizen, de haat, de beelden, het is teveel. Leer de lessen van de dood.
Voor een Knaak : Een vrolijk lied. Dat hadden we even nodig. Ik hoor een beetje 'Hilversum 3'.

Ja, Dan : Parijs of Wenen, Amsterdam, zeg me waar ik jou vanavond vinden kan. Dat rijmt net niet en is ook verder geen heel sterk lied. Een vuller.
Voor Marie-Louise : ik zal je strelen door je haar. Een levenslied.

Waar ligt Jeruzalem? : Waar het gezin dat sjabbes viert in Bonn of Nottingham zijn kippensoep in vrede eet, daar ligt Jeruzalem. Om er veelbetekenend aan toe te voegen: Maar niet, maar niet in Israël.
Ik Weet Niet Hoe Ze Heet : Mooie tekst, dichterlijk, een universeel liefdeslied.

Nog Eén : Pfff, hier word ik een beetje moe van, dertig keer 'nog een ...'. Nog een keer? nee, niet meer!
We Komen En We Gaan : Een ouderwets huppelliedje van van Veen. Het soort vrolijkheid waar ik geen antenne voor heb. Ik heb dit eerder gehoord.

'Ik heb dit eerder gehoord', is wel een goede samenvatting van dit album. Het is heel herkenbaar van Veen.
Even rekenen: opgenomen in 2001, Herman was toen 56 jaar. Misschien wel zijn beste plaat van dit millennium. Het terugblikken slaat toe. Van Veen, in maart a.s. 80 jaar, hoeft niet meer zo heel nodig.

Ook ik ben in bezit van de 2-on-1-CD. Zeldzaam materiaal, want directeur van Veen van platenlabel Harlekijn peinsde er niet over zijn vroege werk opnieuw uit te geven. Schaamte, zelfcensuur? De stem van Herman van Veen klinkt hier nog niet erg geschoold en nadrukkelijk, maar dat zal ook met microfoontechniek te maken hebben. Het later geroemde diepere stemgeluid met de spatzuivere articulatie, is vooral een kwestie van dicht op de microfoon zitten.
Aardige liedjes, wat cabaretesk, clownesk, beetje in de sfeer van Ramses Shaffy, Conny Stuart en Frans Halsema. Een jonkie nog hier, die niet zo heel nadrukkelijk iets te boodschappen heeft. Hoewel, Sterven in de Zon bijvoorbeeld, begint erop te lijken. Wat toen om te lachen was, is het vandaag de dag niet meer zo. Humor heeft zijn moment en tijd. Serieuze liedjes hebben in de regel een langere levensduur. Het Nederlandse chanson in opkomst.

Een jaar verder met dit deel twee en duidelijk is de groei in kwaliteit, productie en zangtalent. Van Veen is niet alleen de clown, maar begint zich te 'engageren' in de richting van een pleidooi voor onverschrokken menselijkheid. Duidelijk is de Franse chansonstijl. En had daarin de tijdgeest mee. Suzanne van Cohen - ach je kunt ervan houden of het haten - maar toevallig is dat wel de naam van mijn vrouw. Leuk vind ik Dylan's Ik Wil Jou.