Gewoon de 23-track versie van het album in huis en ken het drie platen-album sinds 1973 en dat is dus al wel een tijdje.
George omschrijft het bescheiden als een poging een album te maken van opnames die hij al op de plank had liggen. Restverwerking oneerbiedig gezegd. En hij zal goed geselecteerd en bijgeschreven hebben, neem ik aan. Nu ken ik het hele verhaal erachter niet - dat is elders na te lezen - maar het is wel duidelijk dat dit album een historie kent die teruggaat op de late Beatles-periode, met name de jaren 1968 tot begin 1970. In mei '70 startten tenslotte de opnames in de EMI-studios, die tot oktober zouden duren. Het album met drie platen (een unicum tot dan toe) verscheen vlak voor Sinterklaas 1970 maar zat toen nog net niet in mijn schoen.
Wat je ook van alle volgende platen van Harrison mag vinden, hier ligt toch wel de creatieve kern van Harrison's muzikale en spirituele leven. Alles wat hierna kwam, heeft op één of andere manier een lijntje met dit album. Uiterst contrastrijk en vooral op de derde elpee (Apple-jam) ruimte voor het experiment met onvervalste bluesrock. Luister er nog steeds met plezier naar. Harrison was voor mij de meest sympathieke Beatle.

Favoriet (raar misschien): Behind That Locked Door .

Fijne samenwerking op dit album tussen George Harrison en Jeff Lynne. Looking for My Life en Stuck Inside a Cloud zijn hier mijn favorieten. Verder is Between the Devil and the Deep Blue Sea uitstekend te noemen, het titelnummer Brainwashed is typisch 'Tom Petty' en goed te pruimen tot aan het 'Hare Hare' in de laatste twee minuten. Maar dat was dan ook de spirituele bron van Harrison waaraan hij tot zijn laatste adem trouw bleef.

Een hele fijne van George Harrison. Hij klinkt als herboren, na jaren van betrekkelijke afwezigheid. Dat de productie hier in handen is van Jeff Lynne, is voor mij geen nadeel. Lynne slaagt erin, samen met de beste Beatle, een geluid te ontwikkelen waarmee het recept voor The Traveling Wilburys wordt beproefd, misschien toen nog niet eens heel bewust.

Wat vooral opvalt hier is de positieve sfeer van de plaat. Waar Harrison vaak de neiging heeft te verzinken in meditatieve sferen met sombere ondertonen, is het hier vooral de 'uplifting' energie die de boventoon voert. Jeff en George, twee verschillende grootheden, kunnen het goed met elkaar vinden en je kunt niet zeggen dat Lynne de zaak geheel naar zijn hand zet. Net als op het postuum verschenen Brainwashed uit 2002, past de productie als een warme jas.

Het is een vrolijke plaat, zonder oppervlakkig te worden. That's What It Takes, Fish on the Sand, This is Love zijn zo een paar fijn rockende rampestampers op rij. Leuk hoor die nieuwe zanger van ELO: George is de naam. When We Was Fab is een geweldig eerbetoon aan een roemrijk verleden. Jeff Lynne, ook niet vies van beatlesque stijlfiguren, plakt het hier geweldig aan elkaar. Een hoogtepunt.

In Devil's Radio zijn The Traveling Wilburys al heel dichtbij en Tom Petty wordt uitgenodigd te solliciteren. Een moment van contemplatie in oosterse saus: Breath Away from Heaven en dan natuurlijk de aanstekelijke 'hit': Got My Mind Set on You. Twee bonustracks, buitenbeentjes weliswaar, maken de nieuwe persing van het album compleet.

O ja, behalve George en Jeff zijn er nog een paar vrienden die een stukje meespelen, zoals Ringo Starr, Eric Clapton, Elton John, Gary Wright en Ray Cooper. Een meesterwerkje dit Cloud Nine.

Vandaag de remaster-versie van eind 2024, de verlate 50th Anniversary Edition, ontvangen en van de brievenbus rechtstreeks naar mijn werkkamertje verplaatst voor een luisterbeurt.
Wat me bij deze nieuwe uitgave kwalitatief opvalt, is de nadruk op de lage tonen waardoor ik de behoefte heb wat met de treble knop bij te sturen voor de hogere regionen. Geen probleem, maar wel opmerkelijk voor een remaster.

Maar goed, nu het album zelf. De stem van Harrison is hier vaak wat aan de dunne kant. Alsof hij met enige moeite de hogere noten moet pakken en daarvoor zacht inzet, daarmee de ruwe randjes omzeilend.
Het hele album wekt de indruk een sfeer van love & peace te ademen. Of George Harrison in die periode ook heel erg happy geweest is, is moeilijker vast te stellen. De grotere problemen kwamen een jaar later aan het licht met het album Dark Horse.

In Give Me Love (Give Me Peace on Earth) hoor ik een roep: "Help me cope, with this heavy load ...".
En eigenlijk gaat het zo door: problemen, tranen, niet begrepen worden, wachten op licht en in een song als The Lord Loves the One (That Loves the Lord) gaat het over een Lord die nogal wat eisen stelt! Het is karma wat de klok slaat:

'Now the Lord loves the one that loves the Lord
And the law says if you don't give
Then you don't get loving
Yes the Lord helps those that help themselves
And the law says whatever you do
Is going to come right back on you'

En dan het leven in de materiële wereld. Een typisch oosters dualistisch thema. Arm begonnen met spelen in een bandje in Liverpool, kwam de rijkdom, het leven in een door en door materiële wereld. Met alle bijbehorende gevaren voor dat andere leven, in de geest, waarvan Harrison zich maar al te bewust is:

'Met my friends all in the material world
Met them all here in the material world
John and Paul here in the material world
Though we started out quite poor
We got Richie on a tour
Got caught up in the material world.'

Een gevangenschap, waaruit, misschien met de genade van de Heer, te ontsnappen valt:
'I hope to get out of this place.' Maar ook bespeur ik een zekere verhevenheid ten opzichte van zijn oude bandmaten. Zij komen uit de materiële wereld ...

Een gelukkig man? Ik betwijfel het. Maar muzikaal is de hele worsteling wel degelijk tot iets moois omgezet. Een document van een bewogen periode. Zeker goed te noemen zijn:
Give Me Love (Give Me Peace on Earth), Don't Let Me Wait Too Long, Who Can See It, Be Here Now (hoe een eenvoudige tekst effectief kan zijn!), Try Some Buy Some (opnieuw die worsteling met aards bezit) en The Day the World Gets 'Round waarmee The Moody Blues worden genaderd. Al is de tekst ook hier weer somber stemmend;

'Such foolishness in man
I want no part of their plan, no
You're the destructive kind
Now I'm working from day to day
As I don't want to be like you'

Natuurlijk, een dwaze wereld. Maar hier staat de zanger er wel een beetje alleen voor. En preekt zoals een zware dominee: weg uit die wereld, op naar de Heer.
Al met al een album, toch ook één van de betere Harrison-albums, dat je met gemengde gevoelens achterlaat. Muzikaal in orde, maar de lichtpuntjes zijn mager.

Wat is een kringloopwinkel toch een mooi ding, want daar kwam ik een puntgaaf exemplaar tegen van dit verzamelalbum, min of meer een compilatie van zijn albums Vrijblijvend (1972) en 't Voordeel van de twijfel (1975). Beide succesalbums kwamen uit bij CBS.

Kwalitatief prachtig opgenomen nummers met arrangementen en orkest van Rogier van Otterloo en Dick Bakker. De meeste liedjes zijn door Cox vertaald, behalve: 1948, een nummer van Gilbert O'Sullivan in de vertaling van Kees van Kooten en Wim de Bie. En verder: Romeo en Julia en Wat jammer dat alles altijd overgaat, twee liedjes van Jules de Corte, en: Bejaardenhuis, vertaald door Michel van der Plas. Schitterend!

Als ik dat allemaal beluister, bekruipt me een gevoel van thuiskomen in de jaren zeventig, de tijd waarin ik opgroeide. Ik denk aan die scene in de TV-serie Q en Q waarin de jongens in de kelderkast van Bennebroek zitten opgesloten en overmoedig luid beginnen te zingen: 't Is Weer Voorbij die Mooie Zomer! Dat was dé hit van '74 die je op straat hoorde.

Die hit werd Gerard Cox door geëngageerd (links) cabaretesk Nederland in die dagen niet in dank afgenomen. Het is ook niet helemaal representatief voor het talent van de man. Vertaler/vertolker Cox is gewoon een hele goede zanger met het hart op de juiste plaats en met buitengewoon goed taalgevoel. Ik denk aan Wim, een vertaling van Don McLean's Vincent. Of Droeve Lisa van Cat Stevens. Dat is prachtig gedaan. Drie keer slikken doe ik bij Aznavour's Voor mijn dochtertje.

Nee, niet alleen maar jeugdsentiment, want dat blijkt maar al te vaak een troebele bron van emotie. De meeste nummers hebben de tand des tijds glansrijk doorstaan, zoals men dat zegt. Nog steeds mooi en goed. En … ik vraag me af - en nu wordt ik toch even weemoedig - of er nog artiesten van dit formaat bestaan in Rotterdam en omstreken.

Vrijwel identiek aan die ander verzamelaar die ik ken onder de naam Baker Street.
Beide onder het EMI label. Vrijwel identiek, dezelfde speelduur en behalve de gewijzigde volgorde moet je even zoeken naar die verschillen in tracklist, maar toch gevonden: Don't Close the Door en A Change of Heart zijn, terecht of niet, vervangen door: As Wise as a Serpent en The Ark.

Het zijn geremasterde versies waarmee je een prima verzamelaar in huis haalt. Opener Baker Street is dat eeuwige hitsucces waarmee de naam van de Schot is verbonden en op zenders als Radio 10 en Joe hoor je die dan ook steevast voorbijkomen, als zijn naam genoemd wordt, alsof hij niets anders heeft nagelaten. Die sax, prachtig natuurlijk, maar het slijt.

Gerry Rafferty overleed 4 januari 2011 na een, zonder overdrijving, moeizaam leven. Vriendin Barbara Dickson maakte ter nagedachtenis een mooi album met zijn songs: Barbara Dickson - To Each and Everyone: The Songs of Gerry Rafferty (2013).

Dit album nog eens goed beluisterd. En wat een verrassend goede plaat is dit toch! Ja, ik ben enthousiast over deze jeugdheld van mij. Nothing Rhymed vond ik al zo'n mooi nummer. Ik zat toen in de derde klas lagere school. Het was 1971. De singer-songwriter liet van zich horen.

O'Sullivan is een liedjesschrijver die er in geslaagd is koers te houden met zijn eigen stijl. Melancholie, nostalgie en prachtige verhalende liedjes met verrassende akkoorden. Dat was op zijn debuutalbum Himself (1971) al zo, en het wonderlijke is dat de man op dit album, 71 inmiddels, vrijwel geen slijtage vertoont. De songs zitten goed in elkaar en de stem is direct herkenbaar en nauwelijks minder soepel dan vier decennia eerder.

Prachtig opgenomen ook, terughoudend en sober geproduceerd met een fijne warme klank. Hier en daar arrangementen van het Royal Philharmonic Orchestra en we horen de piano van Gilbert zelf in de hoofdrol. Opmerkelijk goed album. Melodieus en prachtige teksten. Deze man kon gewoon zichzelf blijven en komt daar goed mee weg!

Vooruit, ik ga naar de 5 sterren. Zeker verdiend.