De ronkende recensie hierboven verraadt dat er liefde in het spel is. En dat mag best, want het is van begin tot eind een doordacht en perfect opgenomen album. Daar móet je van houden. Met instrumentale stukken aaneen geweven tot een totaalbeleving, een conceptplaat die niet stuk kan. Broer en zus Carpenter kon je best om zo'n boodschap sturen, destijds.

Welluidend, gevoelig, maar net niet te plat sentimenteel. Zo was hun imago. Altijd lief, geen wanklank of nukkige fratsen, zoals gewoon in de artiestenwereld. Met de achteraf-kennis-van-nu dubbel droevig stemmend. Hadden ze er maar wat vaker met de pet naar gegooid, de handdoek in de ring, een scheve schaats, een beetje recalcitranter wellicht. Was beter geweest voor Karen, denk ik.
Ach, dat konden ze toen nog niet weten.

Prachtig album nog steeds.

Er is al verrassend veel geschreven bij dit album!
Een teken dat het een veelverkochte elpee geweest is, en sommigen deze wellicht aantroffen in de platenkast van ouders of grootouders. Het mag. Volgens Discogs in liefst 333 versies geproduceerd. En hier voor me ligt de CD, geproduceerd in Australië in 1990. Het gaat om geremasterde opnames, al hoor je daar niks van gelukkig, en wat opvalt is de keurige elpeelengte van nog geen 42 minuten.
De samenstellers hebben verschillende nummers mooi in elkaar over laten lopen.

De Carpenters, broer en zus, keurige Amerikaanse artiesten, zo op het eerste gezicht. Maar wat een tragiek achter de schermen. Broer aan de pillen en een persoonlijkheidsstoornis, Karen, ach ja die arme Karen, ging ten onder aan de prestatiedruk en anorexia. Ze zingt zo prachtig over liefde die ze nooit zelf heeft ervaren. Wat een stem, wat een talent! Maar tranen schieten me in de ogen. Het echte leven is niet altijd zo lief.

Tenslotte nog even iets naar aanleiding van de discussie hierboven over de ademhalingstechniek van Karen. Ze zong in werkelijkheid vrij zacht in de studio. De microfoon at ze bijna op, en als je goed luistert hoor je soms een spatje mondvocht klinken. Zo dichtbij zong ze in. Ik ken geen live-platen van de Carpenters. Voor een grote zaal zal ze anders geklonken hebben, denk ik. Maar de studio was haar plek.

Niet iedereen is het gegeven de Franse taal tot in de puntjes te beheersen. Persoonlijk ben ik na het tweede jaar middelbare school afgehaakt. Charles Aznavour was zo vriendelijk - en zakelijk natuurlijk - om een serie van zijn beste chansons als 'songs' te vertolken. En dat doet hij in een prachtig Engels met rollende Franse tongue. Nu begrijpen we een beetje waarover hij zingt. Aznavour, die nu 100 geweest zou zijn, in 2018 overleden, was een groot chansonnier. Zowel schrijver als vertolker, met een machtige stem en enorm repertoire. Veel van deze nummers zijn aan de zoete kant met veel violen en jazzy plukbas. Natuurlijk zijn She, Yesterday When I Was Young en The Old Fashioned Way ook in Nederland heel bekend geworden. She kent vele covers, waaronder die van Elvis Costello en Jeff Lynne.
Bijzonder mooi is For My Daughter, in het Nederlands ook gezongen door Gerard Cox. Brok in de keel voor wie vader is van een dochter.

Aznavour, geboren in Parijs, terwijl zijn ouders op de vlucht waren uit Armenië, op doorreis naar de Verenigde Staten. Door problemen met het visum bleven ze in Parijs waar Charles opgroeide in Quartier Latin en ontdekt werd door Edith Piaf. Een bijzonder verhaal.

Met dit album heb je niks - of álles. Als ik de beoordelingen lees, dan is er nauwelijks een middenweg. Je vindt het een slaapverwekkende toestand, of je bent blij verrast door zoveel vakmanschap.

Chet Atkins (1924-2001) kunnen we niet wegpoetsen als zomaar iemand. Opgegroeid in country-hoofdstad Nashville Tennessee was hij al jong een gitarist en producer van naam, die platen opnam met o.a Perry Como, Elvis Presley en Jim Reeves.

Terecht zien we de man zittend op de foto, terwijl jongeman Knopfler ernaast mag staan. Neck aan Neck, de twee gitaarhalzen zijn aan elkaar gewaagd. Er spreekt veel wederzijds respect uit deze niet alledaagse samenwerking. En ze hebben er plezier in, dat hoor je er ook echt wel aan af. Er moet even niks, gewoon genieten van het samen musiceren. Geen druk om een hit te scoren of iets te doen waar ze geen zin in hebben. En met die gedachte ontstond dit heerlijk tijdloze (ouderwetse, dat mag ook) plaatje van 38 minuten. En heel goed opgenomen trouwens: klank, dynamiek, rust en ruimte van de hoogste klasse.

Heerlijk luisteren naar zoveel muzikaliteit. Voor de twee gitaarhelden geen duel, maar een prettige samenwerking. Voor de gelegenheid. Dat kon in 1990. Een jaar waarin zo’n beetje de wereldvrede uitbrak en er genoeglijk achterover geleund kon worden. Schommelstoelklanken? Vooruit, dat mag. Heel spannend is het allemaal niet, maar wel een prima worp. En dat in hetzelfde jaar uitgebracht als dat ándere bijzondere album: The Notting Hillbillies - Missing... Presumed Having a Good Time (1990)

Onberispelijke TV-CD van Arcade. Arcade en K-Tel brachten in de jaren '70 verzamelplaten uit, met 10 nummers per elpeekant. Dat was voor een goed geluid meestal een beetje teveel van het goede. Je moest dan voor een beetje luistergenot zowel bas- als volumeregelaar flink opschroeven.
In het CD-tijdperk was dit bezwaar opgeheven en kon er lekker tegen de 78 minuten geperst worden zonder kwaliteitsverlies. Sterker nog: Arcade belooft ons dat 'all tracks have been especially remastered for this album only'. Dat was waarschijnlijk nodig om volumeverschillen weg te poetsen. Mooi gedaan!

Gelukkig, en daar ben ik echt blij mee, gaat de selectie van nummers, tracks, songs, niet verder dan de grens van 1980, zoals bij zoveel bands een jaar met een omslagpunt. Het zijn de nummers met de warme hippe vibe zoals Wishing You Were Here en het sterke Feelin' Stronger Every Day die hier de sfeer bepalen, naast de onvermijdelijke twee hits aan het begin. 25 Or 6 to 4 wil ik aanvinken als mijn persoonlijke favoriet.

Leuk is dat van het eerste album I'm a Man is meegenomen, in de volle ruim 7 minuten speelduur nog wel. De band heette toen nog Chicago Transit Authority. De live-nummers 16 en 17 passen niet echt in de serie en laat ik buiten de beoordeling. Een heel aardig verzamelplaatje toch, waardoor je nieuwsgierigheid naar de serie albums, in romeinse cijfers genummerd, wordt geprikkeld. Een ijzersterke periode.

Ooit dit album in bezit gehad en via de kringloop opnieuw in de verzameling opgenomen. Absoluut smetteloos exemplaar.
En tot mijn verbazing - en wat een slimme zet van de platenmaatschappij! - staat er een extra nummer op; The Lady in Red, de successingle uit 1986, van het album Into the Light. Precies een nummer dat even nodig was om het album een zetje te geven. Want, werden er van Into the Light nog 8 miljoen copies verkocht (elpee en CD), met dit album kwam de sympathieke zanger niet verder dan 950.000 plaatjes, waarvan het grootste deel in Duitsland over de toonbank ging.

Dat weten we dan ook weer. Verdiend of niet, het was een stapje terug. Opgenomen in de Powerplay Studios in Zürich Zwitserland en met producer Paul Hardiman aan de knoppen was er toch wel flink geïnvesteerd.

Er staat, met de oren van nu toch wel meer aardigs op dan ik me kon herinneren. Carry Me (like a fire in your heart), A Night on the River en Missing You zijn toch heel aardig. Leuk zelfs is Don't Look Back. Dan is er ook nog Just a Word Away, met een mooie tekst. Wat statig is het Paaslied The Risen Lord, waarmee de Burgh zijn geloof uitdraagt. Een mooi nummer.

De voorheen storende synthesizers zijn er nog wel maar kleuren beter met de klankbeleving die ik nu heb. En de gitaarsolo's vallen me nu zelfs op. Vreemd dat dit door de jaren heen kan veranderen - het ligt ongetwijfeld aan mij! - maar mogelijk klinkt deze Duitse persing gewoon ook een stukje beter.

Slotnummer The Last Time I Cried is een tikje bombastisch, maar zeker een goede song. Als ik het goed heb, past dit ook in het Paasverhaal en is de uitroep van Jezus aan het kruis: 'Eli Eli Lama, oh Lord, you have forsaken me'. Een dramatisch nummer, dat wellicht op dit popalbum een beetje uit de toon valt na de serie liefdesliedjes. De Burgh werd hier, voor mijn idee, een beetje geprest een compromis te zoeken.

In de jaren ‘80 brak deze Ierse troubadour, na een reeks interessante maar slecht verkochte albums, door met zijn single The Lady in Red en werd een grote ster, vooral in zijn thuisland en de Duitstalige landen. Romantiek, een wat clichématig gebruik van woorden over liefde, trouw en hoop voor de toekomst, het raakte toch wel heel wat mensen in het hart. De voorspelbaarheid van zijn albums nam helaas nu wel toe en maakte hem toch ook tot een wat fletse en gearriveerde figuur.

Op dit album, thuis opgenomen, bladert de man nog eens door zijn catalogus en brengt een reeks opmerkelijke, maar niet direct zijn meest bekende, songs bij elkaar. Verstandig dat hij The Lady in Red onberoerd liet, want dat kenden we nu echt wel. Nee, dit zijn prima songs, die een tweede kans horen te krijgen. De Burgh nam ze akoestisch en sober op en zijn stem klinkt beter en directer dan in jaren, met een doorleefde klank. Behalve de uptempo opener, is het een rustige plaat: fraaie luisterliedjes die goed tot hun recht komen in deze setting.

Een bijzonder goed album, en zoals hierboven terecht opgemerkt: een groeiplaat.

Een album dat meerdere keren draaien nodig heeft om erin te komen. Wat wel meteen opvalt is de uitstekende open/transparante productie. Natuurlijk is de gruizige rokersstem van Rea overal direct herkenbaar. En in contrast met de vaak gevoelige melodieën zorgt dat voor een intieme sfeer.

Een artiest die je zonder meer in het rijtje kunt neerzetten met Eric Clapton, Mark Knopfler en Joe Cocker. De vergelijking gaat mank natuurlijk, want Rea heeft genoeg eigen stijl, maar wie bovengenoemde artiesten waardeert, komt ook al gauw bij Chris Rea uit.

Met Gone Fishing begint het album goed op gang te komen. Mooie tekst! Erg goed is Set Me Free, dat uitpakt van klein naar groot. Maar ook het wat simpel voortkabbelende Sing a Song of Love to Me is fijn. Looking for the Summer is duidelijk 'knopfleriaans' en had moeiteloos gepast op Communiqué van Dire Straits.
Het slotnummer The Mention of Your Name raakt me. Emotioneel. Betekenisvol.

Een goed album dat zeker 4 sterren waardering verdient en zoals gezegd meer draaibeurten nodig heeft.

PS. Het originele schilderij van Alan Fearnley, de raceauto hier op de hoes, zag ik een paar maanden geleden nog in het Louwman Museum in Den Haag.

Onovertroffen: Windy Town, Curse of the Traveller en ook: Loving You Again (Motown-sound - jazeker!).
De instrumentale stukken Josie's Tune, Donahue’s Broken Wheel en Danielle’s Breakfast (op mijn CD nummer 13 en14) zijn eigenlijk onder de maat en lijken bij het verlaten van de studio nog even met de achtergebleven sessiemuzikanten ingespeeld. Het overige is aardig, ik denk vooral aan het klein maar fijne September Blue. Een album met een paar zwakkere plekken, dat desondanks nog regelmatig in de CD-lade geschoven wordt ter beluistering. Een handeling, jongelui, die we nog kennen uit een grijs verleden, toen we nog kleine plaatjes kochten voor veel te veel geld.

Dit album heb ik destijds gekocht als vervanger van of aanvulling op de langspeelplaten Shamrock Diaries en Whatever Happened to Benny Santini. Die elpees bezit ik inmiddels niet meer, maar deze CD vond ik onlangs terug en draai ‘m nu regelmatig.

Het luistert prima weg, de versies op deze verzamelaar zijn wat meer ingekleurd, met percussie en gitaarwerk en wat me vooral opvalt is hoe dicht Rea aanschuurt tegen Mark Knopfler’s Dire Straits.

Fraaie sentimentele rockers met een stem die doorleefd klinkt en melancholie uitstraalt. Niet alles bevalt me, maar ik wil toch graag het volumeknopje wat hoger draaien bij nummers als: Ace of Hearts, Windy Town, waarbij ik steeds aan Den Helder moet denken, en het prachtige Steel River.

Mooi, maar de hele CD achterelkaar draaien, dat is toch wel een opgaaf. Aan prachtig gitaarwerk geen gebrek, maar de stem van Rea vermoeit wel enigszins.

In de serie 'originals' in mijn CD-rek dit prachtige album op CD, Duitse persing, 1985, 825 539-2, waaraan nog niets is gerommeld. En daarop de originele Josephine. Niet eens het topstuk van de plaat, maar wel een klassenummer.
Erg mooi en melancholisch: Steel River, One Golden Rule, Love Turns to Lies.
All Summer Long moet ook op single zijn uitgebracht, herinner ik me.
Titeltrack Shamrock Diaries is fraai, met saxpartij, maar komt wat mij betreft wat moeizaam op gang.
Afsluiter Hired Gun duurt me om dezelfde reden wat te lang.

Het album werd direct op CD uitgebracht met DDD 'Spars-code', destijds een verkoop-argument en kon daarmee goed concurreren met 'Brothers in Arms' van DS, dat qua luisterpubliek en stijl wel min of meer in dezelfde vijver viste. De vergelijking valt wat mij betreft echter in het voordeel van Rea uit.

Totdat je zo'n album op CD (242 368-2) tegenkomt in een kringloopwinkel die de 75 cent nog eens door 2 deelt vanwege de 'opruiming'. De kans op een miskoop is dan wel heel beperkt, temeer omdat het een puntgaaf exemplaar betreft. Kocht het ooit op elpee, in '79 en later kwijtgeraakt.

Het debuutalbum en meteen al zo volwassen. Het melancholische bluesrockidioom had de toen al beetje schorre zanger-gitarist, amper 27 jaar jong, al goed te pakken. Dit eerste album werd geproduceerd door Gus Dudgeon, bekend van zijn werk met Elton John. Het album werd bekend door de single Fool (If You Think It's Over), dat gedraaid werd als eerste plaat bij de comeback van Radio Caroline op 15 april '79, eerste paasdag, een emotioneel moment met DJ Tony Allan. (Voor wie het weten wil: Engelse zeezender, schip Mi-Amigo, AM 319 meter). Ik zat destijds bij de radio en moest natuurlijk ook die plaat van de nog onbekende zanger hebben.

Dat kwam in orde, maar de rest van het album viel me in eerste instantie wat tegen. Het bleek een proeftuin voor de startende artiest. Een zoeken naar vorm en stijl. Het ging van rockballad naar blues en zelfs een countrydeun in Just One of Those Days. Over het gehele resultaat was Rea niet erg tevreden, een goed vertrekpunt voor een debuutalbum: het besef dat het beter kan en moet. De mix van Fool deed hij later dan ook nog eens over in een heel ander jasje. Chris Rea heeft een fraaie gitaarstijl, die aan Eric Clapton doet denken. Dat hij alles zelf componeerde moet ook vermeld worden. Tenslotte de titelsong. Santini klinkt Italiaans en is dat ook. Chris Rea had een Ierse moeder en een Italiaanse vader.

Met de nodige voorzichtigheid heb ik dit album afgelopen week meegenomen op mijn dagelijkse autoritten 'voor de zaak' en zo weer meermalen beluisterd. Het exemplaar dat ik bezit is namelijk een 'target-CD', uit 1983 en de goudkleurige schijf in het zware (nog onbeschadigde) doosje zet geluidstechnisch nog altijd de standaard voor het beste CD geluid dat je kunt wensen. Ook om die reden ben ik aardig verknocht geraakt aan het plaatje dat al ruim 30 jaar in m'n kast staat.

Nu is dat allemaal weinig interessant als het album, zoals sommigen tot velen vinden, een saaie bedoening is. Slap zwijmelend geneuzel van een zanger met een te hoge stem die in soft rock doet. Daar aangekomen komt opnieuw een stukje verweer in mij naar boven. Soft rock, oké, daar valt mee te leven en het klopt vrij aardig. Al luisterend ben ik nog steeds best onder de indruk van de kwaliteiten. Niet alleen de productie door Michael Omartian is buitengewoon goed, ook de songs zitten goed in elkaar.

De single Sailing, in Nederland een hitje in voorjaar 1981 (!) sla ik gemakshalve toch maar even over. Dat nummer ken ik te goed en is nauwelijks representatief voor de rest van de plaat.

Trouwens, volgens dutchcharts staat het hele album pas in april '81 genoteerd op de albumlijst. Ben benieuwd of iemand zich dat kan herinneren. Waarom zo laat? Ook ik kocht het album pas na opvolger Another Page in 1983.

Kwaliteit. Eén van de eerste op 3M Digital Recording System opgenomen albums. Een indrukwekkende rij aan zangers waaronder: Don Henley, Nicolette Larson, Michael McDonald, J.D Souther en Stormie Omartian. Absolute ster is gitarist Larry Carlton. Wat een heerlijke loopjes zet hij hier neer in veel nummers!

En dan de zanger. Hij heeft wel wat, maar is tegelijk beperkt. Waarom precies Cross werd verkozen voor dit peperdure project van Warner, is me niet helemaal duidelijk. Hij is een songwriter en een goeie, maar zijn stem zal niet iedereen aanspreken. In het videotijdperk dat spoedig volgde had de corpulente man het niet makkelijk. Geen jeugdheld, maar 'adult contemporary music', voor volwassenen dus.

Het is soft rock, vooruit. Maar daar zit dan ook geraffineerd wat jazz en soul doorheen gevlochten. Zo echt Amerikaans als het maar kan. Een standaardalbum voor mij. Het prachtige Minstrel Gigolo aan het eind begint tam, maar loopt naar het einde op in emotie. En dan merk je toch ook dat hier iemand staat te zingen met heel zijn hart. Ik vind het prachtig. Met 38 minuten te kort in de beleving. Na track 9 wacht je op nog een nummer. Ook dat is raffinement, de smaak naar meer. Knap stukje werk van de muziekindustrie met een verdiende Grammy Award Album of the Year 1981.

Ben ik nu te positief?

Christopher Cross kan bij mij wel een potje breken: fijne songs, veelal uitstekend geproduceerd. De tragiek zit 'm een beetje in de vliegende start van het debuutalbum waardoor de verwachtingen voor het vervolg hooggespannen waren. Te hoog. Cross kon die op de vervolgalbums niet helemaal waar maken en - hoewel hij door bleef gaan met albums uitbrengen - raakte hij uit de gratie bij het koperspubliek.

Deze verzamelaar probeert een overzicht te geven van de albums uit de jaren '80. Uitstekend is de keuze voor opener Ride Like the Wind. Ook Allright is prima, maar jammer dat de mooiste songs van Another Page (1983) worden gemist, zoals 'Think of Laura' en 'Talking in my Sleep'. Words of Wisdom van dat album staat er gelukkig dan wel weer op. Poppier album 'Every Turn of the World' (1985) is met vier tracks beter vertegenwoordigd, maar boeit me minder. Te duidelijk moest Cross hier compromissen sluiten. De twee songs van Back of my Mind (1988) zijn aardig maar vallen door het blikkerige geluid uit de toon.

De doorbraak voor Cross was niet bij zijn debuutalbum, dat in Nederland pas in 1981 begon te verkopen, maar in hetzelfde jaar met de single Arthur's Theme, voor de film 'Arthur', geschreven samen met Burt Bacharach. Terecht natuurlijk dat dit nummer op deze verzamelaar staat.

Een compromis, maar dat geldt voor iedere verzamelaar, en ook deze CD ontkomt niet aan die kwalificatie. Met 49 minuten ook wel een beetje kort, maar verklaarbaar, want er verscheen behalve de CD ook een LP van het album. Toch zeker wel een voldoende.