Op CD, Philips/Phonogram 814 108-2.

Prachtig opgenomen in de Wisseloord Studio's en behalve nummer 7, allemaal eigen composities van Laurens zelf. Het is de man van het verfijnde arrangement en de boterzachte toetsaanslag. Romantische klanken en wat me opvalt is de zwaarmoedige, droevige toonzetting van de meeste nummers. En eigenlijk kan ik dat best waarderen. Het werkt op je gevoel. Het leven is lang niet altijd een pretje en dat weet je meteen weer als je deze muziek opzet. Daar moet je ruimte aan geven als je niet al hardhollend en opgeblazen door het leven wil gaan.

Artistiek valt er best wat af te dingen op de muziek van Laurens van Rooyen. Het is nèt niet of lang niet die klasse van een Rogier van Otterloo. Het is wat vlak, wat sentimenteel en mist dynamiek. Maar spannende muziek hebben we al genoeg. En de fluwelen man in het witte pak is ook wel een figuur uit een andere tijd geworden. Een mooiere tijd, als je het mij vraagt. En nu merk ik hoe melancholie en nostalgie hier heerlijk bij elkaar passen. Bij mij tenminste. Ja die tijd tussen oliecrisis en komst van MTV was een mooie tijd. Je had tenminste nog de illusie.

Graag draai ik dit album in de auto. Daarmee voorkom ik bonnen voor te hard rijden en geef onnodig voorrang aan de zwakkere weggebruiker. Galante muziek.

Schitterend opgenomen, niet al te spannende muziek. Van Rooyen was op uitnodiging van een filmproducent in Rome, waar hij, aldus de begeleidende tekst in het hoesje, inspiratie opdeed voor deze composities. Puur eigen werk dus van de gevleugelde vriend, al even romantisch als vakkundig begeleid door het Metropole Orkest onder leiding van Harry van Hoof, met zwevende vocalen van Wanda van der Hoofd. Een rol die we ook nog kennen van zangeres Letty de Jong. Muziek dus zonder bommen en granaten en geschikt voor bij het zondagse diner. Even in een andere wereld.

Jaren '80-sound? Warempel. Dit album is gemaakt in dat decennium. First We Take Manhattan is een prachtige song maar komt in de versie van Joe Cocker toch beter uit de verf. En verder: het gaat natuurlijk vooral om de voordracht van de fraaie mystieke en venijnig scherpe teksten van de kunstenaar. Waar ik grote moeite heb met zijn vroege werk, de slappe koortjes en melodietjes, is dit voor mij heel goed te doen. Take This Waltz is oldschool Cohen, Jazz Police is gestoken in een strak synthetisch jasje, en voelt gekunsteld hip, maar tekstueel weer een topper. Nu kabbelt het verder een beetje naar het eind en gaan de dameskoortjes me weer een beetje tegenstaan. Cohen zet hier, inmiddels 53 jaar jong, een overtuigende plaat neer. Als er ooit sprake geweest is van weggeweest zijn, dan kun je dit zijn comeback-album noemen.

Lindisfarne is vooral in de regio Newcastle nog steeds ongekend populair. In de kerstperiode treedt de band ieder jaar nog op in een uitverkochte Newcastle City Hall. De bloeiperiode duurde maar kort. Na het debuutalbum kan dit Fog on the Tyne gerekend worden tot het beste werk van de band. Later in de jaren zeventig verdween de band in de anonimiteit.

Columbia's huisproducer Bob Johnston, bekend van zijn werk voor o.a. The Byrds en Bob Dylan, verleende zijn medewerking aan dit album als onafhankelijk producer. Toch wel bijzonder. Er werd hoog ingezet op de band. Er was een hang naar folky rockgroepen, in het voetspoor van o.a. Fairport Convention. En Lindisfarne werd in 1971 gezien als veelbelovende band. Al snel bereikte het album de eerste plaats in de Britse verkooplijsten. Een prestatie en leuk meegenomen voor Bob Johnston die door werkgever Columbia, thuis in de VS, matig betaald werd.

Dit tweede album is niet in alle opzichten overtuigend. De zangharmonie bereikt niet het niveau van bands als CSN, het blijft wat rond de middelmaat hangen. Soms herinnert het geluid aan The Band. Duidelijk is de regionale Noord-Engelse sfeer die je proeft in dialect en Keltisch geluid. Het is vooral die kleur die charme geeft aan de band.

Mooi plaatje toch wel. Meegenomen van een tripje Newcastle en een betere souvenir van de wat grijze havenstad is er niet. In de lokale muziekwinkel stonden de CD's van de band, naast die van Sting, prominent vooraan in de rekken uitgestald. Ze zijn er trots op. En dat mag.

Track 11 en 12 zijn bonusnummers, toegevoegd op de remaster van 2004.