In de tweede helft van de jaren '70 zat het Paul Simon niet mee. Na drie succesvolle albums kon hij in '77 niet meer de inspiratie opbrengen voor een volledig nieuw album. En daarom bracht CBS dan maar dit verzamelalbum uit.

Het aardige is dan toch wel dat het twee nieuwe nummers bevat: Slip Slidin' Away en Stranded in a Limousine die je op andere albums niet aantreft en waarmee het tweede deel van de titel "Etc." duidelijk wordt. De live-versie van Duncan is trouwens nog een goede reden om dit album in ere te houden. Want die is onovertroffen.

Behalve het melige Have a Good Time, is het van voor naar achter een erg fijn album. Nee, nog geen afro-ritmes hier. Ik mis ze niet.

Van dit album heb ik de oude CD versie uit 1989 en hoewel ik het heel gewaagd vind dat de heruitgave in 2016 een hoesfoto anno nu van Collins bevat, voel ik niet zozeer de behoefte om die nu ook aan te gaan schaffen.

Nu weer een paar keer gedraaid en het valt me niet mee. De drums, hoewel minder machinaal dan op No Jacket Required, klinken kartonnig en de electronische percussie met de geluidsballetjes die steeds tussen linker en rechterkanaal pingpongen, was destijds vast erg hip, maar kan ik niet meer meemaken.

Het songmateriaal is maar bij vlagen interessant, en bevat veel wendingen die we al eens eerder gehoord hadden, en ik heb last van de bekende nijdige uithalen in veel nummers die zijn handelsmerk werden. Dat achterkantje van zijn strottenhoofd kenden we al. Is het soul? Dan wel van een erg witte soort.
En dan de EW&F trompetters, nee ook daar ben ik niet van gecharmeerd.

Ach, wat een klachten allemaal. Sorry voor de liefhebbers, maar tussen mij en Phil Collins is het sinds de jaren'80 nooit meer goed gekomen. Ik wilde het best nog een kans geven, maar ... missie mislukt.

Eerste en voor mij nog steeds beste solowerk van Collins. De trompetters zijn al prominent aanwezig maar hier past het allemaal nog heel goed in het geheel. Na de wat logge en bombastische opener geniet ik vooral van het subtiele (Sade-achtige) This Must Be Love, het nog veel mooiere The Roof Is Leaking, het krachtige I Missed Again, en dan komen we in de categorie kippenvel/emotie: You Know What I Mean, het prachtige I'm Not Moving, het late-avond-glaasje-wijn broeierige If Leaving Me Is Easy om dan toch nog helemaal op de neus te gaan met de Beatles-cover Tomorrow Never Knows, maar die draai ik niet helemaal uit. Intussen skip ik nog even terug naar nummer 8. Wat een pracht!

Dezelfde score als voor Face Value (1981). Sterk geproduceerd album met geïnspireerde songs. Daar waar Genesis met Abacab een jaar eerder de trouwe fans teleurstelde (misschien nog wat zwak uitgedrukt, moet ik de 'Groenoordhallen' nog noemen?), maakt deze soloplaat vreemd genoeg weer wat goed. Want, we vinden fijne Genesis-waardige nummers als: I Don't Care Anymore, Do You Know, Do You Care? ,Thru These Walls, Don't Let Him Steal Your Heart Away en Why Can't It Wait 'Til Morning. Het is niet alles EW&F-trompetgeschal, en daar waar het wel toeslaat, zoals in It Don't Matter to Me is het heel functioneel in zo'n uptempo song. Niet verkeerd.
Een voltreffer dit album, waarbij ik You Can't Hurry Love dan maar even in de categorie 'bedrijsongevalletjes' parkeer.

Uitstekende selectie van Procol Harum's beste werk vanaf Broken Barricades (1971).
In het hart van I N S I D E (de eerste CD met studiowerk) vinden we zes nummers van Grand Hotel (1973) en vijf van de bijna net zo rake opvolger Exotic Birds and Fruit (1974). Daar ligt ook wel het artistieke zwaartepunt van de band in de jaren '70, tot het in 1977 tot een einde kwam. Brooker maakte een paar soloalbums en was te vinden op albums van Eric Clapton, George Harrison en Alan Parsons Project. Voorlopig leek het gedaan met Procol Harum.

Voorlopig, want er volgde een wederopstanding begin jaren '90 met een album en een reeks live-optredens, met als gedenkwaardig vervolg het uitstekende album The Well's on Fire (2003) en Procol Harum in Concert with the Danish National Concert Orchestra and Choir , opgenomen in Denemarken in augustus 2006.

Bij alle wisselingen in de bezetting bleef er toch steeds een band rondom Brooker bestaan. Gitarist Robin Trower en Hammond-orgelbespeler Matthew Fisher bleken vervangbaar en Gary Brooker zette de traditie onvermoeibaar voort met zijn zeer markante stem en persoonlijkheid.

Op het tweede schijfje: O U T S I D E horen we waartoe de band op het podium in staat is. Van het dynamische In Concert with the Edmonton Symphony Orchestra (1972) tot meer recent opgenomen optredens uit 2012. Shine on Brightly en The King of Hearts werden in 1992 opgenomen in Vredenburg, Utrecht. Procol Harum is in staat live een extra dimensie toe te voegen, zeker in combinatie met orkest.

Vijftig jaar geleden was Procol Harum al grensverleggend met het symfonische A Whiter Shade of Pale. Rock, met één been in de klassieke wereld van J.S. Bach. Een visitekaartje waar de band ook wel eens last van gehad zal hebben. Er is meer, véél meer dan die ene hit die in ons collectieve geheugen gegrift staat.

Fantastische band die gaat voor diepgang en kwaliteit. De teksten van Keith Reid zijn aards en onaards tegelijk, openen werelden van verbeelding en zijn vaak politiek scherp en diepzinnig. Brooker is zanger, musicus en vertolker van een bijzondere klasse. Inmiddels niet zo jong meer; gegroefd gezicht, spierwit haar, maar bijzonder is dat je zijn stem direct herkent en dat die zo weinig is veranderd in die 50 jaar.

Op 21 april een nieuw album: Novum. Ik ben benieuwd. Deze dubbelaar gebruik ik alvast als opwarmer!

Dit album bevat de registratie van het concert op 12 december 2003 in de Londense Union Chapel.

Procol Harum had er op dat moment een tour opzitten die startte in London en leidde door Europa, Japan, de VS en terug naar London. Hier zijn de mannen helemaal op elkaar ingespeeld.

Prachtig album, met daarbij de DVD van hetzelfde concert maar dan met de volle speelduur van ruim 2 uur. De CD is een geslaagde compilatie. Veel nummers zijn lang uitgesponnen en creatief bewerkt waarbij vooral gitarist Geoff Whitehorn tot ongekende hoogte opklimt. Gedragen en robuust als altijd is het stemgeluid van Gary Brooker, helemaal in zijn element hier op het podium.

Procol Harum is vooral een live-band. Binnen deze intieme ruimte, in interactie met het publiek, komen de composities pas echt tot leven en gebeurt er wat.
Sterk klinken de nummers van het indertijd pas uitgebrachte nieuwe album The Well's on Fire.
Vermeld moet worden dat organist Matthew Fisher hier nog deel uitmaakt van de bezetting.

Prachtige Britrock, ik kan hier eindeloos van genieten. De humor, de muzikaliteit en ook nog eens uitstekend opgenomen!

Gary Brooker’s Procol Harum is een band met meer verleden dan toekomst. Daarmee zeg ik bij het uitkomen van dit nieuwe album Novum helemaal niets te veel.

Al vanaf 1961 speelde Brooker met gitarist Robin Trower in The Paramounts. Opgeheven in 1966 ontmoette Brooker tekstdichter Keith Reid en vormde begin ’67 een nieuwe band: Procol Harum.
Naam van de band werd bedacht door de manager en doorgebeld naar Brooker. Die verstond het niet helemaal goed en spelde het daarop naar het broddellatijn Procol Harum, dat eigenlijk procul harun had moeten zijn, want dat betekent: ‘ver voorbij deze dingen.’ Tot zover de legende.

Niet minder legendarisch was het succes van de eerste single die op 12 mei 1967 uitkwam: A Whiter Shade of Pale. Absoluut uniek op dat moment door de mengvorm van klassiek en rock. Zoiets bestond nog niet en zette een trend. Net even eerder dan Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Nights in White Satin, later dat jaar.

Nadeel van zo’n standbeeld bij het begin van je bandleven, is dat alles daarna steeds met die ene monsterhit vergeleken moet worden. Zowel qua bezetting als artistiek verliepen de jaren wisselvallig tot het opheffen van de band in 1977. Hoogtepunten: Shine on Brightly (1968) en Grand Hotel (1973).

Er volgde 14 jaar afwezigheid tot de heroprichting in 1991. Een matig comeback-album maar een jarenlange reeks van succesvolle concerten volgde. Maar liefst 12 jaar duurde het voordat The Well’s on Fire verscheen. Een sterk album waaraan ook Matthew Fisher en Keith Reid nog meewerkten.

En dan nu opnieuw na 14 jaren afwezigheid in de platenstudio, een nieuw product: Novum. Vijftig jaar na de start en tijd voor een feestje. Natuurlijk, heel veel progressie is er niet. Het staat in de beste traditie van de band: Opgenomen met een live-geluid, puur en muzikaal technisch dik in orde.

Maar ondanks de traditie is er artistiek wat te beleven. Wat soberder, met minder invloed van prog en symfo en meer naar de kern van de songs. Er zijn volop nieuwe ideeën, de composities zijn sterk en echt vulmateriaal kom ik, ondanks de speelduur van 56 minuten, niet tegen. Fraaie, geslaagde songs en gelukkig weinig ‘oudemannenpraat.’

En dan die stem natuurlijk. Gary Brooker is echt onvervangbaar. Hij is er nog - helemaal. Kan ook zomaar de laatste plaat zijn van de band. Misschien moet je het zo zien: Procol Harum baande de weg in 1967 en sluit dat tijdperk nu ook weer af. Nog eens 14 jaar wachten op een vervolg? Je moet ook van ophouden weten.

Nummers die op dit moment de meeste indruk maken: I Told on You, Image of the Beast, Sunday Morning, Last Chance Motel en Can’t Say That.

Vier of vijf sterren? Dat ga ik de komende tijd beslissen.

Sinds de dood van Gary Brooker, op 19 februari dit jaar, ben ik alle albums van de band opnieuw langsgegaan om voor mezelf tot een soort slotsom te komen. Eerder al had ik deze verzamelaar aangeschaft, vooral vanwege het geluid en de hiaten in mijn verzameling.

Procol Harum is een karakterband. Ze durfden een eigen weg te gaan. Tekstschrijver Keith Reid ging moeilijke en duistere onderwerpen niet uit de weg. En op modegrillen waren ze moeilijk te betrappen. In de basis was er wel steeds een verbinding met klassieke muziek, zonder de symfonische (mellotron) weg in te slaan zoals The Moody Blues. Het bleef allemaal aards, stevig, wat somber soms, en in stijl variërend van lieflijke pianosongs tot snoeiharde bluesrock.

De Esoteric-uitgave is heel goed verzorgd en klinkt uitstekend. Dat zal ook wel gezegd kunnen worden van de serie heruitgaven van alle albums die in in hetzelfde jaar verscheen op dit label. Maar gezien het toch wel pittige prijskaartje had ik dat er net niet voor over.

Nu heeft Procol Harum over de gehele breedte van hun discografie niet altijd bijster sterke albums afgeleverd. Ninth (1975) en Prodigal Stranger (1991) bijvoorbeeld bevatten wel een paar aardige nummers, maar zijn de integrale albums echt nodig in je collectie? Ik dacht het niet. Als je al een volledig album in huis wilt halen, dan is Grand Hotel (1973) zeker geen slechte keus.

De singles A Whiter Shade of Pale en Homburg, die de band steevast op ieder concert speelde, staan er natuurlijk terecht op aan het begin van deze compilatie. En ook van het laatste album Novum (2017) zijn twee nummers meegenomen.
Nummer 13 en 14 komen van Live in Concert with the Edmonton Symphony Orchestra (1972) en zijn bijzonder fraai en overdonderend uitgevoerd.
Favorieten zijn verder: Repent Walpurgis, Whaling Stories, A Salty Dog, Simple Sister, Broken Barricades, Look to Your Soul/ Grande Finale, Grand Hotel, Pandora's Box, Something Magic, An Old English Dream en The Only One.