Mooi album. Religieus inderdaad en daar hadden de katholieke jongens Rick en Rein toch wel wat mee, en na hun 'wildere jaren' in toenemende mate. Naast klassiek ook een bewerking van I Don't Know How to Love Him uit de musical Jesus Christ Superstar.
Opvallend op dit album is de vocale ondersteuning, die het sacrale gehalte verder omhoog brengt. Zangeres is Getty Kaspers, bekend geworden met Teach-Inn, waarmee ze in 1975 het Eurovisie Songfestival won met het liedje Ding-a-dong, dat vreemd ver afstaat van wat we hier horen.
Er zit veel tragiek in de levens van de Ekseption-bandleden en zeker ook in dat van Getty. Er moet daar boven een hemels bandje in de maak zijn waar we hier alvast een klein voorproefje van krijgen. Het ontroert me, al ligt het sentiment op de loer. Statig en met gevoel uitgevoerd is het allemaal. Ondenkbaar eigenlijk dat zoiets vandaag de dag nog uitgebracht zou worden.

Verder heb ik hier een CD-uitgave met 11 tracks van dit album, in een wat andere volgorde ook, maar het hoesje brengt me niet veel verder, want kloppen doet het niet. Maar misschien is dat het ergste ook niet. Het plaatje zat als onverwachte bonus in het doosje van The Lost Live Concert Tapes, met Live In Germany (1993) van Ekseption. Het doosje verscheen in 2009. En hoewel er op deze uitgave wel wat is aan te merken: het is mooi gedenkmateriaal.

Een plaat die ik met de nodige mildheid beluister is dit tweede Cum Laude van toetsenist Rick van der Linden en Rein van den Broek. Ook oud-Ekseption slagwerker Peter de Leeuwe is van de partij en we kunnen dus wel spreken van een reünie van de band, ware het niet dat ook Tom Parker (bekend van Apollo 100 en The New London Chorale) een aantal nummers inbrengt. Watermusic, Annabel, Mozart en Caminante zijn van zijn hand of bewerkt en gearrangeerd, de overige nummers werden onder leiding van Rick en Rein in de Wisseloord Studio's opgenomen.

Ook in 1980 werd een album opgenomen onder naam Cum Laude, met religieuze nummers en dat klonk meer devoot en ingetogen, mede door de vocalen van Balloon. Op dit album is de sfeer nog wel gewijd, een beetje plechtstatig met nadrukkelijk orgelspel en trompet, maar is het bewerken van klassieke stukken, in de beste Ekseption-traditie weer voortgezet. De nummers van eigen hand sluiten hier naadloos bij aan. Vlotte boogie-woogie en razendsnel toetsenwerk en improvisatie, zoals in de jonge jaren, ontbreekt nu echter volledig.

Het mooiste werkje is wat mij betreft het eenvoudige After Rain waarin Rein van den Broek soleert. Ook slotnummer Candlelight valt op. Gary Brooker schreef het thema. Het openingsnummer Interlude bouwt mooi op en bevat een stuk orgelspel van Rick op het orgel van de Ned. Hervormde Kerk in Blaricum.
Tom Parker zet met Caminante beslist een mooi stukje neer.

Ik weet niet precies hoeveel lof ik voor dit album kan opbrengen. Het vuurwerk van pakweg 20 jaar eerder bij het eerste Ekseption-album is ingeruild voor een veilig knappend haardvuurtje: behaaglijk en warm, maar muzikaal zeker verantwoord en vakkundig ingespeeld. Anno nu zal het voor jonge oren vast erg suf klinken. Voor mijzelf kan ik het geluid van dit album niet losmaken van de herinnering aan de muzikanten en hun verhaal. Rein en Rick hebben bij mij een streepje voor.

Er zit veel tragiek in de geschiedenis van de band Ekseption. Na de betrekkelijk korte succesperiode lukte het niet meer met de soloprojecten en de herstart van de band in de jaren '70 en '80. Ook dít album kunnen we rekenen tot de categorie 'opnieuw geprobeerd', maar helaas niet succesvol gebleken. De naam van Tom Parker op de hoes kon dit project ook niet helpen aan een internationale doorbraak.

En dan is er natuurlijk de tragiek van de veel te vroeg overleden bandleden: Tim Griek (1988), Huib van Kampen (2003), Cor Dekker (2005), Rick van der Linden (2006), Peter de Leeuwe (2014) en Rein van den Broek (2015).
Petje af voor deze mannen, ze kenden succes en tegenslag. Laten we ze niet vergeten.

Rob Hoeke was, tot aan zijn dood in '99, een plaatsgenoot van me en ik heb hem een paar keer in een lokale oefenruimte horen spelen. Meest bekend om zijn 'boogie woogie', een afro-amerikaanse pianostijl uit eind negentiende/begin twintigste eeuw. Het heeft zijn wortels in de blues en ragtime. Grote namen: Jerry Lee Lewis, Albert Ammons, Jack Dupree, Cow Cow Davenport en Fats Domino. Rob Hoeke rammelde het met groot gemak uit zijn handen. Verder horen we invloeden van The Animals.

Dit stukje encyclopedische info heb ik even opgezocht natuurlijk. Hier heb ik mijn exemplaar van de verzamelaar Rob Hoeke van de Rob Hoeke Rhythm & Blues Group. In 1988 op CD gezet, vermoedelijk eerder op elpee. Deze titel klopt niet helemaal, want de nummers 2,4,8 en 14 komen van dit album van Rob Hoeke & Boogie Woogie Quartet uit 1964, de band waarmee Rob van 1959 tot 1965 optrad en dit debuutalbum opnam bij Phonogram.

Frisse oer-rock van Haarlemse bodem, want behalve de honkietonk-blues maakte de band later in de jaren '60 een paar flinke nederbiethits zoals Drinking On My Bed (nr. 11 in 1968), Down South (nr. 8 in 1970), Margio (nr. 15 in 1966), en When People Talk.

Kan niet gemist worden als we het over de nederpopgeschiedenis hebben.

Er is al veel over geschreven, door kenners, luisteraars en een enkele hardcore fan, en ik moet geloven dat dit een prima album is. Dat kan ik alleen maar bevestigen. Dit album klopt gewoon helemaal. Dit is Stewart's 'Yellow Brick Road': een creatief overtuigende plaat. Daarom ook geen probleem de volle score toe te kennen.

'The Big O' stond ineens weer volop in de belangstelling door zijn deelname aan de ‘grote jongens-band' The Travelling Wilburys, als broertje Lefty schouder aan schouder met Tom Petty, George Harrison, Bob Dylan en Jeff Lynne. Een zeer succesvolle rentree.

Dat hij nog meer in het vat had, bleek uit dit album onder eigen naam, dat in januari 1989 van de CD-persen kwam rollen. Postuum, want de man met de zonnebril ging in december ‘88 van ons heen. De schaduw van zijn dood, maar ook de glans van zijn eeuwige roem is daarmee verbonden aan deze schijf. Natuurlijk is het een prachtplaat. Ook nu nog klinkt het als een klok. De rijke productie en de kwetsbare emotionele stem van Roy. Het moet een hele lieve man geweest zijn. Dat kan niet anders, want een krachtpatser was hij niet.
Een nummer als A Love So Beautiful gaat me door merg en been. Met de typische Lynne-productie wordt het maximale effect bereikt in dit zwaar romantische verloren-liefdesliedje.
Erg mooi zijn ook Californa Blue en She’s a Mystery to Me, met Bono aan de knoppen.
Opener You Got It is het meest van alle een Wilbury-nummer dat naadloos op de groeps-plaat van de mannen had gepast. Een lekker ongecompliceerde deun, met raffinement in elkaar gezet.
Prachtig laat T. Bone Burnett de oude glans van eind jaren vijftig herleven in The Comedians.

Eigenlijk kom ik geen missers tegen en geniet ik van het contrast, hoewel in de eerste helft duidelijk het meeste kruit wordt verschoten. Maar daar hebben we de shuffle-knop voor tenslotte.