Dit is niet de best denkbare verzamelaar van Fogelberg. Veel 'grote hits' heeft hij niet gehad, wel een paar uit de categorie 'zwijmelpop' en daarom helt de keuze wat over naar de zoete kant van zijn materiaal. Ik mis met name songs van zijn oudere werk t/m Netherlands. We moeten het doen met Part of the Plan uit 1974 en verder vooral enkele singles en tracks van The Innocent Age (1981). Niet verwonderlijk, dit album kwam een jaar voor deze verzamelaar uit. Veel liever had ik werk van Captured Angel (1975) of Nether Lands (1977) terug gezien op dit album. Wellicht een rechtenkwestie. Wat de CD dan toch interessant maakt is de geweldige geluidskwaliteit. In 1982 werd nog onbewerkt de master op het schijfje gezet, met behoud van de originele dynamiek, wat een diep en rustig geluidsbeeld oplevert.
Die 'plus' maakt het toch wel weer een beetje goed.

In augustus 1978 uitgebracht album van zanger-liedjesschrijver Dan Fogelberg met fluitist Tim Weisberg.
Weisberg, die ruim een jaar eerder ook al meespeelde op Nether Lands, krijgt hier een prominente instrumentale rol. Een album dat door Dan Fogelberg als experimental in nature werd beschreven.

Nieuwe muzikale paden worden betreden, belooft de hoestekst ons, maar als je het nu terugluistert zijn het eigenlijk vooral veilige en vertrouwde klanken. Een beetje jazz, een beetje samba, orkestraal vuurwerk, fijne pianoklanken en strijkers, rockgitaren en een paar goede popsongs. Het fluitwerk doet wel een beetje denken aan Thijs van Leer in zijn meest frivole dagen en misschien is dat het wel dat me in dit plaatje aantrok. Het heeft een klassieke klankkleur.

De productie is echter wel sterk tijdgebonden. Voordat hierover discussie ontstaat, bedoel ik slechts dat het geboortejaar 1978 wel duidelijk hoorbaar is in de manier waarop arrangementen en opname werden vormgegeven. Dat geldt natuurlijk ook voor de hoes. De baardmannetjes (Weisberg was 8 jaar ouder dan Fogelberg) kunnen inderdaad doorgaan voor halfbroers, maar in gladgeschoren toestand vervalt de gelijkenis zonder twijfel.

Fogelberg toverde weer een paar fraaie melancholische composities voor onze oren. Eigenlijk best een fijne plaat, al is het weinig wereldschokkend. Waarom zou dat ook moeten?! Veertig jaar later het beluisteren en opnieuw uitbrengen zeker waard.

Bowie, ja zelfs Bowie, moest met zijn tijd meegaan. Nu zeg ik het helemaal verkeerd natuurlijk. David Bowie was een trendsetter, geen trendvolger. Maar kennelijk was het de man niet ontgaan dat hij een plek op de dansvloer nodig had, wilde hij nog even mee kunnen. Ook de kids zouden hem kennen.

Niet toevallig staan de drie dikke dans-hits waarmee de discovloer werd aangeveegd, hier vooraan in het rijtje. Alsof het een verzamelaar betreft. Verderop het album wordt het naar mijn mening (ook tekstueel) interessanter: Ricochet, Criminal World. Meer rock in Cat People en tot slot toch weer een dansbare: Shake It.

De onvermijdelijke knieval voor de commercie? Dat is de vraag die hier opdoemt. En hoe zwaar moeten we daar dan over vallen. Vanwege de titel en het concept moet ik toch de vraag bevestigend beantwoorden. Bowie ging hier voor succes, niet om zijn diepste artistieke gedrevenheid lucht te geven. En dat deden er meer in 1983.

Prachtig album van deze Bread-voorman. Onvergetelijk is de Suite: Clouds, Rain. Zijn meesterwerk, beslist. Maar ook goed is bijvoorbeeld het gospelnummer Do You Believe He's Comin' en het relaxte, in Zuid-Amerikaanse saus gegoten, Lorilee.

Dit is een uitvoerig beschreven en becommentarieerd album en ik wil er wat over schrijven, in de wetenschap dat alles al een keer gezegd is.
In 1985 dit album snel gekocht, nog gewoon op vinyl, hoewel ik datzelfde jaar mijn eerste CD-speler in huis haalde: de Philips CD150. Ik noem de naam al van de electronica-gigant, toen nog gevestigd in het Zuiden des Lands. Want label Vertigo hoorde bij PhonoGram en dat was volledig in handen gekomen van die bekende lampenfabriek. Ik zal het kort houden: Dit album Brothers In Arms moest het platen kopende volk overhalen toch ook zo'n apparaat in huis te halen. Want, wow! wat klonk dat goed zeg ...

Nu ga ik me even richten op de inhoud van het gebodene. Vers in het geheugen lag immers nog het overdonderende Love over Gold(1982) en het werd na een grootse wereldtournee tijd voor een studio-opvolger. Dire Straits was een gevestigde band geworden.

Daar gaan we; De eerste drie nummers sla ik over, want dat zijn geen albumnummers maar hitsingles, die destijds van een 'forthcoming album' werden 'getrokken' zoals dat heette: duidelijk bedoeld als radiosingle voor de airplay.
Dan komen we bij Your Latest Trick: een fijn nummer, met mooi meanderende sax en interessante tekst. Waarom Why Worry uitgerekt moest worden naar 8 minuten, begrijp ik nog steeds niet. De magie van het slaperige getingel ontgaat me. Oorlogssong Ride Across the River boeit me dan weer wel. Er zit een mooie opbouw en spanning in. (En hoe actueel!) Country/folksong The Man's Too Strong is prachtig. Ook veldslagen en misdaad hier. Zwart en vol dynamiek.

One World is een song die goed past in het rijtje van de eerste drie en verveelt me snel. Tenslotte het hoofdgerecht: de titelsong. Brothers in Arms heeft eigenlijk wel overeenkomsten met Fool's Overture; de zwaar aangezette oorlogsthematiek; het sacrale, eerbiedige, emotionele. Hier durf je niet doorheen te praten. Best zwaar dus.

Ik zie de begeleidende beelden al als ik het journaal aanzet. Prachtige melodie. Al hoor ik er steeds Bird of Paradise van Snowy White in, dat je er bijna 1 op 1 overheen kunt leggen. Gitaar en Hammondorgel stuwen de song tot een emotioneel hoogtepunt, dat best lang mag duren, maar helaas al een minuut voor het einde in de fade-out gaat.

Een, voor mij, wat topzwaar en onevenwichtig album. Misschien hinkend op twee gedachten. Als puur concept-album over de Falklandoorlog en oorlog in het algemeen had er meer ingezeten. En eerlijk gezegd, begon de Dire Straits -moeheid toe te slaan. Bij mij althans. Even genoeg weer. Een ervaringsfeit, geen eindoordeel.

Tweede album van de band in basisbezetting, met hier nog David Knopfler van de partij voordat hij vertrok om grote broer Mark de leiding te laten overnemen. Bob Dylan zou Mark datzelfde jaar uitnodigen te spelen op zijn eerste gospelalbum Slow Train Coming. En het moet gezegd worden dat er muzikaal best overeenkomsten te vinden zijn tussen Mark en Bob.

Once upon a Time in the West is een fraaie opener, maar daarmee hebben we nog niet meteen het beste gehad. Where Do You Think You're Going? doet daarvoor niet onder. Zeker, dylanesker kan bijna niet. De titeltrack vind ik een beetje grijs bluesachtig. Singlesucces Lady Writer blijft een fijn nummer. Singlehanded Sailor een prachtig voorbeeld van hoe heer Knopfler zijn gitaargeluid heeft ontwikkeld: zijn handelsmerk. Met Follow me Home kabbelt het aangenaam naar het eind. Hier weer meer J.J. Cale.

In 1979 was ik 16 of 17 jaar en moest je eigenlijk wel positie kiezen in muziekland. New Wave, disco, rockgiganten Pink Floyd, Supertramp, Fleetwood Mac en dan had je nog dat aardige bandje Dire Straits.
Vernieuwend nee, maar zeker welkom.
Prima vervolg op het debuutalbum en veelbelovend. Brothers in Arms was hier nog ver weg, ik mag wel verklappen dat ik het bij dat album een beetje mis vond gaan. Voor nu geen klachten: zeker 4 sterren waard. Vooruit: halfje erbij

Dit eerste album klinkt eigenlijk helemaal niet als een debuut, in de zin van probeersels. Eerder denk je aan een band die al dik een decennium bezig is en nu een wat meer retrospectief album gaat maken. Het klinkt al zo vertrouwd en amerikaans geraffineerd allemaal. Ironische teksten, heerlijke gitaarlijntjes, een geluid dat dicht tegen de country en folk leunt en je hoort de invloeden van J.J. Cale en Bob Dylan. Bekend en toch fris en nieuw.
Relaxte muziek en zo heel anders dan de postpunk en new wave van dat moment. Zo kon een nieuwe band dus ook klinken. En dan dat heerlijke geluid van de Fender Stratocaster, ouderwets goed. Een warm onthaal in de pers, tja, met Dire Straits ging het helemaal goed komen.

De hoes ... het is maar een hoes natuurlijk en de diepere betekenis ontgaat ook mij. Opvallen doet hij wel. Dan maar verder over de muziek. Ik vond en vind dit muzikaal het sterkste album van de band. En dan heb ik het vooral over Tunnel of Love, Romeo and Juliet en mijn favoriet Expresso Love.

Daarmee is vooral de start van het album ijzersterk. David Knopfler verliet tijdens de opnames in augustus 1980 de band na verhitte discussies met broer Mark, zo weten we nu. Waarschijnlijk zal de broedertwist iets met macht en muzikale koers te maken gehad hebben, er kan immers maar één kapitein zijn op een schip. De kwaliteit van dit album is er niet minder om. Gloedvolle, gepassioneerde songs, schitterend gitaarwerk, een lekker stevig rockgeluid. Dan laat ik Les Boys even buiten beschouwing, maar dat hoef ik niet uit te leggen, denk ik.

Dire Straits is met dit derde album ver gekomen in songwriting en bandgeluid. Samen met Love over Gold (1982), een album dat veel meer op filmmuziek lijkt, de beste albums van de band naar mijn mening.

De laatste onder de bandnaam en een beter album dan de PhilipsCD-promotieplaat Brothers in Arms uit '85. Calling Elvis sla ik snel over en kom dan bij de prachtige titeltrack On Every Street. Vervolgens, doordacht, een om en om van wat meer tempo en rustige kleine gitaarsongs. Op momenten hoor je dan toch ook iets van de eenvoudige countrystyle van The Notting Hillbillies voorbijkomen. Een eenmalig project van een jaar eerder, waarop ook Guy Fletcher meedeed.

On Every Street was het langverwachte album na kaskraker Brothers ... en kon eigenlijk alleen daarom al alleen maar tegenvallen bij de fans. In commercieel opzicht. Meer een soloalbum ook van Knopfler en zo zou hij nog een lange reeks fraaie albums maken. Met de succesjaren van Dire Straits was het wel gedaan inmiddels.

We horen een fraaie mix van rock&roll, blues, folk/country en iets typisch Schots vermoedelijk. Heerlijk zwaarmoedig. J.J.Cale ook. Mooi volwassen album. Calling Elvis en Heavy Fuel en ook rampestamper The Bug hadden van mij niet gehoeven. Maar dan blijft er genoeg over om te genieten. Een album mag ook best 45 minuten duren. Dat was men in 1991 even vergeten.

Topverzamelaar. Zeer te genieten voor wie niet vies is van een beetje goede country.