Zeker een aangenaam plaatje. Ik vind dit album de beste die ze gemaakt hebben. Het ge-experimenteer op de voorgaande, Horizons, heeft geleid tot een goeie balans van allerlei subtiele electronische geluidjes die in dienst staan van het hardere werk, waar ze met de eerste platen flink mee scoorden. Prima composities, deze gasten timmeren de laatste tijd flink aan de weg, niet in het minst door een steengoeie live-show, afgelopen herfst, in combi met o.a. Ad Infinitum en Amaranthe. Die Jennifer Haben is echt een troef, zingt al vanaf haar 5e, heb ik begrepen. Af en toe leuke mystieke vondsten, mag van mij wel wat meer, maar dat is persoonlijk. Bijna alle nummers van het album zijn voltreffers. Zeker niet vernieuwend, maar de zangeres en de composities tillen dit werk boven de middelmaat uit.

Als ik de 3 singles hoor, dan komt alleen Golden Pariahs nog enigzins in de buurt van de vibe van het oude werk. Het lijkt alsof Beyond the Black krampachtig probeert (met bv. Elize Ryd) vast te houden aan goeie "oude tijden". Het zal allemaal wel virtuoos zijn, en stevig, maar het pakt me niet, compositorisch is het echt een stuk minder ook. De single Misery is voor mij helaas toch een afknapper, totaal geen identiteit erin. Terwijl de zangeres wel wat in haar mars heeft. Had? Ben benieuwd, in juni.

Superlekker metal-album (of hoe je de muzikale stroming ook zelf wil noemen) van de heren die al een aantal CDs aan de weg timmeren. Er zitten hier wat opvallende elementen aan:
1) De zanger heeft echt een geweldige strot, en niet voor niets heeft Amaranthe deze knul ook geconfisceerd voor hun recente plaat. Ik heb een aantal albums teruggeluisterd, en ook die zijn wat de man betreft al de moeite waard. Gewoon nog beter dan die Lou Gramm van Foreigner vroeger.
2) Zoals Ozric al aangaf in een recensie van de vorige plaat: gaaf hoe ook de dubbelbass niet gespeeld is met dubbelbasspedaal of twee bassdrums maar met een gongdrum. Supergave drumsound, en subtiel gebruik van de dubbele bass. Ik weet niet wat het is, maar die knakker slaat zich heerlijk door het album heen.
3) de composities en productie lopen als een klok. Veel afwisseling, terwijl de sound wel redelijk hetzelfde blijft, nummer na nummer. Ja natuurlijk zit er wat overdadig vet aan, maar alle nummers nestelen zich zonder moeite in je hoofd, en het is eigenlijk onbegrijpelijk dat ik hier de eerste melding moet doen van een heerlijke plaat. En er zit zeker ook best wat prog in, prima gemixt met het recht toe recht aan werk.
4) er zitten eigenlijk geen fillers of slechtere nummers in, alleen het laatste nummer verloopt wat onopvallender.
Het enthousiasme en plezier spat er echt vanaf, ook als je de video's van de heren ziet. Laten we hopen dat de zanger niet teveel tijd verdoet bij Amaranthe, want deze heren maken werk dat mij qua complexiteit, muzikaliteit en melodie veel meer kan bekoren dan Amaranthe. Wel opvallend dat de zangeres aldaar ook al een veel beter nummer aflevert in samenwerking met Arion dan bij Amaranthe. Maar dat terzijde.
Een echt ijzersterke plaat van Dynazty.

Het volledige album is nu beschikbaar. Klopt, HEAT is een akelig goeie band, behoorlijk aanstekelijk spul. Dit plaatje komt er mijns inziens behoorlijk dichtbij of er zelf naast! Zanger Molin geeft gas alsof Dio niet bestaan heeft. Power Metal, Melodic Metal, heavy metal, het maakt me niks uit, alle nummers overtuigen me volledig in enthousiasme, compositie, uitvoering, productie en technische hoogstandjes. Niet veel prog, maar ik zeg: dondert hier totaal niet. Heel catchy maar nu ook met sporadische grunts van een leentjebuur van Amaranthe. Er valt veel te ontdekken op deze plaat, zoals een nummer met wat aparte folk invloeden, en de heren schakelen soms ook even prima terug. En wat een absolute monsterhit zou Presence of Mind moeten zijn.
Ten opzichte van Firesign trekken de heren de lijn wat mij betreft goed door. Ik vraag me af of die Molin te houden is voor deze sympathieke virtuozen.....

Technisch? OK. Lekkere sound op zich? Yes. Hoe is de show? Prima, leuke gasten, leuke zangeres. Hoe is het album geproduced? Lekker vet, en prima in balans. En toch vind ik er niet zoveel aan. Ik heb vooral erg veel moeite met de magere composities, weinig echte wendingen en het te Amerikaanse dichtgesausde geluid. En maar door, en maar door, beetje als een kip zonder kop. Lekker om een half nummertje te horen hoor, maar dan graag weer door naar meer spannende (symphonische) metal bandjes. Misschien leuk voor jonge meiden die er ook zo uit willen zien als de frontvrouw en beginnen met deze band. Laten we zeggen dat Kobra dan ook een functie heeft om jong publiek te interesseren voor dit genre. Wat mij betreft dan ook niet meer dan dat, snel overstappen.

Geweldige plaat van de man van Reinxeed! Geheel in zijn stijl, met een geweldige strot opnieuw. Niet voor niets toegevoegd aan Sabaton, ivm zijn gitaarspel en enorm vocaal bereik. Deze plaat is niet verrassend, maar wel super melodisch, goed uitgewerkt, en met voldoende afwisselingen. Het wachten is op dat Tommy nu zelf leadzanger wordt van Sabaton. Echt Lekker mega up-tempo drumwerk van de heer Kusch. Wil je wat aan je conditie doen tijdens het sporten, zet deze plaat dan op.

Na zo ontzettend lang en veel musiceren kan ik me voorstellen dat de heren in een fase zijn gekomen dat simpele catchy pop-liedjes niet meer interessant te maken zijn. Het kan zijn dat daarom de Marillion adepten van pakweg 15 jaar geleden deze fase niet meer kunnen volgen. Aan de andere kant is een goeie song gewoon een goeie song. Dit album is voor mij een vreemde tocht (geweest). Toen ik 'm voor de eerste keer draaide, had ik er niet zoveel mee. Ik wilde weer een Seasond End, of een Incommunicado of een Gaza horen. Die zitten er niet tussen. Of toch wel?
Na een paar weken heb ik het opgegeven, het was het niet voor mij. Het leek te makkelijk, teveel simpele klanken zonder kop en staart. Een paar maanden later toch weer opgezet. En zie, het begon toch te leven. Ja, het is niet de oude Marillion die een soort snelle dope is, maar de Marillion die een soort slow release werking afgeeft voor prachtige sferen die je na een tijdje ontwaart. Ik zet deze plaat nu op met een ander doel dan als ik de oude Marillion opzet. Het is niet hun beste, en inderdaad hadden er ook meer uitgesproken nummers op mogen staan. Op een of andere manier vind ik die up-tempo kant van Marillion toch het meest boeiende. Daarvoor kom ik nu niet echt aan mijn trekken. Maar op een of andere manier (misschien is dat dan echt de vaardigheid die de heren hebben) klinkt het album in zijn geheel als een klok. Een nummer apart draaien doe ik niet van deze CD. Ja, de heren worden ouder, en H klinkt niet meer zo heel erg okselfris, ondanks de werkelijk prachtig emotionele stukken die hij zingt (noem het in het beste geval wijn die met de jaren beter wordt). Toch was en is dit album voor mij echt een langzame en tegelijkertijd gestage groeier.

Niks nieuws onder de zon, wel gelikte productie, flinke portie electronica erbij. Gitaren ietsje aan de magere kant, mochten van mij nadrukkelijker aanwezig zijn in de mix, en van mij mogen er meer solo's in. Edoch, de stem van zangeres Ohlsson, en -net zoals bij Biomechanicals - de enorme dynamiek en puike songwriting tilt deze plaat naar een behoorlijke hoogte voor mij. Zeker niet vernieuwend, maar wil je echt een goeie training hebben, zet deze plaat op tijdens het sporten. Geef me een seintje als ze gaan touren, ik ben erbij.

Na 10 jaar staat dit album nog steeds als een huis. Natuurlijk zitten er wat mindere plekken op, zie hierboven, maar het stemgeluid van zowel Marko als Anette, de composities, de atmosfeer, maken dit album een unieke plaat binnen het hele oevre van Nightwish. De band klinkt gevarieerder dan ooit, dankzij Olzon, en dankzij meer volwassen arrangementen. Zoals al gemeld, zitten er ook mindere stukken in, maar gezien de lengte van de plaat is er heel veel over om te genieten.

Na een paar maanden luisteren verdwijnt de magie, die er de eerste weken was, wel een beetje van dit album. De flink positieve punten zijn dat er eindelijk een keertje flink wat natuur, Science en evolutie zit in plaat van een metal band (of hoe je deze band ook wil kenschetsen). Ik kan me ook wel voorstellen dat Nightwish na al die jaren net even wat anders wilde proberen, natuurlijk onder de invloed van Tuomas' zijn filmmuziek adoraties. Toch mis ik albumbreed het oude geluid (= de frisheid, nummers waar de gretigheid van af spat, en de compositorische hoogstandjes) wel een beetje. Dat houden ze hier maar voor de helft van de nummers vol. Toevallig is dat oude geluid net weer afgestoft door bv. The Dark Element, met juist Anette achter de mic. Compositorisch is the Greatest Show on earth een pareltje, maar bij de overige nummers is het soms duwen en trekken (Edema Ruh, Elan, etc) , en dat zorgt ervoor dat je die nummers wat minder snel pakt, na een tijdje. Als ik bijvoorbeeld Amaranth er weer bij pak, dan valt me daar dan nu de pakkende melodie en gretigheid op.
Zeer benieuwd naar de volgende stap van Floor en Tuomas.
Voor nu: Een 4,5 voor het slotnummer, met de rest van het album een stukje eronder.
P.S. de live registratie op Wembley vind ik wel weer meer energie hebben, en eigenlijk dus beter....

Is het de enorme verwachting die ik had van dit tweede album met Floor? Op elke Nightwish plaat waren er wel een paar echte hoogtepunten, maar op deze plaat mis ik dat. Misschien moet ik deze plaat anders benaderen, meer vanuit een soort River dance optiek.

De positieve punten voor mij: beste gedurfde aparte sound, soms behoorlijk introvert, mooie romantische luisterstukken als achtergrondmuziek, de soms prachtige kwetsbaar klinkende stem van Floor, eens een keer wat anders, bijna een soort etnische volksmuziek, sferisch af en toe. Conclusie: ik moet deze plaat van Nightwish benaderen alsof het een andere band is. Dat schept minder frustratie.

De negatieve punten voor mij: nauwelijks metal, saaie composities, minder interessante, niet geschoolde stem van Donockley die teveel op de voorgrond staat, Hietala's stem niet optimaal benut, Floors stem niet optimaal benut, herhalingsoefening van de bekende Nightwish melodietjes, teveel nadruk op de in een kringetje rondcomponerende Holopainen.

Dan is het weer tijd voor Allen/Olzon. Of voor een van de twee Dark Elements. Of Metalite. Of de nieuwe van Dynazty. Of Ghost Love score, of Northward....:-)

Ook dit album van Nighwish kan na zoveel jaar moeiteloos overeind blijven, vind ik. Net zoals de voorganger, DPP, staan hier ook wat mindere nummers op (vooral de softere nummers kan ik minder goed lijden, ze kabbelen maar door), maar daarentegen ook erg aangename, zoals scatetale, waarin Anette net even wat anders (enger) zingt dan gebruikelijk. Het echte avontuur hoor ik op dit album minder dan op zijn voorganger, maar een aantal nummers blijven spannend, ook als je ze jaar op jaar blijft draaien. Bij Nightwish kom ik toch echt wel voor het hardere werk, en dat heeft dit album wel (zij het niet in overvloed).
Zeker gezien de opvolger met Floor toch redelijk anders klinkt, en ik daar voor een enkel nummer op dat album toch een compositorische armoede zie ontstaan (dat geldt overigens niet voor de epic), kan ik deze plaat toch goed waarderen.

Ik ben het met ThomVD eens: op deze plaat staan veel hoogtepunten van het oeuvre van Nightwish. Ghost love score staat mijns inziens zeker op de top (iedereen kent nu ook die spectaculaire goose-bumps uithaal van Floor in dit nummer tijdens de tour in Zuid Amerika). Maar ook andere nummers klinken na bijna 15 jaar nog steeds enorm spannend. Nightwish heeft inclusief dit album vanaf begin deze eeuw telkens goede CD's afgeleverd, en deze is gewoon een must have in je Nightwish collectie. De eerste twee nummers van het recente The Dark Element (met toevallig Olzon als zangeres) doen me een klein beetje denken aan deze periode, vanwege de lekkere felheid van de gitaararrangementen. Hopelijk draait Tuomas ter inspiratie deze plaat ook weer eens, voordat hij nieuwe composities gaat schrijven voor de 2e plaat met Floor.

Hmmm, ik weet het niet. De vorige twee albums knalden er echt behoorlijk uit. Hier lijkt het alsof de nummers echt nog aangezwengeld moeten worden. Dat kan dan prog heten, of afwisselend, maar compositorisch vind ik deze plaat aanmerkelijk minder dan de vorige. Hebben de heren hun aandacht verlegd? Alleen het titelnummer vind ik er nu echt uitspringen. Goeiedag, wat een ingehouden power die er verderop in dit nummer lekker breed uitgesponnen uitkomt, en ook de keys als afwisseling op het gitaargeweld, is erg aangenaam. Maar in de overige nummers wordt dit niveau mijns inziens niet gehaald. Bv. The only one, dat lijkt sterk te beginnen, maar het refrein zeurt iets teveel. Natuurlijk is dit persoonlijk, en kan me voorstellen dat anderen dit een meer gevarieerd Seventh Key album vinden. Ik heb alleen het titelnummer hoog staan.

Geweldig album, super gelikte productie in de goede zin van het woord en Slamer is geweldig op dreef. Een aantal composities zijn echt top, kunnen nauwelijks beter. Gevaarlijke muziek om op te fiets op je hoofd te hebben.....

Ik heb deze plaat in 2016 en 2017 echt grijs gedraaid. Ik vroeg me af waarom ik deze CD zo goed vond, en waarom het maar niet ging vervelen. Was het de afwisseling, waarbij er toch ook wel mindere nummers op stonden (Love, en Running Lights voor mij, o.a). Of was het de combinatie van het progg en het oude geluid. Ik merk dat in recensies veel mensen verschillende termen gebruiken om deze plaat te kenschetsen. Het zou juist een knieval zijn naar vroeger. Het zou ook juist niet metal genoeg zijn. Zelf vind ik het lastig om voor deze plaat precies de verschillen met andere CDs van Arctica aan te geven. Wat ik wel weet is dat deze plaat naast de afwisseling veel sfeer uitademt (Blood, ..Do in the war, Marathon man, X-marks the spot, larger in life), en je moet daar iets mee hebben of juist niet. Ik kan me voorstellen dat veel mensen zich irriteren aan Kakko's stijl, maar kan me dik voorstellen dat ook heel veel mensen hem juist adoreren. Ik eigenlijk ook. Hij vertelt voor mij ook echt die verhalen. En juist in die aangegeven nummers. Ik vind van die nummers de composities ook echt goed. De nummers die ik niet zo vind lopen (saai, geen pakkende melodieën, geen intern spannende wendingen), draai ik gewoon niet, en dan blijft er toch voor driekwart van de CD een echt enorm boeiend geheel over, dat qua metal, frisheid en drive niet helemaal kan tippen aan bv. Don't say a word of the cage, maar qua uitstraling, prog, en volwassenheid daar wel overheen gaat. Iets minder virtuoos, maar meer gevoel. Topalbum voor mij!

Er begint me iets te dagen...heb zojuist een eerste Youtube volle video gezien van een concertregistratie van de mannen uit Finland, van een dag geleden, vanuit de USA/Canada leg. Daar komen de nieuwe nummers (bv. Cold, Whirlwind, LL understanding) erg sterk naar voren, naast ook oud werk...Ze spelen daar op een postzegeltje podium, gitaar hoor je nauwelijks vanwege de opstelling van de filmer, het is hun eerste show, en dan nog knalt het eruit. Eigenlijk wil je daar gewoon bijzijn....is dat dan de slimme truc van de gruizige kwaliteit van de plaat? Als ik dat zie en hoor, wil ik wel naar Tilburg, aanstaande december....

Volledig met de eerste recensie van Lennert eens. De jonkies van Sonata Arctica zijn ouder geworden, en dus zijn ze iets opgeschoven. De enorme snelheid is er niet altijd meer, maar daarvoor in de plaats wel hele lekkere aparte vondsten en zoals gezegd afwisseling. Ik vind Fly, Navigate, Communicate daar een mooi voorbeeld van. Alleen al die strot van Kakko halverwege dat nummer.... .
Na een dik jaar blijf ik deze draaien, en overigens ook het merendeel van de nummers van zijn voorganger...

Op dit album doet de oorspronkelijke zanger, Brain Connolly, niet meer mee, en de plaat is daarom misschien wat meer recht toe recht aan rock, maar in sommige nummers binnen de nummers zelf ook mooie afwisseling, zoals in Mother Earth en Hold me. Ook dit is een prima plaat, luistert goed weg. Alledrie de heren zingen wel een aantal keren als lead. The Sweet stond ook bekend om hun koortjes, en dat blijft overeind staan.

Ge-wel-di-ge rock uit de jaren 70. Alles is al gemeld over deze talenten, die samen boven zichzelf uitstegen, met dank aan de strakke samenzang, super bas-ritme tandem, en goede melodische composities. Alles klopt hier. En elke drummer zou Man with de golden arm moeten beluisteren.

Action, the 4th of July, Cockroach, Lies in your eyes: wat een geweldige nummers uit de late jaren 70. Inderdaad, de heren waren hier bijna op hun best. De productie was hier nog niet zo dynamisch als bv. op Off the Record, maar het is genieten, vooral wat drummer Mick Tucker allemaal bij elkaar tikt. Tsja, en Fox on the run. Ik heb het idee dat de band stilaan in de laatste jaren meer de waardering krijgt voor hun goeie muziek, bovenop de bubblegum-periode. En terecht.

Threshold laat met deze dubbelaar weer de hoge kwaliteit horen die we al veel platen van hen gewend zijn. Okee, Glynn heeft een ander stemgeluid dan Wilson, maar beide heren heb ik hoog zitten, en eigenlijk alleen maar interessant dat Threshold wat dat betreft misschien mede door de wisseling net even iets milder, proggy klinkt. Ik betrapte me op de gedachte dat de enkele zachtere passsages in de buurt komen van de wat hardere nummers van Pendragon of Arena. Op een of andere manier vind ik deze plaat toch iets uitsteken boven de laatste albums van Threshold door de ijzersterke composities en melodieën, die nergens vervelen. Wat mij betreft mocht het nog net even wat rauwer of harder zijn, maar een kniesoor die daar op let met deze sterke songs. Yes, hoe vaak per dag kun je Lost in Translation draaien...

Als je zo alle bijdragen leest die hierboven zijn beschreven kan het toch een beetje lastig zijn om objectief naar die nieuwe plaat te luisteren. Als ik nou gewoon eens net doe alsof die hele band totaal niet bekend is, en dat niemand nog van deze gasten gehoord heeft, en dan gaan luisteren. Zo gezeggie, zo gedaan. Ik hoor veel ingetogen nummers, en een paar uptempo nummers. Mijn oren vallen niet in de koffie van fantastisch spetterende composities, maar ik kan de minder goede nummers van deze CD best goed pruimen als achtergrond muziek. Ongeveer tweevijfde van de nummers hou ik aan voor tijdens het fietsen. Best een aangename CD om een keer per kwartaal af te spelen. In ieder geval vind ik 'm beter dan de laatste paar CD's. Deze CD wil ik eigenlijk ook niet vergelijken met die waanzinnig gave U2360 the show never done van toen de heren nog in een andere levensfase zaten.