The Game Of Love
Helena Paparizou
Genre: Pop, World | Release: 25/10/06
Score: 4.0

Met The Game Of Love gaat Eurovisie winnares Helena Paparizou internationaal. De cd bestaat uit nieuwe maar ook met oude nummers van haar vorige album Yparxei Logos.

Helena Paparizou, winnares van het Eurovisie Songfestival 2005 in Oekraïne; vanaf die tijd ben ik gek van haar muziek. Dat ik niet de enige ben blijkt wel uit haar nieuwe album The Game Of Love die waarschijnlijk over de hele wereld te koop zal zijn. Overigens is het album niet een totaal nieuw album. Het album is een Engelse versie geworden van haar eerder uitgebrachte album Yparxei Logos. Op het album staan acht nummers afkomstig van Yparxei Logos en zes nieuwe niet eerder uitgebrachte liederen. Uiteraard heeft men gekozen om de beste nummers van Yparxei Logos te behouden. Denk hierbij aan Mambo! en Gigolo die het als singles in Griekenland erg goed hebben gedaan. Een beetje jammer blijft het wel voor de mensen die het Yparxei Logos album al in hun bezit hebben. De oude nummers zijn namelijk niet tot weinig vernieuwt maar zijn schaamteloos herzongen in het Engels. De nieuwe nummers maken dan weer veel goed. Verwacht op The Game Of Love Paparizou's vertrouwde stijl met veel up-tempo Grieks-getinte popnummers, soms verweven met een vleugje verrassende muziekstijlen als bijvoorbeeld flamenco in het nummer Carpe Diem.

Conclusie:
Het blijft nog maar de vraag of dit album een aanrader is voor mensen die het vorige album Yparxei Logos ook al bezitten. De oude nummers zijn vertaald in het Engels zonder daarbij de muziek aan te passen. Misschien ietwat achterhaalt, maar de nieuwe nummers maken dan weer veel goed. Helena Paparizou is een goede zangeres en dat benadrukt ze nog maar eens met haar nieuwe album The Game Of Love.

Wat een verrassend fijne plaat. Bij een eerste luisterbeurt klinkt het album als materiaal van uw gemiddelde singer-songwriter, maar Husky kijkt af en toe verder. Een goed voorbeeld daarbij is het nummer History's Door, dat een western smaakje krijgt vergelijkbaar met When a Brave Meets a Maid van Kula Shaker. Op de overige nummers blijft Husky wel tam, maar zijn zachte, warme stem is uiterst vermakelijk. Forever So heeft veel weg van Teitur, alleen gaat Husky duidelijk de folkkant op in plaats van de pophoek. Ikzelf vermaak me eigenlijk meer met deze Husky.

Bij mijn weten is dit de debuutplaat, dus ik verwacht dat we in de toekomst nog meer kunnen genieten van deze Australische muzikant. Er is namelijk genoeg ruimte tot verbetering, gezien Forever So tegen het einde wat saai wordt. Aan de instrumentatie ligt het echter nooit: van banjo tot piano, opzwepende drumpartijen en zelfs wat Oosterse fluitjes aan het begin van Fake Moustache - alles is aanwezig. U mag dit best aan een luistertest onderwerpen.